กู้หนานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไร้เสียงฝีเท้า ทว่าการเคลื่อนไหวของซอมบี้ทุกตัวในที่นั้นกลับชะงักงันลงในชั่วพริบตา
ค่าความแข็งแกร่งทางกาย 288 แต้ม ในการรับรู้ของพวกมัน ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของ “มนุษย์” อีกต่อไปแล้ว
หากผู้เล่นทั่วไปเป็นเพียงเปลวไฟริบหรี่ที่อาจดับลงได้ทุกเมื่อ กู้หนานในตอนนี้ก็คงเป็นไฟป่าที่กำลังลุกลาม เพียงยืนอยู่ตรงนั้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาก็ทำให้คนขายเนื้อตัวเล็กหลายตัวซึ่งอยู่แถวหน้าสุดถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มีดสับกระดูกในมือของพวกมันสั่นระริก
กู้หนานไม่หยุด เขาก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว
ทุกย่างก้าวหนักแน่นทึบตัน พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า เศษหินถูกแรงที่มองไม่เห็นผลักกระเด็น ทิ้งรอยบุ๋มตื้น ๆ เป็นแนวยาวไว้เบื้องหลัง
โฮก!
คนขายเนื้อชั้นยอดเป็นตัวแรกที่หลุดจากอาการตื่นตะลึง มันคำรามเสียงแหลมจนแทบแสบแก้วหู
เสียงนั้นไม่ต่างอะไรจากการปลุกใจตัวเองมากกว่าข่มขู่ มีดทำครัวของมันชูสูง ใบมีดยังมีคราบเลือดสีคล้ำแห้งกรังติดอยู่ ทว่าดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นกลับเผยแววหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน มันกำลังเตือนมนุษย์ตรงหน้าไม่ให้เข้ามาใกล้อีก
กู้หนานมองปลายเท้าของมันที่ถอยร่นเล็กน้อย กำหมัดแน่น แล้วสัมผัสถึงพลังมหาศาลที่พลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด แทบจะเอ่อล้นออกมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ที่แท้ก็กลัวฉันนี่เอง”
สิ้นเสียง เขาก็ถีบพื้นอย่างแรงทันที พื้นดินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เศษหินและฝุ่นผงถูกคลื่นกระแทกซัดลอยขึ้นกลางอากาศ
เสียงระเบิดเหนือเสียงสะท้อนก้องไปมาระหว่างตึกสูงสองข้างถนน ร่างของเขาพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่หลุดจากลำกล้อง คมดาบธาตุในมือทิ้งภาพติดตาหลากสีเก้าสีไว้กลางอากาศ