เฟิงฮ่าวดันกลอนปืนเข้าที่ แล้วพูดกับทหารเก๋าว่า
"ไป พาฉันไปหาหมวดนาย"
ทหารเก๋าจ้องเขาครู่หนึ่ง นิ่งไปสักพัก แล้วก็เดินนำไปโดยไม่พูดอะไร
โจวกั๋วจู้ที่สีข้างเป็นแผล
โว้ย แผลที่สะเก็ดระเบิดเฉือนนั้นยาวตั้งสิบเซนติเมตร พยาบาลพันผ้าพันแผลไปสี่รอบ เลือดก็ยังไม่หยุดไหลซึมออกมาเลย
โจวกั๋วจู้พิงกำแพงดินของสนามเพลาะ ริมฝีปากซีดขาวราวกับกระดาษ ในมือกำมวนบุหรี่ไว้แต่ก็ยังไม่ได้จุด
ตอนที่เฟิงฮ่าวเดินตามทหารเก๋าเข้ามา โจวกั๋วจู้แค่ช้อนตาขึ้นมอง
เขามองชุดลายพรางบนตัวเฟิงฮ่าวก่อน จ้องอยู่ประมาณสามวินาที แล้วก็มองไปที่ใบหน้า สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่ปืนในมือเขา
นั่นคือปืนของหลี่เอ้อหู
ที่ท้ายปืนยังมีตัวอักษร "เสือ" สลักไว้เบี้ยว ๆ
"เจ้าหนูเสียชีวิตแล้วเหรอ?"
โจวกั๋วจู้ถาม
"ยังมีชีวิตอยู่"
เฟิงฮ่าวตอบ
"ไหล่ถูกยิงทะลุ เลือดไหลไปเยอะ แต่คงไม่ตายหรอก"
โจวกั๋วจู้นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเก็บมวนบุหรี่ที่ไม่ได้จุดกลับเข้าส่วนกระเป๋า
"คุณเป็นใคร?"
เสียงฟังดูนิ่งมาก ไม่เหมือนหลี่เอ้อหูที่ตื่นเต้นตกใจง่าย
เฟิงฮ่าวเคยเจอคนแบบนี้ในกองทัพ เป็นทหารผ่านศึก ผ่านศึกหนักมาแล้ว เห็นคนตายมามาก เจออะไรที่ผิดปกติก็จะรักษาระยะห่างกับคุณก่อน ขอดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
"เฟิงฮ่าว"
"ฉันถามว่าคุณสังกัดหน่วยไหน"
ในสนามเพลาะยังมีทหารอีกสองนาย คนหนึ่งกำลังเช็ดปืน อีกคนกำลังกดกระสุนใส่ซอง
ทั้งคู่หยุดมือทันที สายตาจับจ้องไปที่ชุดทหารของเฟิงฮ่าวพร้อมกัน
เสื้อเกราะยุทธวิธี ปลายขากางเกงลายพราง รองเท้าทหาร
ไม่มีอะไรเหมือนกับสิ่งที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนเลยสักอย่าง
เฟิงฮ่าวย่อตัวลง นั่งมองตาเสมอกับโจวกั๋วจู้
"ฉันบอกแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้"
"พูดมาก่อนสิ"
"กองทัพปลดปล่อยประชาชนมังกรจีน"
สีหน้าของโจวกั๋วจู้ไม่แสดงอะไร เพียงแต่กล้ามเนื้อหางตาเกร็งกระตุกเล็กน้อย
เขาหยิบบุหรี่ออกมาอีกครั้ง คราวนี้จุดมัน สูบเข้าไปหนึ่งคำ ควันลอยอยู่ระหว่างคนทั้งสอง
"ไม่เคยได้ยินชื่อหน่วยนี้มาก่อน"
เขาพูด
"สังกัดกองทัพกลุ่มไหน?"
เฟิงฮ่าวไม่รับลูกนั้น เขาถามย้อนกลับ: "วันนี้เป็นปีที่ยี่สิบหกแห่งสาธารณรัฐจีน วันที่ยี่สิบสามสิงหาคมใช่ไหม?"
"ใช่"
"พวกคุณสู้ที่หลัวเตี้ยนมากี่วันแล้ว?"
"วันนี้เป็นวันที่สาม"
เฟิงฮ่าวคิดคำนวณในใจ
ยุทธการที่เซี่ยงไฮ้ เริ่มรบวันที่สิบสามสิงหาคม ทางหลัวเตี้ยนปะทะกันประมาณวันที่ยี่สิบ
ตรงกัน ตรงกันทั้งหมด
แต่เขายังต้องยืนยันอีกครั้ง
"กองบัญชาการกองพลของพวกคุณตั้งอยู่ที่ไหน?"
