รถยังคงมุ่งหน้าไปข้างหน้า จำนวนซอมบี้บนถนนก็ยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด
เพราะฝูงซอมบี้เมื่อคืน ความหนาแน่นของสัตว์ประหลาดในบริเวณใกล้เคียงจึงเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แถมชนิดยังหลากหลายจนน่าปวดหัว มีทั้งชายหญิง อ้วนผอม บางตัวคลานอยู่บนพื้น บางตัวเหลือแค่ครึ่งท่อนแต่ยังดิ้นกระดืบ รูปร่างพิสดารไปหมด
เป็นระยะ ๆ จะมีตัวที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพุ่งชนเข้ามา ก่อนจะถูกแรงกระแทกจากเหล็กกล้าส้มบนตัวรถซัดกระเด็นออกไป พร้อมกวาดซอมบี้รอบข้างจนเกลี้ยง
ขณะเดียวกัน ภายใต้พลังของโมดูลเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติ ซอมบี้เหล่านี้ก็กลายเป็นเสบียงอุ่น ๆ ไปหมด
ฟางเสี่ยวอวี่ตาโตจนแทบถลน แม้จะเห็นมาไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ยังอดอุทานไม่ได้ว่า “แรงสะท้อนนี่สุดยอดมาก!! มองยังไงก็รู้สึกมหัศจรรย์ไปหมดเลย”
หลินมั่วหรานไม่พูดอะไร เพียงหยิบเหล็กกล้าส้มก้อนหนึ่งจากคลังเก็บของ แล้วยื่นให้เธอ
ฟางเสี่ยวอวี่รับไว้แทบไม่ทัน ก่อนเปิดหน้าต่างดูแวบหนึ่ง ปากก็อ้าค้างเป็นรูปตัวโอ
ป้องกันสูง สะท้อนความเสียหาย มีโล่ มีออรา แถมยังเป็นระดับตำนาน
ของแบบนี้ ต่อให้เป็นช่วงกลางหรือท้ายเกม ก็คงมีผู้เล่นไม่กี่คนที่ใช้ไหว
เธอเองก็เคยเอาชีวิตรอดตามลำพังข้างนอก จึงรู้ว่าตอนนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังเข่นฆ่ากันแทบตายเพื่อแย่งไทเทเนียมเพียงไม่กี่ชิ้น คนที่หาโลหะผสมหายากได้ก็นับว่าเหนือกว่าคนทั่วไปแล้ว
แต่ของตรงหน้านี้ไม่ใช่โลหะสมัยใหม่อีกต่อไป มันอยู่ในระดับแฟนตาซีชัด ๆ
ทั้งสองอย่างอยู่กันคนละโลก
“เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง? ฉันยังมีของโหดกว่านี้อีกนะ” หลินมั่วหรานยื่นคัมภีร์วาระสุดท้ายของตัวเองให้ ราวกับเด็กที่กำลังอวดของเล่นชิ้นใหม่
ฟางเสี่ยวอวี่ยื่นมือรับ น้ำหนักในมือหนักเกินกว่าจะเป็นหนังสือ ฝ่ามือยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันและแรงต่อต้านจาง ๆ เธอตั้งสติแล้วเปิดหน้าต่างดู
เพียงมองแวบเดียว เธอก็แข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า ในดวงตาสะท้อนคำสองคำว่า ระดับเทพนิยาย
“เชี่ย! อาวุธเทพ! เธอสร้างของแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!”
วินาทีถัดมา เธอก็พุ่งเข้าใส่ กอดน่องที่หุ้มถุงน่องสีขาวของหลินมั่วหรานไว้แน่น เสียงหวานหยดย้อย “พี่! แม่! ฉันก็อยากได้บ้าง ขอร้องล่ะ!”