หลินมั่วหรานปีนขึ้นไปบนแท่นยิงปืน พอเงยหน้าก็เห็นทหารวิญญาณกลุ่มหนึ่งยืนล้อมเป็นวง แต่ละตนประทับปืนไว้ในมือ กราดยิงฝูงซอมบี้ที่อยู่ด้านล่าง
ส่วนเจ้าของพลังอัญเชิญกลับนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้เอนหลังที่ทำจากทหารวิญญาณหลายตน มือหนึ่งถือโคล่า อีกมือสั่งการอย่างสบายอารมณ์
“ยิงมันให้หนัก!”
“หมายเลขห้า! ปืนเอเคเบนไปทางขวาครึ่งเมตร!”
ฟางเสี่ยวอวี่หรี่ตา ท่าทางเหมือนคุณหนูมาพักร้อน “นี่สิถึงจะเป็นชีวิตเอาตัวรอดที่ถูกต้อง! คนระดับเอสเอสอย่างฉันก็ควรเริ่มใช้ชีวิตให้มีความสุขแล้ว ถ้ามีแว่นกันแดดสักอันคงดีไม่น้อย”
ฟางเสี่ยวอวี่ที่เคยถูกซอมบี้ไล่กวดจนวิ่งหนีไปทั่วถนนได้ตายไปแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้คือจอมแห่งวิญญาณผู้แข็งแกร่ง ฟางเสี่ยวอวี่
ที่นี่เธออาจเป็นแค่เสี่ยวอวี่ แต่ข้างนอกไม่ใช่แล้ว!
“กำลังทำอะไรอยู่?” เสียงของหลินมั่วหรานดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายฝันหวานของเธอในพริบตา
ฟางเสี่ยวอวี่ดีดตัวพรวดลงจาก “เก้าอี้มนุษย์” รีบยืนตัวตรงอย่างลนลาน “พี่มั่วหราน! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?!”
“ตั้งแต่ตอนที่เธอยังดื่มโคล่าอยู่” หลินมั่วหรานก้าวเข้ามา กอดอกพิจารณาเธอ “สบายจริงนะ”
“ก็ฉันเป็นผู้เรียกนี่นา งานก็ต้องให้สิ่งอัญเชิญทำอยู่แล้ว ฉันอู้งานสักหน่อยจะเป็นไรไป” ฟางเสี่ยวอวี่พูดไปก็ยิ่งรู้สึกผิด
“สั่งทหารวิญญาณของเธอลงจากรถ นี่เป็นการทดสอบความสามารถของเธอ ห้ามอู้งานเด็ดขาด”
หลินมั่วหรานทำหน้าขึงขังตำหนิเธอ ในใจอดยกมือกุมขมับไม่ได้
ตอนเพิ่งมาใหม่ ๆ เด็กคนนี้ยังดูจริงจังอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ หรือกู้หนานจะถ่ายทอดนิสัยปล่อยตัวตามสบายให้เธอเสียแล้ว