โจวกั๋วจู้สูดบุหรี่ คำไม่พูดสักคำ
ทหารที่เช็ดปืนคนนั้นเริ่มระแวงทันที นิ้วมือแตะไปที่ไกปืนแล้ว
นี่คือความรู้พื้นฐานทางทหาร ใครถามว่ากองบัญชาการอยู่ที่ไหน ปฏิกิริยาแรกก็ต้องคิดว่าเป็นสายลับ
"ฉันไม่ใช่สายลับ"
เฟิงฮ่าวพูดออกมาเองก็ยังรู้สึกว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อ
"สายลับทุกคนก็บอกว่าตัวเองไม่ใช่สายลับ"
เฟิงฮ่าวหยิบเอกสารออกมาจากเสื้อเกราะยุทธวิธี
ไม่ใช่บัตรนายทหาร แต่เป็นบัตรผ่านเข้าออกชั่วคราวที่ออกตอนเป็นศูนย์บัญชาการกู้ภัยแผ่นดินไหว
ด้านบนมีชื่อของเขา รูปถ่าย และตราประทับสีแดงดวงหนึ่ง
โจวกั๋วจู้รับไป พลิกไปพลิกมาดูภายใต้แสงตะเกียงที่ส่ายไปมา
เขาไม่รู้ว่าบนตราประทับเขียนว่าอะไร แต่เขาจำคนในรูปได้ ใช่หน้าเดียวกันกับคนที่อยู่ตรงหน้า
"ตราประทับนี่มาจากที่ไหน?"
เฟิงฮ่าวไม่ตอบตรง ๆ กลับถามคำถามที่โจวกั๋วจู้นึกไม่ถึง
"ตอนนี้พวกคุณมีทหารบาดเจ็บกี่คน?"
"คุณเป็นนายแพทย์ทหาร?"
คิ้วของโจวกั๋วจู้ขมวดเป็นปม
"หมายเลขหน่วยก็ไม่ตรง คำถามก็ไม่ตรง ที่แท้คุณมาจากไหนกันแน่?"
เฟิงฮ่าวเงียบไปนาน
ด้านนอกยังมีการสู้รบ กระสุนปืนใหญ่หวีดหวิวผ่านไป พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นครั้งคราว เศษดินบนกำแพงดินเหนือหัวร่วงหล่นลงมาเป็นระยะ
โจวกั๋วจู้นั่งอยู่ท่ามกลางโคลนเลือด มวนบุหรี่ใกล้จะไหม้ถึงนิ้วแล้ว แต่สายตายังจ้องเฟิงฮ่าวไม่วางตา
ในที่สุดเฟิงฮ่าวก็เอ่ยปาก: "คุณคิดว่าชุดฉันมันดูผิดปกติใช่ไหม?"
โจวกั๋วจู้ไม่ได้ปฏิเสธ
"ผ้าก็ไม่เคยเห็น รูปแบบก็ไม่เคยเห็น แม้แต่กระดุมก็ไม่เคยเห็น"
"บางอย่างเกี่ยวข้องกับความลับ"
เฟิงฮ่าวกำลังคิดว่าจะพูดยังไง
"จริง ๆ แล้วฉันไม่ใช่คนฝ่ายพวกคุณ ตัวตนของฉัน คุณเข้าใจคร่าว ๆ ว่ามาจากหยานอันก็แล้วกัน"
โจวกั๋วจู้กดบุหรี่ลงบนกำแพงดินสูบบุหรี่มวนสุดท้าย ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ
ตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
เฟิงฮ่าวหันขวับไป
หลี่เอ้อหูถูกทหารสองนายพยุงตัวเข้ามา ไหล่พันผ้าพันแผลใหม่ ใบหน้ายังซีด แต่ดูมีแรงกว่านานแล้ว
"หมวด"
หลี่เอ้อหูพูดเสียงแผ่วเบาทันทีที่เข้ามา เหมือนกลัวคนอื่นจะได้ยิน "คนคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา"
โจวกั๋วจู้เลิกคิ้ว
"เมื่อกี้ตอนที่ฉันเห็นเขายิงปืน ฉันเห็นก้อนเหล็กในกระเป๋าเขา"
หลี่เอ้อหูกลืนน้ำลาย แล้วยื่นมือทำท่าประกอบอย่างยากลำบาก
"ไม่ใช่ปืนพกก็ไม่ใช่ระเบิดมือ มันแวววาว ยังมีแสงออกมา บนนั้นมีตัวหนังสือด้วย"
เฟิงฮ่าวเผลอยกมือขึ้นแตะกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว
โทรศัพท์มือถือ
"เอามันออกมาให้ดูหน่อยสิ"
สายตาของโจวกั๋วจู้คมกริบขึ้นมาทันที
เฟิงฮ่าวรู้ดีว่าคำพูดแบบปกติคงหลอกไม่ผ่านแล้ว
เขาไม่ลังเล หยิบโทรศัพท์ออกมา กดให้สว่าง
จอมีรอยแตก แต่หน้าจอล็อกก็ยังสว่างขึ้น เป็นรูปภาพทิวทัศน์ธรรมดา ๆ ด้านบนมีเวลาแสดงอยู่ด้วย
ภายในสนามเพลาะเงียบกริบทันที
หลี่เอ้อหูจ้องตาไม่กะพริบ
โจวกั๋วจู้ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ลืมบาดแผลที่สีข้างไปเลย จ้องมองแท่งแก้วเรืองแสงนั้นด้วยความตกใจและสงสัย
"นี่...อะไรกัน?"
