ฟางเสี่ยวอวี่มองยากระตุ้นพันธุกรรมขั้นต้นสามขวดบนโต๊ะ แล้วนิ่งอึ้งไปพักใหญ่
เธอมองไปทางห้องนอนทีหนึ่ง แล้วหันไปมองทางห้องคนขับอีกที สุดท้ายก็เก็บยาอย่างระมัดระวัง ลุกขึ้นยืน ก่อนย่องไปทางห้องคนขับอย่างเงียบเชียบ
ในห้องคนขับ กู้หนานเปิดเพลงจากเครื่องเสียงในรถ พลางระบายอารมณ์ใส่ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาทีละตัว
สิ่งที่ทำให้เขาน้อยใจไม่ใช่การถูกฟางเสี่ยวอวี่ด่า แต่เป็นหลินมั่วหรานที่ดันหัวเราะเยาะเขาตามยัยเด็กนั่นด้วย
คืนนี้เขากับพวกเธอคงมีเรื่องกันแล้ว
ในหัวเขาซ้อมแผนไว้แล้วว่า พรุ่งนี้เช้าจะจัดการเจ้าตัวเล็กไร้หัวใจนั่นอย่างสาสม รวมถึงยัยตัวแสบที่เพิ่งเข้าพวกก็กล้าทำท่ากำเริบเสิบสาน ต่อไปจะปล่อยไว้ได้อย่างไร
พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “เรียบร้อยแล้วเหรอ?”
“เรียบร้อยเรื่องอะไร?” เสียงของฟางเสี่ยวอวี่ดังมาจากทางที่นั่งข้างคนขับ
มือกู้หนานกระตุก เขาจำได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่หลินมั่วหรานสุดที่รักของเขา
น้ำเสียงพลันเย็นชาลง “ไม่มีอะไร เธอมาทำไม ไม่ไปคุยกับเมียฉันล่ะ? บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ใช่คนดีอะไรทั้งนั้น เธอเดินมาหาฉันตอนนี้ ระวังฉันจัดการเธอจริง ๆ ล่ะ!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเน้นเสียงหนักขึ้น “ตอนนี้ฉันกำลังโมโหมาก”
พูดจบกู้หนานก็หันกลับไปมองถนนเบื้องหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะสนใจเธอ ฟางเสี่ยวอวี่กลอกตาในใจ ใครเขาพูดกันตั้งแต่แรกว่าตัวเองไม่ใช่คนดี หมอนี่เป็นโรคเด็กมีปัญหารึไง? คิดไปอย่างนั้น แต่เธอก็ยังนั่งลงบนเบาะข้างคนขับอย่างไม่เกรงใจ ขาสั้นสองข้างห้อยแกว่งไปมา ราวกับที่นี่เป็นบ้านตัวเอง
“ก็เบื่อน่ะสิ อีกอย่าง พวกคุณก็ไม่ได้บอกว่าฉันต้องนอนตรงไหน” เธอเอียงคอ ดวงตาฉายแววสงสัยจริงจัง “ว่าแต่ คุณมีเมียสวยขนาดนี้แล้ว ทำไมยังคิดจะหาผู้หญิงคนอื่นอีก?”