“มีอะไรหรือคะ นายท่าน?” อวิ๋นเซียวเซียวโน้มตัวมาจากเบาะหลัง ริมฝีปากแดงแทบแนบติดใบหูเขา น้ำเสียงยังเจือความงัวเงียอยู่เล็กน้อย
เย่ฝานไม่ตอบ สายตาจับจ้องความมืดมิดหนาทึบเบื้องหลังอย่างไม่วางตา
เงาของรถคันนั้นใหญ่โตเกินไป ใหญ่เสียจนดูไม่เหมือนยานพาหนะของผู้เล่นทั่วไป แถมอาวุธบนหลังคายังครบครันเกินเหตุ ท่ามกลางรัตติกาล ตัวรถสะท้อนแสงโลหะเย็นเยียบ
ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความเย็นเยียบไต่ขึ้นมาตามแนวสันหลัง
“ฉันว่ามันแปลกๆ” เขาพูดเสียงต่ำ ก่อนหันหลังมุ่งไปยังห้องคนขับ
เพียงก้าวออกไปได้สองก้าว รถทั้งคันก็เหมือนถูกค้อนยักษ์ไร้รูปร่างฟาดเข้าอย่างจัง ตัวรถเอียงวูบ สัญญาณเตือนดังแหลมขึ้นทันที
เสียงระเบิดทุ้มหนักดังตามมาติดๆ จนแทบทำแก้วหูแตก ผนังรถยุบตัวเข้าด้านใน แตกร้าวเป็นใยแมงมุม กระจกกันกระสุนปริแตกเป็นลวดลายสีขาวโพลน
【ยานพาหนะถูกโจมตี ความทนทาน -5%】
กระสุนเจาะเกราะพุ่งทะลวงกระแสลมร้อนเข้ากระแทกด้านข้างรถ แสงจ้าจากการระเบิดผลักรถทั้งคันให้ไถลออกไปด้านข้าง
จากนั้นกระสุนปืนใหญ่อัตโนมัติก็ระดมยิงถาโถมมาจากความมืด กระสุนส่องวิถีลากเส้นสีแดงฉานนับไม่ถ้วน เปลือกรถบ้านถูกยิงจนพรุน ความทนทานลดฮวบไม่หยุด
“เชี่ย! สะใจชะมัด!”
ฟางเสี่ยวอวี่ตะโกนอย่างตื่นเต้น สองมือกดปุ่มยิงไว้แน่น เปลวกระสุนจากปืนใหญ่กราดไล่พ่นใส่ยานพาหนะของเย่ฝานไม่ขาดสาย
ความอัดอั้นที่ถูกซอมบี้ไล่กัด วันนี้ได้ระบายออกมาอย่างบ้าคลั่งเสียที