เสียงของโจวกั๋วจู้แหบพร่า
"หน่วยของเราเรียกสิ่งนี้ว่าโทรศัพท์มือถือ"
เฟิงฮ่าวพูดจบ ก็เอาเรื่องทั้งหมดที่ทำให้เขางงตลอดไม่กี่วันมานี้มาเรียงต่อกันในใจ
"หมวดโจว ตอบคำถามสุดท้ายของฉันหน่อย"
โจวกั๋วจู้ไม่ตอบ สายตายังจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์
"ตั้งแต่ที่พวกคุณสู้กับพวกญี่ปุ่นมา เคยเห็นกองทัพพันธมิตรหน่วยไหนถืออุปกรณ์แบบที่ฉันถืออยู่นี้บ้างไหม?"
ระหว่างคนทั้งสองเหมือนมีกำแพงกั้น ต่างคนต่างเงียบ
เปลวไฟตะเกียงส่ายไปมา เงาของโจวกั๋วจู้ทอดบนกำแพงดิน ยาวและเอียง
เขาจ้องเฟิงฮ่าว ปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่ตอบ
แต่คำตอบทั้งหมดปรากฏอยู่ในสายตาแล้ว
ไม่มี
ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
เฟิงฮ่าวก้มตาลง เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
ตอนนี้เขาพอจะสรุปได้แล้ว
เรื่องนี้ ไม่ใช่สิ่งที่สามารถอธิบายได้ด้วยตรรกะปกติ
เขาก้าวผ่านประตูบานนั้น เข้าไปในอีกโลกหนึ่งคู่ขนาน ที่นี่กำลังมีการสู้รบกันจริง ๆ
โจวกั๋วจู้เงียบไปนาน
เสียงปืนใหญ่ด้านบนเริ่มเบาลง ลมกลางคืนพัดเข้าสนามเพลาะ ทำให้ตะเกียงส่ายไปมา
ในอากาศมีกลิ่นที่ซับซ้อน กลิ่นดินปืน กลิ่นเลือด กลิ่นโคลนเปียก และกลิ่นไม้ไหม้ที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน
"สู้กันมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่คุ้มที่จะให้สายลับมาสืบอะไรอีกแล้ว ฉันไม่สนว่าคุณมาจากไหน"
ในที่สุดโจวกั๋วจู้ก็เอ่ยปาก
"คุณช่วยเอ้อหูไว้ คุณฆ่าพวกญี่ปุ่นไปสองคน คุณก็คือพี่น้องของฉันโจวกั๋วจู้"
ทหารที่เช็ดปืนคนนั้นพูดขึ้นทันที: "หมวด มีคนมาจากกองร้อย"
เสียงรองเท้าบู๊ตเหยียบโคลนดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เฟิงฮ่าวหันหัวไปมองที่ปากสนามเพลาะ
นายทหารคนหนึ่งสวมหมวกเหล็กแบบเยอรมัน เอวมีปืนพก กระโดดลงมาในสนามเพลาะ สายตากวาดมองรอบหนึ่ง สุดท้ายก็หยุดตรงที่เฟิงฮ่าว
"เฮ้ย ทหารด้านล่างนั่น นายสังกัดหน่วยไหน?"
หัวใจของเฟิงฮ่าวเต้นตึก เรื่องแย่แล้ว!