ฟางเสี่ยวอวี่เหม่อมองเพดาน ดวงตาว่างเปล่า ในหัวมีคำถามหนึ่งวนเวียนซ้ำไปมา: คนเราเกิดมามีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันแน่
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคิดไม่ตกว่าตัวเองปล่อยให้เรื่องเลยเถิดไปถึงขั้นนั้นได้อย่างไร
เอวาปวดระบม แค่ขยับนิดเดียวก็แทบทรุด หลินมั่วหรานพูดไม่ผิดเลย ความแข็งแกร่งทางร่างกายต่างกันมาก ต่อให้เตรียมใจมาแล้วก็ยังเจ็บจนแทบทนไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นครั้งแรกของเธอด้วย
เธอหันไปมอง หลินมั่วหรานนอนอยู่ข้าง ๆ จ้องเพดานเช่นกัน แววตาเลื่อนลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
“ให้ตายเถอะ กู้หนาน! ไม่เห็นใจคนอื่นบ้างเลย! นี่เป็นครั้งแรกของฉันนะ! ทำกับฉันเหมือนฉันเป็นผู้หญิงเจนจัดอย่างหลินมั่วหรานไปได้!” ฟางเสี่ยวอวี่ด่าเขาในใจ แล้วไว้อาลัยให้ครั้งแรกของตัวเองอยู่สามวินาที
“ทำไมครั้งแรกของฉันถึงต้องเป็นเรื่องสามคนด้วย! ไอ้สารเลวนี่! ถึงฉันจะเป็นภรรยารอง แต่ครั้งแรกก็อยากให้มีพิธีรีตองบ้างสิ!”
เธอยกมือขึ้น แหวนสัญญาที่นิ้วนางสะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายริบหรี่ เธอจ้องมันอยู่นาน ก่อนถอนหายใจยาว
“ทำไมฉันถึงทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ลงไปนะ” เธอเริ่มเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เสียใจได้ไม่ถึงสองวินาที ก็กลับรู้สึกว่าเอาเข้าจริงไม่ได้เสียใจขนาดนั้น
อย่างไรเรื่องแบบนี้ก็เลี่ยงไม่พ้นอยู่แล้ว จะเร็วหรือช้าก็ไม่ต่างกันเท่าไร
เธอลองพยุงตัวลุกขึ้น ทว่าเอวกลับปวดแปลบจนหมดแรง ร่างจึงทรุดกลับลงไปบนเตียง
“อา ไอ้หมอนี่เกินไปจริง ๆ”
เธอกำผ้าห่มแน่น แล้วหันไปมองหลินมั่วหรานอีกครั้ง ก่อนบ่นต่อในใจว่า “ยัยผมขาวนี่ก็เหมือนกัน ดันช่วยสามีรังแกผู้หญิงคนอื่นอีก ไม่รู้โดนปรับนิสัยไปถึงขั้นไหนแล้ว! ต่อไปฉันจะกลายเป็นแบบเธอหรือเปล่านะ!”