รถแล่นเข้าสู่บริเวณที่หลินมั่วหรานเคยต่อสู้ก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว
ซากปรักหักพังกระจัดกระจาย ศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
ฟางเสี่ยวอวี่ลงจากรถก่อน แค่กวาดตามองก็ชะงักค้างอยู่กับที่
แขนขาที่ขาดกระจัดกระจายไปทั่ว บางคนถูกเผาจนกลายเป็นตอตะโกสีดำสนิท ส่วนใหญ่ถูกบางสิ่งแทงทะลุอกในพริบตา ตายคาที่ ใต้กำแพงมีศีรษะหลายหัวกลิ้งอยู่ สีหน้าหวาดกลัวยังค้างอยู่ในวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นใจ เลือดไหลไปตามรอยแตกบนพื้นจนเจิ่งนอง แล้วจับตัวเป็นก้อนเหนียวข้นสีแดงคล้ำ
แม้จะฝ่าฟันวันสิ้นโลกมาเพียงลำพังหลายวัน ฟางเสี่ยวอวี่ก็ยังรู้สึกปั่นป่วนในท้อง
คนพวกนี้สมควรตายแล้วก็จริง แต่ในฐานะมนุษย์ เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ร่างกายก็ยังตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ
เธอเบือนหน้าหนี ไม่พูดอะไร เพียงขยับเข้าไปใกล้หลินมั่วหรานเงียบ ๆ
กู้หนานเองก็เงียบไปชั่วขณะ
เขาหันไปมองหลินมั่วหราน เห็นเธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กวาดตามองสนามรบอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีฟ้าใสราวกับกำลังนับของที่ยึดมาได้ธรรมดา ๆ กองหนึ่ง
“ไปกันเถอะ แถวนี้น่าจะมียานพาหนะอยู่ไม่น้อย รื้อแยกแล้วน่าจะได้เสบียงมาเยอะ” หลินมั่วหรานพูดพลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา
ฟางเสี่ยวอวี่ขานรับ ก่อนยกมือเรียกทหารวิญญาณออกมาสิบกว่าตน กระจายกันไปค้นหายานพาหนะที่ยังใช้ได้ทั่วสนามรบ
กู้หนานยืนนิ่ง สายตาเหลือบมองหลินมั่วหรานเป็นระยะ คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
หลินมั่วหรานรู้สึกถึงสายตาของเขา จึงเงยหน้าขึ้นมอง “มองฉันแบบนั้นทำไม?”
เธอเข้าใจขึ้นมาทันที เขาอยากแล้วสินะ!
หลินมั่วหรานกระแอมสองครั้ง ใบหน้าสวยแดงระเรื่อเล็กน้อย ก่อนขยับเข้าไปใกล้สองก้าวแล้วลดเสียงลง สีหน้าราวกับจนปัญญากับเขา