กู้หนานนั่งลงบนที่นั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์
รถบ้านบรรทุกหนักยาวสิบเมตรคำรามสตาร์ท ตัวรถอันหนักอึ้งพุ่งออกไปบนถนนอันโล่งกว้าง
หลินมั่วหรานนั่งเงียบอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เปิดแผงระบบผู้เล่นขึ้นมา เนื่องจากเป็นเกมเอาชีวิตรอด ช่องแชทจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เธอจิ้มเข้าไป ข้อความในกรอบแชทกำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่ง
"นี่มันพาฉันมาที่ไหนวะเนี่ย? ปอร์เช่ที่ฉันเพิ่งออกราคาเท่าไหร่ล่ะ? ทำไมกลายเป็นรถโยกเยกไปได้!"
"คนข้างบนอย่าเพิ่งบ่น ฉันเป็นรถจักรยานต่างหาก ถีบแบบใช้ขาเนี่ย ขาปวดจะขาดแล้ว!"
"จักรยานอะไรกัน เล็กๆ นี่ฉันเป็นรถบิดไปมา!"
"มีใครดูมาตรวัดน้ำมันเป็นไหมวะช่วยที..."
"น้องชาย มาตรวัดน้ำมันนายยังดีอยู่เลย ของฉันมันควันขึ้นยังไงไม่รู้"
"เวรเอ้ย ล้อรถฉันหายไปไหนวะ? ใครเห็นล้อฉันบ้าง?"
"อยากกลับบ้าน..."
"ทุกคนอย่าคุยกันเลย ฉันโดนซอมบี้ไล่ตามแล้วทำไงดีวะ"
หลินมั่วหรานกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ในใจพอจะเข้าใจสถานการณ์ — รถของผู้เล่นส่วนใหญ่ล้วนมีปัญหามากน้อยต่างกันไป นี่คือระบบที่บังคับให้ผู้เล่นจอดรถเพื่อหาถุงเสบียง ถ้าไม่หาวัสดุ อีกไม่ช้าก็จะถูกพายุทรายกลืนกิน
เธอกดเลื่อนลงไปเรื่อยๆ พยายามดูว่ามีผู้เล่นคนอื่นที่จับกลุ่มกันเหมือนเธอกับกู้หนานหรือไม่
"เราโดดเดี่ยวเลย เพื่อนร่วมทีมฉัน...เป็นผู้ชายที่น่าขยะแขยง"
"ฉันก็เหมือนกัน! ทำไมต้องบังคับจัดทีมให้ด้วยวะ หมอนั่นมันขู่ฉัน...มีใครมาช่วยฉันได้ไหม..."
หลังจากข้อความนั้น เสียงของผู้เล่นคนนั้นก็หายไป
กลับกลายเป็นอีกคนหนึ่งขึ้นมาแทนที่
"ขอโทษทุกคนนะ เพื่อนร่วมทีมฉันเมื่อกี้นี้อารมณ์เสียเล็กน้อย..."
นิ้วของหลินมั่วหรานชะงักค้าง
เธอค่อยๆ หันไปมองกู้หนาน หากเธอไปลงข้อความในช่องแชท ร้องขอความช่วยเหลือ ผลลัพธ์คงจะเหมือนเดิมไม่ผิด
เมื่อรับรู้ถึงสายตาของเธอ กู้หนานเอียงคอมองมา: "เป็นอะไรไป?"
"...ไม่มีอะไร" เธอเก็บสายตากลับ "เห็นถุงเสบียงบ้างไหม?"
"ยังไม่เห็นเลย" กู้หนานหันกลับไปมองถนนข้างหน้า "แต่เดี๋ยวก็ต้องมี"
ภายในรถเงียบสงบลง
เขาขับรถ เธอเลื่อนดูแชท ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรอีก มีเพียงเสียงเครื่องยนต์หนักหน่วงอู้อี้ที่เติมเต็มความเงียบงันนั้น
รถบ้านบรรทุกวิ่งฉิวบนทางหลวง ทิ้งซอมบี้ไว้เบื้องหลังทีละตัวๆ ผ่านไปประมาณสิบนาที หลินมั่วหรานมองออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าเริ่มมีเงารถคันอื่นปรากฏขึ้นบนถนน
"อย่างนี้ยังเจอคนอื่นได้อีกเหรอ?"
