“นี่มันจะไม่จบไม่สิ้นกันสักทีหรือไง!”
หลินมั่วหรานก้มมองลงไปใต้แท่นหิน ฝูงหัวซอมบี้เบียดเสียดเคลื่อนไหวกันแน่นขนัด เสียงคำรามกระหึ่มก้องสะท้อนในอากาศ สลับกับเสียงกรงเล็บครูดผนังหินแหลมบาดหูเป็นครั้งคราว แต่ละครั้งเสียดแทงแก้วหูจนคนฟังเสียวฟัน
เธอทิ้งตัวนั่งลงบนแท่น ยกมือบีบนวดหว่างคิ้ว ความปวดหนึบในหัวถาโถมมาเป็นระลอก ราวกับคลื่นซัดฝั่ง
การปล่อยเวทมนตร์ต่อเนื่องด้วยความเข้มข้นสูงแทบสูบพลังจิตของเธอจนหมดเกลี้ยง
เธอสังหารซอมบี้ไปนับไม่ถ้วน ในจำนวนนั้นยังมีซอมบี้คลั่งสายว่องไวหลายตัว ความเร็วของพวกมันน่าตกตะลึง หลายครั้งเกือบฉวยจังหวะที่เธอร่ายเวทพุ่งขึ้นมาบนแท่นหินได้สำเร็จ
ระดับผู้เล่นของเธอตอนนี้พุ่งขึ้นไปถึงเลเวล 7 โดยไม่รู้ตัว ค่าสถานะทั้ง 4 แต้มถูกเพิ่มให้พลังจิตทั้งหมด ค่าพลังจิต 16 แต้มทำให้เธอรับมือได้นานกว่าเดิมหลายระลอก
ถึงอย่างนั้น เธอก็ต้องคงกำแพงหินไว้ปกป้องรถบัสกับเหล่าหญิงสาว แล้วยังต้องเว้นพื้นที่ต่อสู้ให้กู้หนานโดยไม่ให้ถูกรบกวน ไหนจะต้องระดมโจมตีไม่หยุดหย่อน ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอถูกกดดันจนถึงขีดสุดแล้ว
หลินมั่วหรานล้วงน้ำพลังงานบริสุทธิ์ออกจากอก เงยหน้ากระดกดื่มไปกว่าครึ่งขวด ของเหลวเย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอ อาการปวดแปลบที่ขมับจึงทุเลาลงเล็กน้อย
นี่เป็นขวดที่ 3 แล้ว
“ถ้าดื่มต่อไปแบบนี้ กระเพาะปัสสาวะคงทนไม่ไหวก่อนแน่!”
เธอโยนขวดเปล่าไปข้าง ๆ แล้วเงยหน้ามองไปทางกู้หนาน เม้มริมฝีปาก พึมพำเสียงเบาจนมีแต่ตัวเองที่ได้ยิน
“อย่าตายนะ รีบมาช่วยฉันเร็ว ๆ”
หลังพลังจิตฟื้นคืนมาบ้าง เธอก็ลุกขึ้นยืนบนแท่นอีกครั้ง
เริ่มจากวางฝ่ามือลงกับพื้น แสงสีเหลืองดินไหลเข้าสู่แท่นหิน ซ่อมรอยแตกทีละรอยที่ถูกกรงเล็บซอมบี้ขุดข่วนจนกลับมาเรียบเนียน
ตำราเวทมนตร์เปิดออกอีกครั้ง แสงไฟ สายฟ้า และเกล็ดน้ำแข็งระเบิดสว่างรอบกายเธอ การถล่มโจมตีระลอกใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง