เถาวัลย์รอบข้างลอยอยู่กลางอากาศ สั่นไหวอย่างตื่นเต้น ค่อย ๆ เลื้อยเข้ามาหาพวกเขา
"ตามเจ้าไป มีประโยชน์อันใด?" อูหลีดึงไฉเสี่ยวหมี่ไปไว้ข้างหลัง เสียงเย็นชา
ไฉเสี่ยวหมี่รู้สึกเพียงปลายคอเสื้อถูกกระชาก เท้าทั้งสองข้างลอยจากพื้นทันที ทั้งตัวถูกยกขึ้นและวางลงอย่างกับลูกเจี๊ยบตัวน้อย ก่อนจะถูกเขาบังไว้ข้างหลังอย่างมิดชิด
พอได้ยินคำถามของอูหลี หัวใจนางก็พลันกระตุกวูบ
ตามนิสัยปกติของอูหลี หากต้องเจอสถานการณ์เช่นนี้ คงไม่แยแสหรือโต้กลับไปเสียมากกว่า แต่ตอนนี้กลับยอมต่อรอง นี่แสดงว่าเขาก็รู้ตัวดีว่าปราบปีศาจกล้วยตนนี้ไม่ได้ จึงจำใจต้องประนีประนอมงั้นหรือ?
"ก็แค่ไว้ชีวิตเจ้า แล้วก็รักใคร่เจ้าเป็นอย่างดี" ปีศาจกล้วยหัวเราะอย่างนุ่มนวลดุดัน ใบหน้ามนุษย์อันเต็มไปด้วยรอยย่นซ้อนทับกันราวกับลวดลายบนต้นไม้เก่าแก่ "รอข้ากลายเป็นหญิงสาวที่แท้จริงแล้ว ก็จะหาชายหนุ่มที่ถูกตาถูกใจที่สุด สนุกสนานสำราญใจ ในยามนี้ ข้าถูกใจเจ้ามากที่สุด"
เสียงของมันพลันต่ำลง: "พ่อหนุ่มน้อย ข้าไม่ได้กำลังต่อรองด้วย เจ้า ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ"
ไฉเสี่ยวหมี่ไม่ยอม
นางรีบโผล่หัวครึ่งหนึ่งออกมาจากข้างหลังอูหลี สายตาไม่เกรงกลัว น้ำเสียงหนักแน่น:"ข้าไม่เห็นด้วย! เขาเป็นของข้า เจ้าห้ามแม้แต่จะคิดแตะต้องเขา!"
ลูกบวบขมก็ขมขื่นพอแล้ว จะให้เขาต้องเสียตัวเสียตนเพื่อแลกกับชีวิต ไปยอมจำนนต่อปีศาจเฒ่าตนนี้ได้อย่างไร?
ถึงจะเป็นระดับเอสเอสก็ช่าง
ฮึ—
ไฉเสี่ยวหมี่หัวเราะเยาะในใจ สีหน้าแน่วแน่ กระดุกกระดิกข้อต่อ ยืดมืออย่างเงียบ ๆ นิ้วมือนิ้วเล็ก ๆ เริ่มขมวดเข้าหากัน