“ทำไม...ถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้?”
“ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วแท้ ๆ...สักวันเขาก็ต้องมีคนอื่น...”
หลินมั่วหรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำใจยอมรับภาพตรงหน้า
นี่ก็เป็นโอกาสเหมือนกัน
ฟางเสี่ยวอวี่เข้าใจผิดไปอย่างเห็นได้ชัด คิดว่าวันนี้คือ “วันนั้น”
ต่อจากนี้ขอแค่กู้หนานปล่อยเลยตามเลย ก็จะผูกมัดเธอได้ ทีมมีกำลังรบเพิ่มขึ้นอีกคน ความแข็งแกร่งโดยรวมก็จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
“ไม่เป็นไร หลินมั่วหราน เธอรู้อยู่แล้วว่ากู้หนานเป็นไอ้สารเลว ไม่เป็นไรหรอก”
ทั้งคู่ยังคงจูบกันต่อ
กู้หนานเหลือบมองสีหน้าของหลินมั่วหราน ทว่าฟางเสี่ยวอวี่เป็นฝ่ายรุกมาถึงขั้นนี้แล้ว เขายิ่งปล่อยมือไม่ได้
ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดต่อไปเถอะ
เขายกมือประคองเอวฟางเสี่ยวอวี่ ดึงเธอเข้ามาแนบชิดในอ้อมแขนยิ่งกว่าเดิม
เธอเป็นฝ่ายรุกมากพอแล้ว เขาแค่ต้องช่วยผลักดันให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเหมาะสม
หลินมั่วหรานมองนิ้วมือของเขาค่อย ๆ เลื่อนเปิดปกเสื้อที่หลวมอยู่แล้วของฟางเสี่ยวอวี่ทีละน้อย ท่าทางอ่อนโยนราวกับกำลังแกะของขวัญที่แตกหักง่าย
สาวน้อยผมดำแทบจะจมเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว เสื้อผ้าเปิดออกไปกว่าครึ่งแล้ว
“ไอ้สารเลวนี่...ลูกไม้เหมือนตอนนั้นไม่มีผิด”
ในที่สุดหลินมั่วหรานก็เข้าใจแล้วว่าตอนนั้นตัวเองถูกเขาหลอกให้ยอมทุกอย่างทีละขั้นได้อย่างไร