"ได้สิ" กู้หนานชี้ไปที่หน้าจอกลาง "ที่นี่คือถนนหมายเลข 5170 ชื่อพื้นที่คือ 'ถิ่นซอมบี้รกร้าง'"
"นายรู้ได้ยังไง?"
"ในระบบนำทางเขียนไว้ รถคันนี้อุปกรณ์ครบครันดี ถ้าตกแต่งดีๆ ก็เป็นที่พักที่ดีทีเดียว โชคของเราไม่เลว"
"...เหรอ" หลินมั่วหรานรับคำแล้วก็เงียบลงทันที
กู้หนานเหลือบมองเธอ ไม่พูดอะไรต่อ
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตึงเครียดถึงขีดสุด เธอไม่ยอมพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว เขาก็รู้ดี
บางครั้งเขาถึงกับคิด ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้หยุดมือ ตอนนี้เธอคงร้องไห้ขดตัวอยู่บนเตียง หรือไม่ก็สลบไปแล้ว
ที่เบาะข้างคนขับ หญิงสาวผมขาวห่อตัว ยังไม่คาดเข็มขัดนิรภัย เท้าเปล่าสองข้างวางพิงแผงหน้าปัด ผิวขาวจนจ้าตา
"เด็กนี่ไม่รู้ตัวจริงๆ ว่าตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน"
รถแล่นต่อไปข้างหน้า
หลินมั่วหรานเหม่อมองทิวทัศน์รกร้างที่พุ่งผ่านไปนอกหน้าต่าง สมองของเธอวุ่นวายไปหมด
ต่อไปจะทำยังไงดี? ต้องอยู่กับเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ?
ทันใดนั้น หางตามีบางอย่างแวบผ่าน
"ดูนั่นสิ! จอดรถ!"
ตามนิ้วชี้ของเธอ กู้หนานก็เห็นมันเหมือนกัน — นั่นคือถุงเสบียงทรงแปลกตา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเหมือนกล่องสมบัติในเกมเปี๊ยบ
รถจอดลงอย่างรวดเร็ว
หลินมั่วหรานเพิ่งผลักประตูออก เท้ายังไม่ทันแตะพื้น เสียงของกู้หนานก็ดังมาจากด้านหลัง
"เดี๋ยวก่อน ขอดูรอบๆ ก่อน แล้วค่อยลงไปด้วยกัน"
"นายจะลงด้วยเหรอ? ไม่เป็นไรเหรอ?" หลินมั่วหรานหันกลับมามองเขา "ตามปกติควรมีคนนึงอยู่เฝ้ารถไม่ใช่เหรอ?"
"ให้นายลงไปคนเดียว ฉันไม่ไว้ใจ"
"ไม่ไว้ใจอะไร?" น้ำเสียงของหลินมั่วหรานเย็นเยียบราวกับเป็นน้ำแข็ง "กลัวฉันหนีเหรอ? ถ้าฉันหนีไป นายก็ต้องอยู่หาอยู่หากินคนเดียวบนนี้ ไม่มีใครแก้เหงาให้ด้วยซ้ำ ใช่ไหมล่ะ?"
รอยดูถูกบนใบหน้าเธอไม่ได้ปิดบังอะไร ความดูถูกในใจยิ่งรุนแรงกว่า แกล้งทำเป็นห่วงอะไรกัน แค่อยากให้ฉันอยู่ด้วย เผื่อวันหน้าได้ใช้เวลาหยอกล้อเล่นสนุกเท่านั้นแหละ
"ถ้านายเต็มใจ คืนนี้นายมาแก้เหงาให้ฉันก็ได้ ฉันไม่ถือ" กู้หนานทิ้งประโยคนั้นไว้เบาๆ แล้วผลักประตูลงจากรถไป หลินมั่วหรานเงยหน้าขึ้นมาอีกที เขาก็ยืนอยู่ข้างประตูฝั่งเธอแล้ว
"นายจะทำอะไร?" เธอจ้องเขาอย่างระแวดระวัง
"ขึ้นมาสิ ฉันอุ้ม นายคนเดียวเคลื่อนไหวช้าเกินไป"
หลินมั่วหรานไม่ได้ปฏิเสธ — ต่อให้ปฏิเสธก็ไม่มีประโยชน์ เธอถูกกู้หนานอุ้มขึ้นมา แล้ววางลงบนบ่าอย่างมั่นคง
กู้หนานเดินไปถึงหน้ากล่องเสบียงในไม่กี่ก้าว ก้มลงสำรวจมัน กล่องไม่ใหญ่เท่าไหร่ ดูเหมือนจะเก็บเข้าไปในมิติส่วนตัวของระบบได้
"มั่วหราน เก็บกล่องเข้าสิ"
"ได้ๆ..."
