ท่านแม่ม่ายซานถูสูดหายใจเข้าลึก ๆ เนิ่นนานกว่าจะผ่อนลมหายใจนั้นออกมา
ในฐานะเทพมารผู้ดำรงอยู่ชั่วกัลป์ ความเยือกเย็นเฉกเช่นยอดเขาไท่ซานพังถล่มต่อหน้าก็ยังไม่สะเทือนเลื่อนคลอน ย่อมต้องมีไว้เป็นเครื่องประดับกาย
กระนั้นก็ยังอดแอบชำเลืองมองผืนน้ำในทะเลสาบไม่ได้ ใช้มันส่องเงาสะท้อนตัวเองอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น
เจ้าหนูน้อยคนนี้ช่างพูดจาเหลวไหล ถึงแม้นางจะอายุมากไปหน่อย แต่ก็ดูแลรักษาตัวเองได้ดีอยู่มิใช่น้อย
นางตวัดมุมปากขึ้นอย่างเกียจคร้าน พินิจพิเคราะห์ท่าทีของชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างละเอียด ถ้วนถี่ แววตาบอกบุญไม่รับและท่าทางเย่อหยิ่งจองหองนั้น ช่างแตกต่างจากเหล่าสาวกที่เคยกราบไหว้ด้วยความศรัทธาในอดีตอย่างสิ้นเชิง
ท่านแม่ม่ายซานถูแผดเสียงหัวเราะเย็นชา:“เจ้าไม่ศรัทธาในเทพเจ้า แล้วเหตุใดจึงต้องมาสักการะเทพเจ้าเล่า”
อูหลี:“ข้ามิได้มาสักการะท่าน เพียงแต่จะมาทำการแลกเปลี่ยนบางอย่างกับท่านเท่านั้น”
“การแลกเปลี่ยน?” ท่านแม่ม่ายซานถูราวกับได้ยินถ้อยคำที่น่าขบขัน “เจ้าต้องรู้ไว้ว่า สาวกที่มาหาข้า ล้วนแต่กราบสามครั้งคารวะเก้าครั้ง ถึงแม้จะคิดเอาสิ่งหนึ่งมาแลกอีกสิ่งหนึ่ง ก็ต้องวิงวอนขอร้อง”
“จิตใจมนุษย์ล้วนละโมภ สิ่งของที่พวกเขาแลกเปลี่ยนไป ในสายตาของพวกเขาเอง ย่อมมีค่ายิ่งกว่าสิ่งที่ตนมอบออกมาเสียอีก จึงจะยอมสละออกมาให้ข้าได้ ว่าแล้วพูดถึงสุดท้าย ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายขาดทุนและเมตตาให้ แล้วจะพูดถึงการแลกเปลี่ยนอะไรกันเล่า อย่าพูดให้เพราะนักเลย”
“ทั้งหมด”
ท่านแม่ม่ายซานถูชะงักไปเล็กน้อย “อะไรนะ?”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเรียบนิ่ง ไม่มีความผันผวนแม้สักนิด
“ข้าจะใช้ทุกสิ่งในร่างกายที่สามารถแลกเปลี่ยนได้ เพื่อแลกให้ภรรยาของข้าไร้ซึ่งความทุกข์ร้อนในทุกปี มีความสุขสงบในทุกชาติ สิ่งใดที่ปรารถนาก็สมหวัง สิ่งใดที่พบพานล้วนเป็นสิ่งดีงาม”