ทั้งสามคนหยอกล้อกันต่ออีกพักหนึ่ง กู้หนานจึงเสนอให้เริ่มเก็บทรัพยากร
การต่อสู้ครั้งนี้สร้างความโกลาหลอย่างหนัก ช่องภูมิภาคแทบแตกตื่นกันไปหมดแล้ว
สมาคมใหญ่ทั้งสี่ถูกกวาดล้างไปถึงสามแห่งในคราวเดียว อำนาจของแต่ละฝ่ายพลิกผันไปหมดภายในชั่วข้ามคืน
ฉายาของหลินมั่วหรานเปลี่ยนจาก “สาวน้อยผมขาวชื่อดัง” ในตอนแรก กลายเป็น “ยมทูตผมขาว” ที่ชวนให้ขนลุก
ส่วนกู้หนานนั้น ผู้เล่นจำนวนมากพากันเรียกเขาอย่างสนิทสนมว่า “ชายบำเรอที่หลินมั่วหรานเลี้ยงไว้”
ฟางเสี่ยวอวี่แทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน จึงไม่ค่อยมีใครพูดถึงเธอ
“ชายบำเรอ ฮ่า ๆๆๆ!”
ฟางเสี่ยวอวี่หัวเราะจนตัวงอ ไหล่สั่นระริก
“กู้หนาน เรื่องที่นายเกาะพี่มั่วหรานกินรู้กันไปทั่วทั้งเขตแล้ว!”
หลินมั่วหรานไล่อ่านข้อความในช่อง ดวงคิ้วขมวดเล็กน้อย “ยมทูตผมขาว... ฟังดูแย่ชะมัด ได้ยินแล้วเหมือนตัวร้ายใจร้ายที่มีหน้าที่เป็นบันไดให้บุตรแห่งโชคชะตาสักคนเหยียบขึ้นไปเลย”
กู้หนานกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แถมยังแอบภูมิใจด้วยซ้ำ “ได้เกาะมั่วหรานกินก็เป็นความสามารถของฉันเหมือนกัน ถ้าเก่งนักพวกเธอก็ลองมาเกาะกินดูสิ”
เขาโบกมือรวบสาวน้อยทั้งสองเข้ามากอด แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปในสนามรบ
รถยังคงแล่นวนรอบค่าย โมดูลเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติทำงานเต็มกำลัง ค่อย ๆ กลืนกินและแยกสลายซากศพกับเศษซากที่กองพะเนินอยู่ทั่วสนามรบ
เสียงแจ้งเตือนจากระบบแทบไม่เคยหยุด ตัวเลขทรัพยากรพุ่งขึ้นราวกับเขื่อนแตก
แค่ยาและอาหารก็ทะลุหนึ่งหมื่นชิ้นแล้ว ส่วนอาวุธกับกระสุนมีมากจนนับไม่ถ้วน เหล็กกล้ากับเหล็กกล้าพิเศษรวมกันมีถึงหนึ่งแสนหน่วย น้ำมันเอนกประสงค์กักตุนไว้กว่าหมื่นหน่วย ยางรถยนต์มีมากกว่าสองพันเส้น ส่วนของเบ็ดเตล็ดที่เหลือมีมากจนขี้เกียจนับ