ไฉเสี่ยวหมี่ยกชายกระโปรงขึ้น ก้าวเท้ายาวๆ ตามซ่งเยวี่ยเหยาวิ่งไปจนถึงหน้าหอระฆังกลางหุบเขาแห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นซ่งเยวี่ยเหยาวิ่งวาบเข้าไปในประตู นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบตามติดเข้าไปทันที
เพียงชั่วขณะที่ยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตู—
แสงสีขาวเจิดจ้าจนแสบตาพุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า กลืนร่างนางหายไปในพริบตา
ไฉเสี่ยวหมี่หลับตาลงแน่น ยกมือขึ้นบังแสงโดยสัญชาตญาณ
วินาทีถัดมา
เสียงจักจั่นใสกังวานทะลุความเงียบสงัด เข้ามาดังในโสตประสาท
ในอากาศลอยละล่องด้วยกลิ่นไผ่เขียวบางๆ เย็นสะอาดสดชื่น
ไฉเสี่ยวหมี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
...ที่นี่คือที่ใด?
นางกวาดตามองโดยรอบ แล้วต้องประหลาดใจที่พบว่าตนกำลังยืนอยู่ในหมู่บ้านเผ่าวูกู่ที่อูหลีอาศัยอยู่
แต่นางเพิ่งจะอยู่หน้าหอระฆังเมื่อครู่ กลางคืนมิดชิด เพียงชั่วพริบตาเดียว ไม่เพียงแต่กลับมาที่นี่ได้ แม้แต่ฟ้าก็สว่างแล้ว?
"ปาท่องโก๋ ปาท่องโก๋!"
ไฉเสี่ยวหมี่เรียกอยู่ในใจหลายครั้งก็ไม่ได้รับคำตอบ
แม้แต่ระบบก็หายไปด้วย
ตะวันฉายแสงจ้าลงมา แผดเผาพื้นดินอย่างร้อนระอุ
แต่ไกลออกไปก็มีเสียงอึกทึกโวยวายดังมาเป็นระยะๆ คาดว่าเป็นเสียงของผู้คนในหมู่บ้าน แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่
นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ จึงรีบวิ่งไปตามเสียงนั้นทันที
ยิ่งเข้าไปใกล้ เสียงด่าทอก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เนื้อหาดูเหมือนจะรังเกียจที่ทำงานช้าเกินไป
นางแอบซ่อนตัวอยู่ในดงไผ่ มองเห็นด้านหน้าแท่นบูชา มีร่างเล็กๆ ตัวหนึ่งกำลังยุ่งอยู่เพียงลำพัง
ดูจากท่าทางแล้วเป็นเด็กผู้ชายอายุเพียงสามสี่ขวบ แต่กลับไม่มีวัยเยาว์ที่ควรจะมี
เขาผอมจนน่าตกใจ หนังหุ้มกระดูก ผมยุ่งเหยิงดั่งฟางข้าวแห้งบนหัว สวมชุดแม้วเก่าๆ ตัวใหญ่โตไม่เข้ากับร่างกาย หลวมโพรกห่อหุ้มโครงร่างบางๆ นั้น