หลินมั่วหรานขดตัวอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับ ปลายนิ้วควบคุมธาตุไฟกับธาตุลม กระแสลมอุ่น ๆ พัดไล้เส้นผมสีขาวที่เปียกชุ่มของเธอ ไม่นานผมยาวถึงเอวก็แห้งฟูสลวย
“ต่อไปก็เป่าเสื้อผ้า”
เธอแก้ผ้าขนหนูออก ก่อนที่ทั้งร่างจะแข็งค้าง
สิ่งที่สายตามองเห็นมีเพียงผิวขาวผ่องระเรื่อสีชมพู เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นไม่ได้อยู่บนตัวเธอ
เธอลืมเสื้อผ้าไว้ในห้องน้ำ
หลินมั่วหรานพันผ้าขนหนูแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปถึงหน้าห้องน้ำ ข้างในมีเสียงน้ำไหลดังซ่า
มาช้าไปแล้ว
เธอพิงกรอบประตู ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันกลับไปห้องนั่งเล่น
ช่างเถอะ ตรวจดูเสบียงก่อน แล้วค่อยดูว่าช่องภูมิภาคมีอะไรบ้าง
【จำนวนคนในช่องปัจจุบัน: 2435150/3000000】
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ตัวเลขนั้นชั่วครู่
ผ่านไปแค่ไม่นาน ก็ตายไปอีกสองแสนคนแล้ว
ตัวเลขบนหน้าจอยังคงเปลี่ยนแปลง ทุก ๆ ไม่กี่วินาทีจะมีชื่อหนึ่งดับวูบ ถูกซอมบี้กลืนกิน ถูกพายุทรายไล่ตาม แล้วหายไปอย่างไร้สุ้มเสียงบนถนนสายยาวที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
“พวก! ช่วยด้วย! ฉันเจอจระเข้กลายพันธุ์!”
“จระเข้กลายพันธุ์? ตัวอะไรน่ะ? พื้นที่รกร้างบ้า ๆ นี่มีจระเข้ด้วยเหรอ?”
“ของจริง ไฟล์แนบ—จระเข้”
หลินมั่วหรานกดเปิดไฟล์แนบดู
นั่นเป็นจระเข้จริง ๆ ขาหลังแข็งแรง ยืนสองขาได้ หัวหุ้มด้วยแผ่นเหล็ก กรงเล็บข้างหนึ่งกำขวานเล่มมหึมา ที่เหลือเชื่อที่สุดคือใต้เท้าของมันมีสเกตบอร์ดอยู่ หางสะบัดขับเคลื่อนสเกตบอร์ดให้พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แถมยังมีประกายไฟพุ่งตามท้าย
นี่มันผู้มีพลังพิเศษสายแปลงร่างคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง? เกี่ยวอะไรกับจระเข้กลายพันธุ์กัน?
หลินมั่วหรานอดบ่นในใจไม่ได้