นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เจียงจืออวี่อุทานด้วยความตกตะลึง มองเมล็ดทานตะวันที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ซ่งเยวี่ยเหยาเพิ่งจะเรียกเขาขึ้นมา ทว่าตนกลับปีนขึ้นไปเกาะขื่อเรือนดังเดิม แขนกอดขื่อไว้แน่น
"เจ้าดูตรงนั้นสิ!" นางหลับตาพลางชี้ไปทางหนึ่งอย่างมั่ว ๆ ราวกับว่าตรงนั้นซ่อนสิ่งที่น่าหวาดกลัวเพียงแค่มองก็ทำให้วิญญาณสลาย
เจียงจืออวี่รู้ดีว่าซ่งเยวี่ยเหยาไม่เคยกลัวอะไรทั้งสิ้น นิสัยเอะอะโวยวาย แถมยังมีความกล้าบ้าบิ่นปนอยู่ด้วย
สิ่งที่นางแสดงท่าทีเช่นนี้ได้ มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น
เขามองไปตามทิศทางนั้น ก็เห็นจริง ๆ ว่าในมุมมืดของเรือน มีหนูสิบกว่าตัวขดตัวอยู่
เพียงแต่ว่า พวกมันทั้งหมดแข็งทื่อไม่ขยับ สภาพตายผิดปกติ
ในเบ้าตาของหนูทุกตัว มีเมล็ดทานตะวันฝังแน่นอยู่หนึ่งเมล็ด ลึกลงไปในกะโหลก
เขานึกถึงธนูที่พาดบ่าของอูหลีเมื่อครู่ได้ทันที
ต้องใช้วิชายิงธนูที่น่าอัศจรรย์เพียงใด ถึงจะสามารถในพื้นที่แคบและจำกัดเช่นนี้ ใช้เมล็ดทานตะวันที่เล็กนิดเดียวเป็นลูกธนู ยิงมันสัตว์ว่องไวเหล่านี้ได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้
ไม่รู้ว่าจะตั้งใจหรือบังเอิญ หนูทุกตัวที่ถูกยิงนั้นถูกยิงเข้าตา
ราวกับว่าก่อนตาย พวกมันถูกเพิ่มความเจ็บปวดสุดท้ายอย่างจงใจ
"ยังมีอีกตัวหนึ่งไม่รู้ว่าหนีไปซ่อนที่ไหน" ซ่งเยวี่ยเหยารู้สึกขนหัวลุก ไม่กล้ามองหนูพวกนั้นโดยตรง แน่นอนว่านางไม่รู้สภาพอันน่าสยดสยองของพวกมัน นางเพียงแต่เร่งให้เจียงจืออวี่หาหนูตัวสุดท้ายที่รอดมา
นางตื่นขึ้นมาแต่เช้าด้วยเสียงดังซู่ซ่า ลืมตาขึ้นมามองเห็นหนูกลุ่มหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยในห่อผ้า เสื้อผ้าหลายตัวถูกกัดขาด
บนโต๊ะและพื้นเต็มไปด้วยเศษเมล็ดทานตะวันที่พวกมันแทะเหลือ