เสี่ยวเอ้อพยายามขยับอิฐก้อนหนึ่งที่หลวมอยู่ตรงมุมห้องใต้ดิน เผยช่องลับออกมาอันหนึ่ง
สิ่งที่เจ้าของร้านเรียกว่า "จัดการ" ก็คือการเอาของมาซ่อนไว้ที่นี่
แม้เขาจะไม่เข้าใจนักว่าทำไมเหล้าข้าวหนึ่งไหต้องซ่อนซุกถึงเพียงนี้ ก็คิดไปว่าข้างในคงมีตำรับสืบทอดตระกูลอะไรสักอย่าง เกรงว่าจะถูกใครขโมยไป วันๆ ก็อนุญาตให้พวกเขาเพียงแง้มปากไหตักเหล้าเท่านั้น ไม่เคยให้เปิดปากไหทั้งใบเลย
"คุณหนู ท่าน..."
เขาพออุ้มไหดินหมุนตัวกลับ คำพูดกลับขาดหายไปกลางคัน
ข้างคอถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาอย่างกะทันหัน ต่อหน้าดำมืด ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
ซ่งเยวี่ยเหยารับไหดินที่จะร่วงถึงพื้นได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเงยคางส่งสัญญาณให้ไฉเสี่ยวหมี่ "เสี่ยวหมี่ ไปเร็ว!"
สำหรับคนที่ฝึกวรยุทธ์มา การปีนบันไดนั้นแทบไม่เป็นอุปสรรค นางใช้มือข้างหนึ่งประคองไหเหล้าไว้มั่น ร่างเบาทะยานขึ้น ราวกับนกนางแอ่นที่พุ่งออกจากปากทางเข้าห้องใต้ดิน
เห็นซ่งเยวี่ยเหยากำลังจะวางไหดินลงบนพื้น แล้วลงมาช่วยนางขึ้นไป ไฉเสี่ยวหมี่รีบโบกมือ "ไม่ต้องช่วยฉันหรอก ฉันปีนขึ้นไปเองได้ เธอรีบเอาเหล้าไปให้พวกเขาดูเถอะ"
กว่าจะได้เหล้าข้าวมานี้ยากเย็นเพียงใด หากเกิดเหตุแปรปรวนขึ้นอีกก็เท่ากับเสียแรงเปล่า
"เสี่ยวหมี่ เจ้าขึ้นได้แน่นะ?" ซ่งเยวี่ยเหยายังไม่วางใจ บันไดนี้ยิ่งขึ้นไปยิ่งชัน ด้วยสภาพร่างกายของนางตอนนี้ หากพลาดท่าตกไปคงไม่ไหว
"ฉันขึ้นได้" ไฉเสี่ยวหมี่ทำได้เพียงหวังให้นางรีบไปเสียที จำต้องเสแสร้งรักษาภาพลักษณ์ "มีครรภ์" ไว้ จึงทำเป็นระมัดระวัง ค่อยๆ ปีนขึ้นไปอย่างช้าๆ รอจนซ่งเยวี่ยเหยาจากไปแล้วจึงค่อยปีนขึ้นอย่างคล่องแคล่ว
แต่ซ่งเยวี่ยเหยากลับดื้อรั้นรออยู่ที่ปากทางห้องใต้ดิน เห็นนางปีนมาถึงครึ่งทางแล้ว ก็โน้มตัวลงยื่นมือออกไป "มาเถิด ข้าดึงเจ้า"