หลินมั่วหรานส่งสัญญาณให้ฟางเสี่ยวอวี่นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ส่วนตัวเองก็นั่งลงข้างกู้หนานอย่างเป็นธรรมชาติ
ภายในรถเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงคำรามของซอมบี้นอกหน้าต่างที่ดังเป็นระลอก ราวกับเสียงประกอบที่ไม่มีวันหยุด
ฟางเสี่ยวอวี่ประคองกระป๋องโคล่าที่หลินมั่วหรานยื่นให้ด้วยสองมือ ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
หลังผ่านความหวาดกลัวและความโกลาหลในช่วงแรก ตอนนี้เธอก็พอจะสงบลงได้บ้างแล้ว แต่ในหัวก็ยังสับสนยุ่งเหยิง
เธอแอบเงยหน้ามองคนทั้งสองที่นั่งฝั่งตรงข้าม
ความเกี่ยวข้องระหว่างเธอกับพวกเขาก็มีแค่การซื้อขายธรรมดา ๆ ครั้งหนึ่งเท่านั้น แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับมาหาถึงที่ แถมยังฉุดเธอขึ้นรถมาด้วย
เธอคิดไม่ออกเลยว่าคนสองคนนี้ต้องการอะไรกันแน่
“พวกคุณจะทำอะไรฉันกันแน่? คงไม่ได้พามาแค่ให้อาบน้ำหรอกนะ”
เธอตัดสินใจชิงลงมือถามก่อน
“ปล้นเงิน? ปล้นตัว? อยากได้อะไรก็บอกกันมาตรง ๆ สิ”
พอมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ฆ่าเธอหรือเอาเธอไปทำซาลาเปาไส้เสี่ยวอวี่ ความกล้าของเธอก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ยังไงก็ถูกพาขึ้นรถมาแล้ว ถ้าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรเธอก็คงขัดขืนไม่ได้ สู้อย่างน้อยให้รู้กันไปเลยดีกว่า
เธอกวาดตามองใบหน้าของทั้งสองสลับไปมา
รถคันนี้แทบจะเป็นรถในฝันของเธอ ทั้งกว้างขวาง มีห้องน้ำในตัว มีห้องนอน มีห้องนั่งเล่น ใหญ่ราวกับฐานที่มั่นเคลื่อนที่ แถมยังป้องกันได้อย่างน่ากลัว ซอมบี้ที่ไล่ตามเธอมาครึ่งค่อนวันถูกล้อรถของพวกเขาบดผ่านจนเงียบกริบ