“มั่วหราน คิดถึงฉันหรือเปล่า?”
กู้หนานปีนขึ้นแท่นหิน ก่อนจะรวบตัวเธอจากด้านหลังแล้วยกขึ้นมาในอ้อมแขน
ร่างเล็กบอบบางถูกเขาช้อนขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ขาเรียวที่หุ้มด้วยถุงน่องสีขาวแกว่งไปมาอยู่กลางอากาศสองครั้ง
เธอสะดุ้ง ก่อนหันกลับไปเห็นใบหน้าทะเล้นของเขา จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน
“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”
“แน่นอน ง่ายนิดเดียว”
กู้หนานวางคางลงบนซอกไหล่ของเธอ ก่อนจะถูไถอย่างภาคภูมิใจ
“มีมั่วหรานคอยส่งพลังให้ฉัน จัดการไอ้พวกนั้นก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก”
ริมฝีปากของเขาแนบลงข้างลำคอเธอ จุมพิตหนึ่งครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวบอบบางจนเกิดความรู้สึกซาบซ่าน
“ให้ฉันช่วยไหม?”
“อย่าขยับสิ จั๊กจี้จะตายอยู่แล้ว!”
หลินมั่วหรานดิ้นอยู่ในอ้อมแขนเขาสองสามครั้ง แต่ก็หลุดไม่พ้น สุดท้ายจึงเลิกขัดขืน น้ำเสียงกลับมาเย็นชาตามปกติ
“รีบจัดการให้เสร็จเถอะ ทางนี้เสียงดังขนาดนี้ คนไม่น้อยคงกำลังมุ่งหน้ามาแล้ว”
“อืม”
กู้หนานเก็บสีหน้าหยอกล้อ แล้วค่อย ๆ วางเธอกลับลงบนแท่นหิน
พอยืนได้มั่นคง หลินมั่วหรานก็กลอกตามองเขา ก่อนก้มลงจัดปกเสื้อกับสาบเสื้อชุดกะลาสีที่ถูกขยำจนยับเยิน เธอดึงอยู่สองครั้งก็ยังลูบให้เรียบไม่ได้ สุดท้ายจึงเลิกสนใจ ยกมือขึ้นยิงลูกไฟใส่เขา
“ไอ้คนแก่ไม่รู้จักสำรวมเอ๊ย!” เธอสบถในใจ