“อาหารมาแล้ว!”
หลินมั่วหรานใช้มือจอมเวทประคองหม้อไฟหยวนยางขึ้นโต๊ะอย่างมั่นคง น้ำซุปสีแดงกับสีขาวเดือดปุด ๆ ส่งไอร้อนขึ้นใต้แสงไฟ
“อุตส่าห์วุ่นอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็หม้อไฟงั้นเหรอ?” กู้หนานเลิกคิ้ว “แถมยังเป็นของสังเคราะห์อีก”
“แล้วมันมีอะไรนักหนา ฉันชอบนี่”
ฟางเสี่ยวอวี่ยกตะเกียบเป็นคนแรก นี่นับเป็นมื้อแรกที่เธอได้กินอย่างจริงจังในบ้านหลังนี้ ขอแค่ไม่ใช่โยเกิร์ตสูตรพิเศษหรือสลัดผักสูตรพิเศษ เธอก็กินได้ทั้งนั้น
“อาหารที่ฉันทำเองเติมค่าสถานะที่พวกเราสามคนใช้ไปไม่พอหรอก”
หลินมั่วหรานอธิบายพลางจัดวางอาหาร ท่าทางคล่องแคล่ว
“หม้อไฟสะดวกดี อยากกินอะไรก็สังเคราะห์เอาเอง”
“ก็จริง”
กู้หนานกวักมือเรียกเธอ หลินมั่วหรานจึงนั่งลงบนตักเขาตามแรงเชื้อเชิญ
ฟางเสี่ยวอวี่มองภาพนั้น มุมปากกระตุก “ปกติพวกคุณกินข้าวกันแบบนี้เหรอ?”
“ปกติเขาให้ฉันป้อน บางทีก็ยังหาเรื่องทำอย่างอื่นอีก” หลินมั่วหรานพูดเสียงเรียบ
“มื้ออาหารของพวกคุณนี่พิเศษจริง ๆ”
ฟางเสี่ยวอวี่พูดไปก็เห็นมือกู้หนานโอบเอวหลินมั่วหรานอย่างไม่เกรงใจ แล้วเลื่อนขึ้นตามส่วนโค้งของเอวเล็กน้อย
หลินมั่วหรานไม่เพียงไม่หลบ แต่ยังคีบเนื้อขึ้นมา เป่าให้เย็นก่อนป้อนเข้าปากเขา
ฟางเสี่ยวอวี่เม้มปาก ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ พลางด่าตัวเองในใจ: รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้วว่าคู่ผัวเมียคู่นี้เป็นยังไงเวลาอยู่ว่าง
เป็นไปตามคาด พอกินไปได้ครึ่งมื้อ บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป
ไอร้อนจากหม้อไฟยังไม่ทันจาง ความคิดของกู้หนานก็ไม่ได้อยู่กับอาหารอีกต่อไป เขาเริ่มลูบคลำกระต่ายสาวบนตัก
หลินมั่วหรานไม่ได้ห้าม แค่ส่งเสียงครางเบา ๆ เป็นครั้งคราว เสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน
ฟางเสี่ยวอวี่ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม ในใจพร่ำบอกตัวเองรัว ๆ: ไม่หรอกมั้ง ไม่หรอกมั้ง คนต่อไปคงไม่ใช่ฉันหรอกนะ