เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง
กู้หนานเช็ดผม พลางกวาดตามองอ่างล้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะชะงักไปทันที
เสื้อเชิ้ตสีขาวที่คุ้นตาพับไว้อย่างเรียบร้อย วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ไม่ใช่ของเขา
เขาหยิบขึ้นมาดมใกล้ ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นกายของหลินมั่วหราน
“ถึงกับลืมเสื้อไว้ที่นี่ ใจกล้าจริง ๆ นะ”
เขาถือเสื้อตัวนั้นไว้ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น ในหัวเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็วแล้วว่าจะใช้เสื้อตัวนี้เป็นข้ออ้างหาเศษความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ตัวเองได้อย่างไร
เดี๋ยวก่อน!
มีแค่ตัวเดียว
ก่อนหน้านี้เธอก็ใส่แค่ตัวนี้
สมองของกู้หนานทำงานฉับไว สภาล่างเปิดประชุมและตัดสินคดีในทันที
ไม่มีชุดชั้นใน ไม่มีเสื้อผ้าสำรอง เสื้อเชิ้ตตัวนี้คือเสื้อผ้าทั้งหมดที่เธอมีติดตัว
หมายความว่าตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ เธอไม่ได้ใส่อะไรข้างในเลย
ที่แท้ก็ไม่ใช่ตาฝาด เธอไม่มีอะไรอยู่ข้างในจริง ๆ
เขายกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ
เรื่องชัดเจนขนาดนี้ เขากลับเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้ ช่างน่าละอาย ช่างน่าละอายจริง ๆ
เขาเก็บเสื้อผ้าของทั้งคู่ไว้ด้วยกัน พันผ้าเช็ดตัวรอบเอวแล้วเดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่แยแส ยัดเสื้อผ้าสกปรกทั้งหมดลงเครื่องซักผ้าในครัว ก่อนกลับไปยังห้องคนขับ
พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะมีหลินมั่วหรานนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เขาคงจอดพักไปนานแล้ว
ขับรถติดต่อกันมาห้าชั่วโมง จับพวงมาลัยมาจนถึงตอนนี้ แค่มองก็รู้สึกเบื่อแล้ว
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างซ้ำซากเหมือนกันไปหมด ส่วนสาวน้อยผมขาวข้างกายก็ไม่ค่อยเป็นฝ่ายชวนคุย วิธีฆ่าเวลาเพียงอย่างเดียวคือแอบเหลือบมองเธอตอนเธอไม่ทันสังเกต แล้วอดทนผ่านเส้นทางน่าเบื่อนี้ไปด้วยการชื่นชมความงาม