ฟางเสี่ยวอวี่รู้ดีว่าอนาคตของตัวเองมืดมนไร้ทางรอด แต่กลับปล่อยตัวปล่อยใจอย่างเต็มที่
เซ็นสัญญาผูกมัดไปแล้ว อย่างแย่ที่สุดจะเลวร้ายได้สักแค่ไหนกัน?
ในเมื่อจบเห่แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็พูดสิ่งที่อยากด่าออกมาให้สะใจต่อหน้ากู้หนานก่อนแล้วกัน
เรื่องซวย ๆ ในวันหน้า ก็ปล่อยให้ตัวเองในวันหน้าไปปวดหัวเอา
ตอนนี้ไม่ด่า ต่อไปอยากด่าก็คงไม่มีโอกาสแล้ว
เธอด่ากราดเสียจนฟังไม่ขึ้น สีหน้าของกู้หนานหม่นลงให้เห็นชัด มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แทบอยากซัดชุดใหญ่ใส่เธอเดี๋ยวนั้น ทั้งข่มขวัญให้ยอมจำนน ทั้งทุบกะโหลกให้แหลก ทั้งหมัดกระแทกเต็มแรง ทั้งท่าโจมตีสุดตระการตา
หลินมั่วหรานเห็นท่าทางเสียหน้าของกู้หนานอยู่ข้าง ๆ ก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะลั่นขึ้นมา “ฮ่า ๆ ๆ ๆ! กู้หนาน ไอ้สารเลวอย่างนายก็มีวันนี้เหมือนกัน! ฟางเสี่ยวอวี่! ทำได้เยี่ยมมาก!”
กู้หนานหันไปมองเธอ มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม เขาอ้าปาก คล้ายกำลังพูดว่า “ถ้ายังหัวเราะเยาะฉันอีก ฉันจะซัดเธอกระเด็น!”
หลินมั่วหรานรีบหุบปาก ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแสดงว่ายอมแพ้ “มั่วหรานไม่ได้พูดอะไรเลยนะ~”
“ฉันได้ยินแล้ว”
กู้หนานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“พรุ่งนี้เธอรอฉันไว้เลย!”
เขามองฟางเสี่ยวอวี่ คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป
“ฉันไปห้องควบคุมก่อน ยังมีคนอีกไม่น้อยกำลังจะมา พวกเธอคุยกันไป”