ปีศาจกล้วยมีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานนับพันปี เคยพบเจอผู้มีความสามารถมากหน้าหลายตา
ทั้งพระเณรที่มีวิชาแก่กล้า ก็ทั้งนักปราบภูตผีที่ขับไล่สิ่งชั่วร้าย แต่ก็นับเป็นครั้งแรก ที่เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้ยังเยาว์วัยผู้นี้ กลับเกิดความเย็นเยียบขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
มันอดคิดถึงคราวก่อนไม่ได้ เมื่อตอนถวายของกำนัล ชายหนุ่มผู้นั้นได้นำหนอนโลหิตแดงที่เลี้ยงไว้ในกายขึ้นมาถวาย พอได้กินหนอนโลหิตแดงนั้นเข้าไป ร่างมนุษย์ของมันก็ยากจะคงอยู่ต่อไป ยิ่งโดนไฟยิ่งเผยร่างจริง ได้แต่รีบหนีกลับไปซ่อนตัวในต้นไม้เดิม
คนนอกน้อยนักที่จะรู้ วิธีที่สามารถฆ่าต้นไม้นางได้จริง ๆ มีเพียงการทำลายต้นไม้ต้นนั้นเท่านั้น
จนกระทั่งบัดนี้ชายหนุ่มเอ่ยข้อเสนอ ปีศาจกล้วยจึงได้รู้สึกตัว
ที่แท้เขาก็ค่อย ๆ วางแผนทีละก้าว จงใจบีบให้มันต้องเผยที่ซ่อนของร่างจริง แล้วใช้สิ่งนี้ข่มขู่มัน เพียงเพื่อจะถามคำถามเดียวเท่านั้น
ช่างเป็นแผนการที่โหดร้ายและแยบยลนัก เจ้าหมอนี่!
"เจ้า...เจ้าใส่สิ่งใดลงไปในหนอนโลหิตแดงนั้น?" เสียงปีศาจกล้วยสั่นเทา หนอนโลหิตแดงนั้นแต่เดิมเป็นของบำรุงอันเลิศค่า เหตุใดจึงกลับมากัดกินความเป็นปีศาจของมันเล่า?
"ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ เพียงใช้เลือดของข้าหล่อเลี้ยงมันอยู่หลายวันเท่านั้นเอง" อูหลีเงยหน้าขึ้นทันใด คิ้วตาโค้งเล็กน้อย ยิ้มอย่างงดงาม แต่แสงในดวงตากลับดุดันและเย็นชา ชวนให้ขนลุกเกาะกุม
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบา:
"เป็นอย่างไร? หนอนโลหิตแดงที่เลี้ยงด้วยโลหิตบริสุทธิ์สูงสุด รสชาติยังอร่อยดีอยู่หรือไม่?"
ปีศาจกล้วยตาพองโต ยังไม่ทันตั้งตัว ข้างในก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันใด
อูหลีหันกายเหาะไปยังราวระเบียงชั้นสอง นั่งลงอย่างสบายอารมณ์