หญิงสาวทั้งสองค่อย ๆ ย่องลงจากโซฟา แล้วจัดเสื้อผ้าที่ถูกรั้งจนยับให้เข้าที่
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับเข้าไปในห้องคนขับ
หลินมั่วหรานยังสวมชุดเมดตัวเดิม เพียงแต่เปลี่ยนถุงเท้าเป็นถุงน่องสีขาวที่กู้หนานชอบที่สุด ส่วนรองเท้านั้นแน่นอนว่าไม่ได้ใส่ ขณะที่ฟางเสี่ยวอวี่สวมชุดอยู่บ้านของหลินมั่วหราน เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ที่ขามีถุงน่องยาวสีดำซึ่งถูกกู้หนานดึงจนเป็นรอยเกี่ยวและรูเล็ก ๆ อยู่หลายจุด
หลินมั่วหรานมองเธอแวบหนึ่ง “ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?”
ฟางเสี่ยวอวี่ก้มมองตัวเอง แล้วเงยหน้ามองหลินมั่วหราน ก่อนถามกลับ “แล้วพี่แต่งตัวแบบนี้ทำไมล่ะ?”
หญิงสาวทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ ต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด และไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ต่อ
หลินมั่วหรานตั้งเส้นทางขับขี่อัตโนมัติอย่างรวดเร็ว กำชับให้ฟางเสี่ยวอวี่คอยมองถนน รวมถึงจับตาดูเจ้าตัวที่กำลังหลับสนิทอยู่ในห้องคนขับ จากนั้นก็ขึ้นไปชั้นสองเพียงลำพัง
ฟางเสี่ยวอวี่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสาร มองถนนข้างหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเบื่อ จึงยกมือเรียกทหารวิญญาณออกมาตัวหนึ่งแก้เซ็ง
แต่ทันทีที่เรียกออกมา เธอก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง
ตอนนี้ทหารวิญญาณมีร่างกายมันวาว โครงกระดูกแข็งแรงบึกบึน แถมยังมีเกราะกระดูกบาง ๆ คลุมอยู่ทั่วตัว แผ่กลิ่นอายดุดันออกมา ต่างจากโครงกระดูกไร้ค่าที่เปราะบางจนแตะนิดเดียวก็แตกก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ฟางเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง เดินวนรอบสิ่งอัญเชิญของตัวเองสองรอบ ก่อนยื่นมือเคาะเกราะกระดูกตรงหน้าอกของมัน เสียงทึบดังขึ้นสองครั้ง