กู้หนานลงจากรถ แล้วหยิบน้ำมันเอนกประสงค์ออกมาจากมิติระบบ
ถังน้ำมันของรถบรรทุกคันนี้ใหญ่จนน่าตกใจ เติมน้ำมันห้าส่วนลงไป ก็เพิ่งเต็มได้แค่หนึ่งในหก
“น้ำมันแค่นี้... คงยังไม่ต้องประหยัดตอนขับแล้ว”
ระหว่างเติมน้ำมัน ภาพของหลินมั่วหรานกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่บนเบาะข้างคนขับ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใหญ่เกินตัว ชายเสื้อคลุมลงมาจนเห็นส่วนโค้งเว้ารำไร
เขาถอนหายใจ จำต้องยอมรับว่า มีสาวสวยนั่งอยู่ในรถแบบนี้ ชวนให้คนควบคุมตัวเองได้ยากจริง ๆ
เขาเริ่มเสียใจกับความใจร้อนของตัวเองก่อนหน้านี้
ถ้าจะทำก็ทำให้สุด หรือไม่ก็อย่าแตะต้องเลยดีกว่า ค้าง ๆ คา ๆ แบบนี้กลับทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่คลุมเครือจนพูดไม่ถูก
หลังเติมน้ำมันส่วนสุดท้ายเสร็จ เขาเก็บถังน้ำมันแล้วกลับขึ้นรถ
ตอนนี้หลินมั่วหรานกำลังนั่งขดตัวอยู่ในห้องนั่งเล่น ตั้งใจทดลองความสามารถของตัวเอง
“ถ้าใช้ไฟกับสายฟ้าพร้อมกัน... จะระเบิดไหมนะ?”
“เฮ้ย! อย่าทำรถไฟไหม้ล่ะ!” เสียงกู้หนานดังมาจากด้านหน้า
“รู้แล้วน่า!” หลินมั่วหรานเก็บลูกไฟอย่างไม่เต็มใจ ก่อนเปลี่ยนมารวบรวมพลังเวท ผลึกน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือ
กู้หนานเหลือบมองเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วหันกลับไปยังห้องคนขับ รถสตาร์ตขึ้นอีกครั้งและแล่นต่อไปบนถนนรกร้าง
“รวมตัวเป็นน้ำแข็ง!”
ประติมากรรมน้ำแข็งใสราวแก้วปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ
“ศิลาภูผา!”
ประติมากรรมน้ำแข็งสลายไป แทนที่ด้วยรูปสลักหินเหลี่ยมคม
“โอ้โห! อยากใช้ธาตุอะไรก็ใช้ได้เลย! ต่อไปลองธาตุแสงดู!”
แสงนุ่มนวลกลุ่มหนึ่งสว่างขึ้นตรงปลายนิ้วของเธอ ทำให้ภายในรถสว่างไสวขึ้นไม่น้อย