รถแล่นต่อไปข้างหน้า ทั้งสองตั้งใจจะหาจุดตั้งแคมป์ที่เหมาะสมให้ได้ก่อนฟ้ามืด ระหว่างทางก็จะคอยสังเกตว่ามีคนจากสมาคมล่าหมาป่าปรากฏตัวหรือไม่
แต่ตอนนี้ เป้าหมายของพวกเขาคือหาที่พักกลางวันสักแห่ง
กู้หนานนอนน้อย ทั้งสองจึงต้องพักเอาแรงสักหน่อย
หลินมั่วหรานเปิดหน้าต่างซื้อขายขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความหาฟางเสี่ยวอวี่
【สวัสดี ทางฉันมียาเสริมสร้างพันธุกรรมระดับต้นอยู่หนึ่งขวด เธอคิดจะเอาอะไรมแลก?】
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
【คุณต้องการอะไร?】
คำถามนี้ทำเอาหลินมั่วหรานชะงักไป
ตอนนี้นอกจากวัสดุเฉพาะที่ต้องใช้เพื่ออัปเกรดแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนเสบียงทั่วไป
แต่เอายาเสริมสร้างพันธุกรรมที่หาซื้อไม่ได้แม้มีเงินไปแลกกับวัสดุธรรมดา คิดยังไงก็ขาดทุนเกินไป
เธอหันไปมองกู้หนาน “เธอถามว่าจะให้แลกกับอะไร ฉันว่าถ้าแลกกับวัสดุธรรมดาก็ขาดทุนเกินไป”
กู้หนานจับพวงมาลัย ตอบโดยไม่ต้องคิด “วัสดุ ให้เธอช่วยหาสิ่งที่ต้องใช้ทำเรดาร์ติดรถให้เรา จะได้ไม่ต้องออกตามหาเองทั่วทุกที่”
“แน่ใจนะ? แบบนี้ขาดทุนจริง ๆ นะ”
“ไม่เป็นไร” กู้หนานยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “ที่สำคัญไม่ใช่การซื้อขายครั้งนี้ แต่เป็นตัวเธอต่างหาก ให้เธอได้เปรียบบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร ยังไงต่อไปก็เป็นพวกเราอยู่แล้ว”
“จิ๊บ นี่นายถือว่าเธอเป็นคนของนายแล้วหรือไง?”
“คนของพวกเราต่างหาก มั่วหราน อย่าพูดให้ฟังดูแย่สิ”
“จ้ะ ๆ คนของพวกเรา” หลินมั่วหรานเหลือบมองเขา “ถึงตอนนั้นคนที่ได้กินก็ยังเป็นนายคนเดียวอยู่ดี สองสาวอสูรขาวดำ ทำเอานายฟินไปเลยสินะ”
“งั้นมั่วหราน เดี๋ยวให้ฉันเริ่มฟินกับอสูรขาวก่อนได้ไหม?”
หลินมั่วหรานไม่สนใจเขา เธอเปิดหน้าต่างซื้อขายขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว