หลินมั่วหรานฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาสีฟ้าครามมองเขาอย่างเลื่อนลอย รูม่านตาไร้จุดโฟกัส นัยน์ตาพร่าด้วยหยาดน้ำตา สีฟ้าครามคู่นั้นถูกหมอกขุ่นมัวปกคลุม
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ริมฝีปากสีชมพูบวมแดงเผยอเล็กน้อย ก่อนเอื้อนเอ่ยถ้อยคำแผ่วเบา น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน เหนียวหนืดราวขนมกุ้ยฮวาที่เพิ่งต้มสุก
“คุณ...จะทำอะไร?”
กู้หนานมองเธอ พวงแก้มแดงระเรื่อ แววตาเจือเสน่ห์เย้ายวน ราวกับกำลังเคลิบเคลิ้ม ผิวขาวราวหิมะค่อย ๆ แดงขึ้น ร่างกายร้อนผ่าว หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนลำคอขาวสะอาด
กลืนน้ำลาย!
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เสียงดังชัดในห้องนอนอันเงียบงัน
เธอช่างเย้ายวนเหลือเกิน โดยเฉพาะในสภาพเช่นนี้ หลินมั่วหรานเหมือนเค้กชิ้นน้อยแสนหวานที่วางอยู่ตรงหน้าผู้หิวโหยอย่างเขา หากจะหักห้ามใจไม่ให้กินเธอจนเกลี้ยง คงต้องใช้ความอดทนเหนือคนธรรมดา
หลินมั่วหรานได้ยินชัดเจน หัวของเธอร้อนผ่าว มึนงงอยู่บ้าง เมื่อครู่ถูกจูบอยู่นาน...นานมาก
ทั้งร่างร้อนรุ่ม กลิ่นอายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทั้งหมด
【ข้อความหลายร้อยตัวอักษรหายไป】
“เรื่องแบบนี้...ไม่ต้องแยกกันชัดเจนขนาดนั้นก็ได้! อื้อ!”
เสียงของหลินมั่วหรานอ่อนระโหย ในใจรู้สึกน้อยใจ เธอไม่น่าเผลอคิดอะไรแผลง ๆ แล้วรับปากช่วยกู้หนานแก้ปัญหาเลย สุดท้ายกลับถูกไอ้สารเลวนี่หลอกจนมึนงง แล้วตัวเองก็พลอยติดร่างแหไปด้วย