ทั้งสองกลับขึ้นรถ ฟางเสี่ยวอวี่กำลังขดตัวอยู่บนโซฟา พอเห็นพวกเขากลับมา เธอก็กลอกตาใส่ “ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วสินะ พวกนายเสียเวลาไปตั้งชั่วโมงครึ่ง ฉันหิวจนแทบจะตายอยู่แล้ว”
“หิวแล้วไม่หาอะไรกินเอง จะรอให้ฉันเลี้ยงไก่หรือไง?” กู้หนานตอบไปตามเรื่อง
“โรคจิต!” ฟางเสี่ยวอวี่หน้าแดงวาบ คว้าหมอนอิงขว้างใส่เขา หลินมั่วหรานไม่พูดอะไร ยังคงเอนกายพิงอยู่ในอ้อมแขนกู้หนานอย่างเกียจคร้าน ราวกับแมวที่ไม่อยากขยับตัว
“ไปอาบน้ำกันก่อน แล้วค่อยเพิ่มค่าสถานะ” กู้หนานพูดพลางประคองหลินมั่วหรานในอ้อมแขนให้สูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันไปมองฟางเสี่ยวอวี่
“ทำไมต้องมองฉันตอนพูดว่า ‘พวกเรา’ ด้วย? อย่าบอกนะว่ารวมฉันเข้าไปด้วย!”
สีหน้าฟางเสี่ยวอวี่เปลี่ยนไป เธอยังไม่ทันได้หนี กู้หนานก็ยกตัวเธอขึ้นพาดบ่าเสียแล้ว
พอเธอรู้ตัวอีกที ก็ถูกโยนลงไปในอ่างอาบน้ำเรียบร้อย
ไอน้ำลอยอวล หลินมั่วหรานเอนกายพิงอยู่ข้าง ๆ อย่างเกียจคร้าน เด็กสาวร่างเล็กสองคนนั่งแช่น้ำเคียงกัน บรรยากาศกลับกลมกลืนอย่างน่าประหลาด
ส่วนกู้หนานยืนอยู่ข้างอ่าง ยิ้มกริ่มพลางหยิบเสื้อผ้าออกมาสองชุด
ชุดหนึ่งเป็นชุดนางรำจากดินแดนตะวันตก อีกชุดเป็นชุดกระต่ายสาว
ส่วนกู้หนานยืนอยู่ข้างอ่าง ยิ้มกริ่มพลางหยิบเสื้อผ้าออกมาสองชุด ชุดหนึ่งเป็นชุดนางรำจากดินแดนตะวันตก อีกชุดเป็นชุดกระต่ายสาว
“เลือกกันเองคนละชุดสิ” เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “มั่วหรานเลือกก่อน”
“อาบเสร็จแล้วค่อยใส่เหรอ?” หลินมั่วหรานถาม จากที่รู้จักกู้หนานดี อาบน้ำครั้งนี้คงไม่จบง่าย ๆ ตอนนี้ในหัวหมอนี่มีแต่เรื่องจะพิสูจน์ตัวเอง
“แน่นอนว่าต้องใส่หลังอาบเสร็จ” กู้หนานตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ผ่านศึกใหญ่มาแล้ว ก็ต้องจัดงานฉลองกันหน่อยสิ แล้วก็ต้องมีปาร์ตี้ฉลองด้วย แบบนี้ถึงเรียกว่าใช้ชีวิต”
“ฉันชอบปาร์ตี้ธรรมดา ไม่ใช่แบบแปลก ๆ อย่างนี้”
ฟางเสี่ยวอวี่หดตัวอยู่ในน้ำ โผล่ให้เห็นเพียงครึ่งหน้า แล้วประท้วงเสียงเบา