รถแล่นต่อไปอีกสองชั่วโมงเต็ม
รถที่จอดอยู่ริมทางเริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ กระจัดกระจายอยู่สองข้างถนน บางคันปิดไฟสนิท บางคันยังมีแสงเทียนหรือแสงจากหน้าจอส่องลอดออกมาจากกระจกหน้าต่าง
เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นร่วมทางไม่น้อยถูกเขาแซงขึ้นมาแล้ว และจอดพักค้างคืนกันอยู่ตรงนี้
หลินมั่วหรานก้มหน้าอ่านตำราเวทมนตร์เล่มหนาอยู่บนเบาะข้างคนขับ ปลายนิ้วมีประกายพลังธาตุวาบขึ้นเป็นครั้งคราว ข้างตัวมีน้ำแร่ขวดหนึ่งสำหรับฟื้นฟูพลังจิต ซึ่งเธอดื่มไปแล้วกว่าครึ่ง
เธอกำลังทดลองวงจรธาตุพื้นฐานหลายชุดที่บันทึกไว้ในหนังสือ แม้ยังไม่ถึงขั้นเรียนรู้ทักษะใหม่ได้โดยตรง แต่ความแม่นยำในการควบคุมพลังของตัวเองก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กู้หนานเหลือบมองช่องสื่อสารของพื้นที่เป็นระยะ
ยิ่งดึก ช่องสื่อสารกลับยิ่งคึกคัก ข้อความแลกเปลี่ยนของและประกาศรับคนไหลขึ้นเต็มหน้าจอต่อเนื่องไม่ขาดสาย
“รับซื้อผ้าพันแผล แลกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป สี่ห่อต่อหนึ่งชุด”
“มีใครมีน้ำมันเชื้อเพลิงเหลือไหม? ผมเอาหม้อไฟสำเร็จรูปสองกล่องแลกน้ำมันสามส่วน พิกัดทักส่วนตัว”
“ขบวนรถผู้หญิงล้วนรับคน ขอแค่ไม่กรนตอนกลางคืน ใครสนใจทักมา”
“มีใครมีพลังรักษาไหม? เพื่อนร่วมทีมโดนซอมบี้ข่วน ใช้ยาอะไรก็ห้ามเลือดไม่ได้แล้ว ด่วน!”
“กิลด์ราชสำนักรับคน ผู้มีพลังพิเศษมาก่อน มีค่าตอบแทนอย่างดี”
ระหว่างข้อความแลกเปลี่ยนของ ยังมีเรื่องคุยเล่นยามค่ำคืนแทรกอยู่ไม่น้อย
“วันนี้ขับมาได้ร้อยกว่ากิโล น้ำมันใกล้หมดแล้ว พรุ่งนี้ถ้ายังหาเสบียงไม่ได้ คงต้องเข็นรถกันจริง ๆ”
“ร้อยกว่ากิโลก็ดีแล้วพี่ชาย ผมขับได้แค่หกสิบเอง ข้างหน้าโดนซอมบี้เป็นฝูงขวางอยู่ตั้งนาน”
“พูดถึงซอมบี้ วันนี้ผมเจอตัวกลายพันธุ์ด้วย ทั้งตัวมีหนามขึ้นเต็มไปหมดเหมือนเม่น ยิงกระสุนใส่แล้วเด้งกลับมา เกือบกระเด็นใส่ตัวเองแน่ะ”