ในห้องน้ำ ฟางเสี่ยวอวี่ถอดเสื้อผ้าออก หยิบยากระตุ้นพันธุกรรมระดับต้นสามขวดนั้นขึ้นมา ไม่ลังเลอยู่นานก็กระดกดื่มทีละขวดจนหมด
ฤทธิ์ยาออกผลอย่างรวดเร็ว
ความเจ็บปวดแสนสาหัสระเบิดขึ้นจากท้อง ก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างตามเส้นเลือด ราวกับมีกระบอกเหล็กนับไม่ถ้วนกำลังงัดกระดูกพร้อมกัน เส้นใยกล้ามเนื้อถูกฉีกกระชากทีละน้อยแล้วประกอบขึ้นใหม่
ร่างของเธอแทบทรุดลงกับพื้น ในความพร่าเลือนยังนึกถึงคำพูดของหลินมั่วหรานได้ จึงฝืนประคองตัวถอดชุดกะลาสีออกจนได้ เพื่อไม่ให้มันเปื้อน
กระบวนการเสริมความแข็งแกร่งทั้งเจ็บปวดและยาวนาน โชคดีที่เธอผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงกัดฟันแน่นและอดทนจนผ่านไปได้
เมื่อฤทธิ์ยาค่อย ๆ หมดลง เธอพยุงผนังค่อย ๆ ลุกขึ้น มองตัวเลขที่เปลี่ยนไปบนหน้าต่างสถานะ ค่าร่างกาย 45
เธอกำหมัด แล้วสัมผัสได้ถึงพลังใหม่ที่เอ่อล้นในร่าง ก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า “น่าเสียดายที่ไม่ใช่ค่าสถานะด้านพลังจิต แต่ก็ไม่เลวนัก อย่างน้อยร่างกายก็แข็งแรงขึ้นไม่น้อย”
พูดจบก็ยกแขนขึ้น พยายามเกร็งกล้ามเนื้อไบเซปส์ที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แล้วส่งยิ้มภูมิใจให้ตัวเองในกระจก
แต่ในใจก็รู้ดีว่าหากไม่มีพวกกู้หนาน...
คืนนี้เธอคงไม่ถูกซอมบี้กิน ก็ถูกเย่ฝานที่ชื่ออะไรนั่นลากขึ้นรถไป
ความอ่อนแอคือบาปดั้งเดิม
แม้จะไม่พอใจความหยาบคายของกู้หนานอยู่บ้าง แต่เห็นแก่ยากระตุ้นความแข็งแกร่งสามขวดที่ได้มาฟรี เธอจึงยอมกลืนความไม่พอใจลงไปก่อน
เธอสวมเสื้อผ้ากลับ แล้วเดินย่องเบามาถึงหน้าห้องนอน
ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย มีแสงริบหรี่ส่องลอดออกมา พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่พยายามกดให้เงียบ ราวกับเสียงจากการ์ตูน