เมื่อมาถึงห้องน้ำ หลินมั่วหรานก็เห็นเด็กสาวผมดำตัวเล็กที่กู้หนานโยนทิ้งไว้บนพื้น กำลังดิ้นกระดืบไปมาเหมือนหนอน
“กล้าลอบโจมตีฉันงั้นเหรอ! รอฉันหาวิธีเรียกทหารวิญญาณออกมาได้ก่อนเถอะ แล้วจะคิดบัญชีกับพวกแก!”
เธอดิ้นคลำหาทิศทางไปพลาง ด่าพึมพำไม่หยุดไปพลาง
โครม!
เสียงทึบดังขึ้น
ศีรษะของเธอกระแทกขอบอ่างอาบน้ำดังโป๊ก
“โอ๊ย!”
เสียงด่าพลันขาดหาย ความเงียบปกคลุมอยู่สองวินาที ก่อนเสียงสะอื้นสั่นเครือจะดังขาด ๆ หาย ๆ ร่างที่ขดเป็นก้อนดูราวกับลูกแมวจรจัดตัวน้อยที่เปียกฝนจนโชก
“ฮือ ๆ เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ถ้าจะมัดก็ช่วยมัดให้ดีหน่อยสิ!”
หลินมั่วหรานเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว กลิ่นฉุนรุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูก เธอขมวดคิ้วทันที
กลิ่นนี้คุ้นเคยเกินไป เหมือนตอนที่เธอดื่มยาเสริมสร้างพันธุกรรมแล้วขับสิ่งสกปรกออกจากร่างเป๊ะ ทั้งกลิ่นเหงื่อเปรี้ยว กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเน่าของอะไรบางอย่างปะปนกัน ยิ่งอยู่ในห้องน้ำปิดทึบก็ยิ่งฉุนทะลวงจมูก
“เหม็นชะมัด”
หลินมั่วหรานไม่พูดพร่ำทำเพลง แสงสีฟ้าของน้ำสว่างวาบขึ้นกลางฝ่ามือ ลูกบอลน้ำก้อนหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศ ส่วนมืออีกข้างดีดนิ้ว เปลวไฟเล็ก ๆ วนรอบลูกบอลน้ำอย่างว่องไวหนึ่งรอบ อุณหภูมิน้ำจึงปรับเป็นระดับอุ่นพอดีผิว
พอได้ยินเสียงนั้น ฟางเสี่ยวอวี่ก็จำได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นสาวผมขาวที่เพิ่งด่ากันผ่านกระจกหน้ารถเมื่อครู่
เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่กลับรู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกถอดออกทีละชั้น ผิวสัมผัสกระเบื้องเย็นเฉียบโดยตรง ร่างทั้งร่างเกร็งขึ้นฉับพลันราวกับคันธนูที่ขึ้นสาย