อูหลี่เห็นนางลงจากเตียงได้อย่างชัดเจน มือทั้งสองเอื้อมคว้าหาในความมืดมัวอย่างไร้จุดหมาย ผ่านโต๊ะเขียนหนังสือไป เข่าพลางกระแทกกับขาเก้าอี้เข้า แต่ยังคงเดินโซซัดโซเซทีละก้าว มาถึงเบื้องหน้าเขา
แล้วก็ยื่นมือออกมาหาเขา
ไฉเสี่ยวหมี่ได้แต่พอจะมองเห็นโครงร่างของคนคนนั้นอย่างเลือนลาง แต่ไม่อาจหามือของเขาได้อย่างแม่นยำ
นางลองคลำหาอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วพลันสัมผัสกับพื้นผิวที่ราบเรียบแต่แน่นยืดหยุ่น... ท้องงั้นหรือ?
ไม่แน่ใจนัก นางจึงค่อย ๆ เกาเบา ๆ อีกครั้ง
ที่ตรงนั้นพลันเกร็งขึ้นมาในทันใด ตามด้วยการกระเพื่อมขึ้นลงอย่างไม่เป็นจังหวะตามลมหายใจที่ระรุงระรัง แม้จะผ่านผ้าเสื้อก็ยังสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามที่ชัดเจนเป็นร่องเป็นสัน
ใช่แล้ว เป็นกล้ามท้องไม่ผิด
อูหลี่พลันลุกขึ้นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง คอตึงแน่น เสียงแหบพร่าจนแทบแตกสลาย
"เจ้า..."
"อย่า..."
ท่ามกลางเสียงหายใจที่หอบรัว เขาไม่อาจต่อคำให้เป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้แม้แต่คำเดียว
แต่ไฉเสี่ยวหมี่กลับค่อย ๆ เลื่อนมือลงจากบริเวณท้องอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วผ่านเอวไป ก็พบมือของเขาในที่สุด
เพียงแต่ว่า มือนั้นกำแน่นเป็นกำปั้น สั่นระริก เรี่ยกันแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างนิ้ว
นางจึงคว้าข้อมือของเขาไว้ตรง ๆ แล้วจูงเขาไปยังเตียงนอน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาอ่อนโยนและนุ่มนวลเป็นที่สุด "อย่ากลัวไป ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว"
ดูสิ เด็กน้อยน่าสงสาร ตัวสั่นจนพูดไม่เป็นประโยคเลยเชียว
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเวลานี้ราวกับกลายเป็นหุ่นเชิดที่ถูกดึงเชือก ร่างกายแข็งทื่อ การเคลื่อนไหวยืดยาด ปล่อยให้นางจูงนำทางไป
ไฉเสี่ยวหมี่ดันร่างเขานั่งลงที่ขอบเตียงเบา ๆ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาพร่ำบอกเสียงเบา ๆ "รีบเข้าไปในผ้าห่มสิ หลบอยู่ในผ้าห่มแล้วจะไม่กลัวอีกต่อไป"