หลังใช้โมดูลเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติแยกชิ้นส่วน ทั้งสองก็ได้รับทรัพยากรจำนวนมากอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
หลังตรวจนับคร่าว ๆ พบว่ามีโลหะผสมไทเทเนียมราว 1,300 หน่วย เหล็กกล้า 3,000 หน่วย ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 200 ชิ้น ชิ้นส่วนเหล็กกล้า 150 ชิ้น เชื้อเพลิง 30 ชุด ยาหลากชนิด 85 ชุด อาหาร 63 ชุด และกระสุน 350 นัด นับว่าได้ของมาไม่น้อย
ส่วนยาพันธุกรรมระดับต้นกับยากระตุ้นจิตระดับต้นที่ตกมาอย่างละ 2 ขวด ทั้งสองปรึกษากันแล้วตัดสินใจเก็บไว้ก่อน รอให้ฟางเสี่ยวอวี่เข้าร่วมกลุ่มแล้วค่อยให้เธอใช้
ยาที่ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์สามารถกระตุ้นระบบฝึกสอนให้คืนของได้ หากให้เธอใช้ ก็จะได้กลับมาเท่ากับ 10 ขวด ถึงตอนนั้นยังช่วยประหยัดทรัพยากรได้อีกมหาศาล
ระหว่างที่กู้หนานไปอาบน้ำ หลินมั่วหรานก็นอนขดอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง พลิกตัวไปมาสองสามครั้ง สุดท้ายก็นอนหงายจ้องเพดาน พลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
“เบื่อจังเลย”
สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องโดยสารอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เครื่องแยกวัสดุในมุมห้อง จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
หลังจากกู้หนานเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย เขาก็ควบคุมร่างกายได้ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด สภาวะที่จิตสำนึกกับร่างกายไม่ประสานกันนั้นเธอเห็นเต็มตา จึงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ ในสถานที่แบบนี้ ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยในการเคลื่อนไหวก็อาจกลายเป็นช่องโหว่ที่พรากชีวิตได้
ต้องหาวิธีช่วยให้เขาปรับตัวเข้ากับร่างกายนี้ให้เร็วที่สุด
ชาติก่อนตอนเล่นเกม หลังเสริมอุปกรณ์เสร็จ สิ่งแรกที่เธอทำทุกครั้งคือพุ่งเข้าไปในสนามฝึกแล้วระดมโจมตีหุ่นไม้ ดูตัวเลขความเสียหายเด้งขึ้นมาไม่หยุด