ไฉเสี่ยวหมี่จัดเก็บมุมผ้าห่มอันที่สองเรียบร้อย กำลังยื่นมือไปดึงอันที่สาม พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหงจีโออ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเล็กสองซี่ คาบมุมผ้าห่มไว้แน่น ท่าทางดูมึน ๆ น่ารักไปอีกแบบ
น่าเสียดายที่มันมีปากเดียว ยุ่งไม่ทันการ
นางจึงหันไปทางโต๊ะ ชายหนุ่มนั่งเหยียดขา โยกปลายเท้าไปมาอย่างเรื่อยเปื่อย
ดูท่าเป็นคนว่างงานโดยแท้
นางงอนิ้วเรียก "เจ้า นั่นแหละ มาก็ได้"
"ทำไมหรือ?" อูหลีเหลือบมองมุมผ้าห่ม น้ำเสียงเฉื่อยชา รู้อยู่แก่ใจแต่กลับแสร้งถาม
"ยังอยากมีผ้าห่มคลุมตอนกลางคืนอีกหรือไม่? ข้าอยู่นี่ยุ่งจะตาย อย่างน้อยเจ้าก็ควรมาช่วยเป็นแรงบ้าง" ไฉเสี่ยวหมี่เช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ปลายคิ้ว เอ่ยตำหนิด้วยความน้อยใจ คร่ำครวญไม่หยุด
นางกวาดตามองอูหลีตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายตาม้วนขึ้น เอ่ยอย่างจับผิด "ข้าบอกเจ้าได้เลย อย่างเจ้าน่ะ ในตลาดแต่งงานไม่มีทางเป็นที่ต้องการ"
"ตลาดหั่นเนื้อ? ที่ขายหมูหรือ? ส่งข้าเข้าไปก็ไม่ค่อยเหมาะนัก" อูหลีทำทีครุ่นคิด ชายตาพลันม้วนขึ้นเล็กน้อย "แต่ส่งเจ้าเข้าไปน่ะ พอดีตัวนัก"
ไฉเสี่ยวหมี่มีเส้นดำห้อยลงมาทั่วหัว ถลึงตาโต "คือ——งานวิวาห์กับความรักต่างหากล่ะ!"
"ยุคสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่บ้านเรา ผู้ชายที่ทำกับข้าวไม่เป็นไม่มีทางหาภรรยาได้ ไปนอนเป็นโสดไปตลอดชีวิตเถอะเจ้า!"
"บ้านเจ้าหรือ?" อูหลีลิ้มรสคำสองคำนี้ในปาก น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ชวนให้เดาอารมณ์ "หลิงอวี่โจวหรือ? ข้าได้ยินมาว่าหลิงอวี่โจวถือชายเป็นใหญ่มาตลอด หญิงที่แต่งงานต้องยึดถือสามจากสี่คุณธรรม ปรนนิบัติสามีและคอยดูแลพ่อแม่สามีถึงจะถูกต้องเป็นหน้าที่ไม่ใช่หรือ?"