ฟางเสี่ยวอวี่เงยหน้าดื่มยากระตุ้นพันธุกรรมอยู่ในห้องน้ำ ขณะเดียวกัน คนทั้งสองในห้องควบคุมก็ได้รับข้อความตอบกลับจากระบบพร้อมกัน
【ฟางเสี่ยวอวี่ใช้ยากระตุ้นพันธุกรรมระดับต้นและยากระตุ้นจิตระดับต้น ได้รับผลตอบแทนสิบเท่า: ยากระตุ้นพันธุกรรมระดับต้น x10, ยากระตุ้นจิตระดับต้น x10】
“โห ดื่มไปแล้วเหรอ”
หลินมั่วหรานเอนตัวพิงอยู่ในอ้อมแขนของกู้หนาน วางเท้าเปล่าไว้บนฝ่ามือเขา ดูเกียจคร้านเหลือเกิน
กู้หนานกำลังจับเท้าขาวผ่องใสดุจหยกของเธอข้างหนึ่ง นวดคลึงอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังเล่นเครื่องเคลือบเนื้อนุ่มอุ่นชิ้นหนึ่ง
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เขาก็ก้มลงจูบกระหม่อมเธอเบา ๆ “ของตอบแทนมาแล้ว เดี๋ยวผมหยิบให้”
พูดแล้วเขาก็วางยาสิบขวดเรียงซ้อนบนตัวหลินมั่วหรานทีละขวด ตั้งแต่ท้องน้อยขึ้นไปจนถึงหน้าอก ราวกับจงใจทำให้ช้าเสียอย่างนั้น
“ทำอะไรน่ะ วางดี ๆ สิ! ถ้าตกพื้นจะทำยังไง!”
หลินมั่วหรานถูกเขาทำจนทั้งจั๊กจี้ทั้งโมโห จึงยกขาเตะเขาทีหนึ่ง แต่ก็ต้องเกร็งตัวไว้ ไม่กล้าขยับมั่วซั่ว
“อ้อ ใช่ ยังมีนี่อีก”
กู้หนานหยิบหนังสือทักษะออกมาอีกเล่ม แล้ววางลงบนท้องน้อยของเธอเบา ๆ หลินมั่วหรานเอื้อมมือหยิบขึ้นมา เปิดหน้าต่างดู ดวงตาพลันเป็นประกาย “ทักษะนี้ไม่เลวเลยนะ ฉันเห็นแล้วยังอยากเรียนเลย”
“จริง ๆ ผมแอบให้คุณได้นะ~ ยังไงเธอก็ไม่รู้ผลของระบบอยู่แล้ว~ ว่าไง?”
หลินมั่วหรานมองเขาแล้วตอบอย่างจริงจัง “ไม่ต้อง ของที่เป็นของเธอก็ให้เธอใช้เอง ฉันไม่แย่งหรอก”
หลินมั่วหรานเปลี่ยนเรื่องถาม
“วันนี้ยังไม่ได้รับรางวัลฝึกฝนใช่ไหม ลองดูสิว่าได้อะไร”