หลังผ่านไปเนิ่นนาน กู้หนานเหลือบมองหน้าต่างระบบ จำนวนครั้งที่อบรมเพิ่มขึ้นเป็น 43 ครั้งตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ระดับความภักดียังไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่ค่าความชื่นชอบกลับเพิ่มขึ้น 5 แต้ม
ยิ่งสูงก็ยิ่งเพิ่มยาก แต่เขาไม่รีบร้อน เพราะหญิงสาวในอ้อมแขนเป็นคนของเขาไปนานแล้ว
หลินมั่วหรานเอนซบอยู่บนอกเขา ปลายนิ้ววาดวนไปมาบนแผงอกอย่างไม่รู้ตัว
“ฉัน...ทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง!”
กลิ่นอายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว แต่ในหัวกลับฉายภาพตอนที่เธอเป็นฝ่ายเรียกร้องเมื่อครู่อย่างบ้าคลั่ง ท่าทางนั้นแทบไม่ต่างจากปีศาจสาวที่ยังไม่ได้รับการปรนเปรอ เธอซุกหน้าเข้ากับอกเขาลึกกว่าเดิม ส่งเสียงอู้อี้ไม่ยอมพูด ใบหูแดงก่ำด้วยความอับอาย
“อ๊ากกก! ฉันเสียหน้าไปหมดแล้ว!!!”
ยิ่งหลินมั่วหรานคิดก็ยิ่งอับอาย อยากให้การตายแล้วกลับมาเริ่มใหม่ย้อนคืนสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเหลือเกิน
กู้หนานสัมผัสได้ว่าตัวเล็กในอ้อมแขนกำลังเผชิญพายุอารมณ์อย่างหนัก แรงปรารถนาร้อนแรงที่ปะทุขึ้นก็สงบลงไม่น้อยหลังจากปลดปล่อยไปเมื่อครู่ แรงดึงดูดระหว่างทั้งสองที่แทบจะเกินควบคุมจึงถูกกดไว้ชั่วคราวในที่สุด
เขาลูบศีรษะด้านหลังของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิ่มเอมและอ่อนโยน “มั่วหราน ฉันชอบมากเลยนะ~ หวานซ่านจริง ๆ~ มั่วหรานของฉันโตขึ้นเยอะเลยนะ~”
“หุบปากไปเลย นายสบายใจแล้วสินะ!”
เสียงอู้อี้ของหญิงสาวดังมาจากอกเขา พอเธอเงยหน้าขึ้น แก้มก็แดงระเรื่อด้วยความอับอายปนขุ่นเคือง ความแดงลามจากแก้มไปจนถึงใบหู น่ารักจนทำให้อยากก้มลงกัดอีกสักที