หลินมั่วหรานเก็บกล่องตามคำสั่ง กู้หนานกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่าไม่มีซอมบี้จับจ้อง แล้วจึงพาเธอกลับขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
"นายเปิดกล่องเองเถอะ" กู้หนานตรงกลับไปนั่งที่คนขับ
ส่วนหลินมั่วหรานเดินไปที่ส่วนห้องครัวภายในรถ ซึ่งก็คือบริเวณห้องรับแขก เธอเปิดมิติส่วนตัวของระบบ ในกระเป๋าเก็บของมีกล่องเสบียงที่เพิ่งเก็บเข้ามานอนนิ่งอยู่
[กล่องเสบียงทองแดง: เมื่อเปิดแล้วจะได้รับวัสดุแบบสุ่ม วัสดุจะถูกเก็บเข้าสู่มิติส่วนตัวของรถโดยอัตโนมัติ เพื่อให้เจ้าของรถเป็นผู้จัดสรร]
"...เฮ้อ เป็นแค่ผู้โดยสารก็ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยสินะ"
หลินมั่วหรานถอนหายใจ สถานการณ์ถึงตอนนี้แล้ว จะให้เธอทำอะไรได้อีกเล่า
เธอกดเปิดกล่อง
[ได้รับรางวัล: น้ำมันเอนกประสงค์ 5 ชิ้น, เหล็กกล้า x10, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 5 ห่อ]
น้ำมันเอนกประสงค์? หลินมั่วหรานเปิดดูรายละเอียดไอเทมด้วยความอยากรู้
[น้ำมันเอนกประสงค์]
[ประเภท: ของใช้สิ้นเปลือง]
[คุณภาพ: ธรรมดา]
[คำอธิบาย: น้ำมันเอนกประสงค์แต่ละชิ้นสามารถใช้ขับเคลื่อนยานพาหนะทุกชนิดได้ระยะทางหนึ่งร้อยกิโลเมตร]
มีน้ำมันแล้ว! แล้วเหล็กกล้าล่ะ?
[เหล็กกล้า]
[ประเภท: วัสดุ]
[คุณภาพ: ธรรมดา]
[คำอธิบาย: วัสดุเหล็กกล้าธรรมดา ใช้สำหรับอัปเกรดยานพาหนะหรือสร้างไอเทม]
แค่วัสดุธรรมดา ดูท่าคงไม่สามารถใช้ซ่อมรถได้
การซ่อมรถคงต้องใช้ไอเทมซ่อมแซมโดยเฉพาะ
"เป็นยังไงบ้าง?"
กู้หนานมายืนอยู่ข้างหลังเธอเมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาของเขามองข้ามบ่าเธอไปยังแผงระบบ นาฬิกานับถอยหลังระยะเวลาคุ้มครองสำหรับผู้เล่นใหม่ยังคงเดินอยู่ ตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว น้ำมันใกล้จะหมดเกลี้ยง
"มีน้ำมันแล้ว" หลินมั่วหรานพูด "แต่ไม่มีของซ่อมรถ"
กู้หนานยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ: "ไม่เป็นไร มีน้ำมันก็พอแล้ว"
ในช่วงระยะเวลาคุ้มครอง พายุทรายยังไม่เริ่มเคลื่อนตัว
พอช่วงคุ้มครองสิ้นสุดลง พายุทรายก็จะไล่ตามมาจากด้านหลัง
สามชั่วโมงดูเหมือนจะไม่สั้นนัก แต่จริงๆ แล้วไม่สามารถสร้างระยะห่างที่ปลอดภัยได้มากมายนัก
สภาพถนนไม่ดีนัก ยางวิ่งนานๆ ก็สึกหรอ พวกเขาจึงหยุดไม่ได้