ซ่งเยวี่ยเหยากับเจียงจืออวี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย กำลังจะขึ้นแสดงพอดี
ในบทบาท กำหนดให้สองสามีภรรยาได้รับบทเป็นตัวประกอบ: นายเวร
รอจนสองสามีภรรยาเอาตัวรอดจากการต่อสู้กับพวกโจรอย่างสุดชีวิต บุกฝ่าอุปสรรคนานัปการจนกระจัดกระจายพวกโจรไปได้
สุดท้ายนายเวรถึงจะค่อยๆ มาถึง
แค่ควบคุมตัวพ่อค้าขายมนุษย์ไปก็ถือว่าเสร็จสิ้น
เป็นประเภทที่"ดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไร แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องออกมา"จริงๆ
สองคนเดินมาถึงกลางทาง ก็เจอหยานสิงเซียวที่รีบร้อนกลับมาอีกครั้ง
"หัวหน้าคุ้มภัยเยี่ยน ท่านกลับมาอีกแล้วหรือ!"
ครั้งนี้ ดวงตาสุกใสถอดแสงของซ่งเยวี่ยเหยาเต็มไปด้วยความโกรธเคืองอย่างชัดเจน
ชุดนายเวรสวมใส่เข้าตัวทำให้ท่วงท่าของนางองอาจสง่า คิ้วคมมีประกายองอาจยิ่งนัก จนแม้แต่หยานสิงเซียวก็อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่นต่ออำนาจนี้ ยกมือขึ้นป้องศีรษะโดยไม่รู้ตัว
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!" เขารีบชักกระดาษยันต์แผ่นนั้นออกจากอกเสื้อ "ยันต์นำทางที่คุณชายเจียงให้ไว้ พอเดินมาครึ่งทางก็ดับลงกระทันหัน!"
เจียงจืออวี่รับกระดาษยันต์มา นิ้วแตะผ่านผิวกระดาษ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที:
"ไม่ดี! ป่าเขาลูกนี้ คงมีคนตั้งม่านพลังกั้นเอาไว้"
*
ในเวลาเดียวกัน
ณ ลึกเข้าไปในแนวป่า ไฉเสี่ยวหมี่กำลังทุ่มเทแสดงฉากที่เจ็ดของนาง
ท่าที"แบบเหนอวิ๋น"ผู้ไร้วิญญาณ: "ลูกข้า...ลูกข้าอยู่ไหน?"
นางยกมือทั้งสองข้างที่สั่นเทาลูบอ้อมกอดอันว่างเปล่า พลันเอามือทั้งสองประคองใบหน้าของตัวเอง ดวงตาแดงก่ำ เสียงแตกพร่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แหลกสลาย
อูหลีพิงอยู่กับต้นไม้ ไม่พูดไม่จา จ้องดูนางแสดงอยู่เงียบๆ
สีหน้าแบบว่า...ช่างน่าหวั่นใจเหลือเกิน