บทที่ 88 จูบของฟางเสี่ยวอวี่
ฟางเสี่ยวอวี่ถูกปลุกด้วยเสียงบางอย่างที่ดังจนไม่อาจเมินเฉยได้
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ภาพตรงหน้าทำให้ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปทันที
เธอกะพริบตาปริบ ๆ สมองใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะประมวลภาพตรงหน้าได้
“เพิ่งเช้าตรู่ก็จัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ? ยังมีฉันอยู่ข้าง ๆ นะ!”
ฟางเสี่ยวอวี่กรีดร้องในใจอย่างไร้เสียง ทว่าดวงตากลับอดไม่ได้ที่จะแอบมองผ่านช่องระหว่างขนตา
ต่อมา ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มไม่ยอมผละ เสียงฟูกยุบยวบกับเสียงจูบชื้นแฉะดังก้องอยู่ในห้องนอน
เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกคนทั้งคู่ใช้เป็นฉากบังหน้า เป็นแค่ส่วนหนึ่งในกิจกรรมของพวกเขาเท่านั้น
เธออับอายจนแทบอยากขุดปราสาทใต้ดินไว้ในผ้าห่ม จะลุกไปก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็ไม่ไหว สุดท้ายจึงทำใจหลับตาลง แกล้งหลับต่อไป จนกระทั่งหลินมั่วหรานซุกตัวเข้าอ้อมแขนกู้หนานด้วยสีหน้าพึงพอใจ เธอถึงค่อยแสร้งทำเป็น “ตื่น” อย่างสงบ
“อรุณ... อรุณสวัสดิ์” เธอพยายามทำเสียงให้เหมือนเพิ่งตื่นนอน
“อรุณสวัสดิ์” หลินมั่วหรานตอบอย่างเกียจคร้าน แก้มยังแดงระเรื่อไม่จาง
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?” กู้หนานหันมามองเธอ
หลินมั่วหรานไม่เพียงไม่หลบ กลับหรี่ตาลง ท่าทางเหมือนชินเสียแล้ว แถมยังดูจะชอบอยู่ไม่น้อย
ฟางเสี่ยวอวี่เบือนหน้าหนี ปลายหูร้อนผ่าวจนทอดไข่ได้ “ฉะ... ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน พวกคุณทำต่อเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน” กู้หนานเรียกเธอไว้อย่างไม่รีบร้อน
ฟางเสี่ยวอวี่ชะงักเหมือนแมวที่ถูกจับหนังคอ ค่อย ๆ หันกลับมา “มะ... มีอะไรเหรอ?”