จูอวี้สายตาลอยไปไกล ราวกับก้าวเข้าไปในอดีตที่ถูกกลบฝุ่น
ดวงตาในชั่วพริบตาถูกกลืนด้วยความโศกเศร้า ทว่าก็ยังแฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยนอันเลือนราง
"มารดาของข้าเรียกว่าแปดเหมย นางไม่มีชื่อ เกิดมาก็เป็นเพียงแปดเหมยเท่านั้น นางเล่าให้ข้าฟังว่า ตอนเด็กครอบครัวยากจนจนข้าวในหม้อแทบไม่มี สามีถูกขายด้วยเงินห้าตำลึงให้แก่พ่อค้าหมูหวังชื่อซึ่งอยู่ที่อำเภอซานเฉา"
"หวังชื่อเป็นคนชอบสุรา ทุกครั้งที่เมา ก็จะตีและด่าแปดเหมย จนกระทั่งนางตั้งครรภ์ เขาจึงลดมือลงบ้าง ไม่ตีท้อง แต่ยังตีหน้า ภายหลังคลอดบุตรออกมาเป็นเด็กหญิง ยังไม่ทันได้ตั้งชื่อก็ถูกหวังชื่อแย่งไป แปดเหมยแบกกายที่อ่อนแอหลังคลอด ไล่ตามไปถึงนอกอำเภอ สุดท้ายก็ตามไม่ทัน"
"ตอนนั้นหวังชื่อออกไปนอกเมืองเพื่อขายเนื้อหมูเน่า อาศัยจังหวะนั้นโยนทารกทิ้งลงในหุบเขา โชคดีที่ตอนนั้นธุรกิจของเขายังราบรื่น มิเช่นนั้นเกรงว่าเด็กคนนั้นคงถูกนำไปทำเป็นทารกผี เพื่อเสริมโชคลาภให้แก่ตน การกระทำอันมืดดำของอำเภอซานเฉา พวกเจ้าก็คงเคยได้ยินมาบ้างแล้ว"
เสียงของจูอวี้ลดต่ำลง "น่าสงสารทารกน้อยนั้น หิมะโปรยปรายในเดือนสอง ความหนาของหิมะบนภูเขาสูงถึงหนึ่งฉือกว่า นางตายด้วยความหนาวเย็นกลางหิมะ ก่อนตาย แม้แต่น้ำนมแม่สักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม"
"ต่อมา หวังชื่อติดการพนัน ทรัพย์สมบัติในบ้านไม่อาจทนทานต่อการสุรุ่ยสุร่ายของเขาได้ เรื่องกลับมากระโดดเข้าหากัน ตอนนั้นแปดเหมยตั้งครรภ์อีกครั้ง หวังชื่อด่านางทุกวันว่าอัปมงคล ด่าว่านางเป็นของต่ำช้า มีลูกก็ไม่มีลูกชายเสียที เอ่ยว่าถ้าท้องแรกคลอดลูกชายนำโชคมาให้ เขาก็คงไม่แพ้จนย่อยยับถึงเพียงนี้ เขาทิ้งคำพูดเด็ดขาดไว้ว่า หากคลอดอีกเป็นลูกสาวที่สิ้นเปลือง ก็จะจับเด็กไปทำเป็นทารกผี เลี้ยงวาสนาให้แก่เขา"