เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เวย์นก็อดไม่ได้ที่จะมองตามสายตาของมาร์ควิสกุหลาบอย่างอยากรู้อยากเห็น เห็นเพียงผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู
มีจำนวนประมาณพันคน
“ไร้พรสวรรค์”
“ไร้พรสวรรค์”
“พรสวรรค์อัศวินระดับต่ำ ไม่มีคุณสมบัติเป็นพ่อมด พรสวรรค์การผสานธาตุไฟระดับต่ำ”
………
เมื่อเห็นภาพนี้ เวย์นก็เข้าใจแล้วว่าทำไมมาร์ควิสกุหลาบถึงพูดเช่นนั้น
โดยเฉพาะเมื่อเห็นคนไร้พรสวรรค์มากมายขนาดนั้น
เวย์นก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก
และในเวลานี้ เสียงของมาร์ควิสกุหลาบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เด็กหนุ่ม เห็นแล้วใช่ไหม?
นี่คือความเป็นจริง ส่วนเจ้ามีพรสวรรค์ระดับสูงสุดสองด้าน นี่คือสมบัติที่สวรรค์มอบให้เจ้า
หวังว่าเจ้าจะรักษามันไว้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เวย์นก็โค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ “ข้าจดจำไว้แล้ว ท่านมาร์ควิส
ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา”
มาร์ควิสกุหลาบส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่จ้องมองไปข้างหน้า
เริ่มชมพิธีการตื่นขึ้น เพราะมันเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์โดยตรงของนาง!
………
เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงวัน พร้อมกับผู้ตื่นคนสุดท้ายตรวจสอบเสร็จสิ้น
พิธีการตื่น
ก็ปิดฉากลง
เวย์นจดตัวเลขไว้ในใจ ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุด 16 คน
ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูง 127 คน
และนี่ก็เพราะว่านครแห่งกุหลาบเป็นศูนย์กลางของอาณาเขตกุหลาบ คนที่มาที่นี่เพื่อทำพิธีตื่น
อย่างแย่ที่สุดก็มาจากตระกูลเหนือมนุษย์
เพียงแต่ว่าตระกูลเหล่านั้นเสื่อมถอยลง เหลือเพียงเงินทองเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น
จำนวนผู้มีพรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นก็มีเพียงเท่านี้ ตามคำพูดของมาร์ควิสกุหลาบ
จำนวนคนในพื้นที่อื่นๆ
รวมกับผู้ตื่นในครั้งนี้ ที่สามารถไปเรียนที่ศูนย์กลางเมืองหลวงได้ มีจำนวนปีละสามถึงห้าร้อยคน
แม้ปีนี้จะเป็นปีที่พรสวรรค์มากมาย หากขยายตามจำนวนมากสุดก็แปดร้อยคน
เอ่อ
นอกจาก 143 คนที่อยู่ตรงหน้าที่สามารถไปเรียนได้แล้ว โควตาที่เหลือเฉลี่ยให้กับอาณาเขตกุหลาบที่มีประชากรพันล้านคน
โควตาที่เหลือสำหรับคนอื่นๆ
โหดร้ายอย่างยิ่ง และนี่ยังเป็นการคำนวณแบบคร่าวๆ ของเวย์น ตัวเลขจริงมีแนวโน้มว่าจะน้อยกว่าที่เวย์นคำนวณเสียอีก
ระหว่างที่กำลังคิด
เสียงของมาร์ควิสกุหลาบก็ดังขึ้น “พิธีการตื่นสิ้นสุดลงแล้ว
ตามข้ามา”
พูดจบ เวย์นรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลอยขึ้น และบินลงไปด้านล่าง แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เวย์นเท่านั้น
ทุกคนบนแท่นสูง
ต่างก็เป็นเช่นนั้น
จนกระทั่งถึงหน้าประตูหอแห่งการตื่นสิบเมตร ทุกคนจึงค่อยๆ ลงสู่พื้นอย่างช้าๆ หลังจากยืนทรงตัวได้โดยไม่ทันได้คิด
ก็ตามมาร์ควิสกุหลาบ
เดินออกไปด้านนอก
ครู่ต่อมา
ท้องฟ้าด้านหน้าก็สว่างไสว ท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวปรากฏขึ้นต่อหน้าอีกครั้ง และตอนนี้ฝูงชนด้านนอกก็สลายตัวไปแล้ว
ถอยไปอยู่ที่จัตุรัสที่ห่างออกไปร้อยเมตร
สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือขบวนอัศวิน
มีจำนวนสามพันคน
สวมเกราะเงิน หน้าอกมีตราของอาณาเขตกุหลาบ พวกเขาคืออาณาเขตกุหลาบ หรือพูดให้ถูกคือกองทัพอัศวินภายใต้การนำของมาร์ควิสกุหลาบ แต่ละคนมีพลังระดับอัศวินเงินขั้น 3
หัวหน้าหน่วยทุกๆ หนึ่งร้อยคน มีพลังระดับอัศวินทองขั้น 4
ส่วนหัวหน้ากองทัพอัศวิน
คืออัศวินแพลตตินัมขั้น 5
ชื่อเต็มของพวกเขาคือ — กองอัศวินกุหลาบ
ในเวลานี้
มาร์ควิสกุหลาบพูดอีกครั้ง “ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูง
เลือกอัศวินหนึ่งคน
ให้คุ้มกันเจ้ากลับบ้าน และทำหน้าที่คุ้มกันเป็นเวลาสามวัน ในช่วงเวลานั้นให้ลาครอบครัว เตรียมสัมภาระ
สามวันต่อมาค่อยมาพบกันที่คฤหาสน์กุหลาบ”
พูดจบ
ก็ไม่ได้รีบพูดต่อ แต่มีรอยยิ้มปรากฏในดวงตา
รอคอยอยู่
เวย์นเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้แปลกใจ ทุกปีจะมีฉากแบบนี้ หลังจากเลือกอัศวินแล้ว
พวกเขาจะคุ้มกันเจ้ากลับบ้าน
ในช่วงเวลานั้นเจ้าจะได้รับสายตาอิจฉามากมาย และยังเป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้ทุกคนในอาณาเขตกุหลาบ
ให้ทุกคนใฝ่ฝัน
ทุกคนจะพยายามมีลูก
ถ้าจะพูดให้ตรง
เวย์นรู้สึกว่ามันเหมือนกับการประกาศรายชื่อผู้สอบได้ในสมัยโบราณของชาติก่อน สามอันดับแรก
จะมีการตีกลองแห่ไปตามถนน
เหมือนกับบทกวีนั้น
‘วันที่เคยตกต่ำไม่ควรพูดถึง วันนี้คิดไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด
ควบม้าอย่างภาคภูมิใจในสายลมฤดูใบไม้ผลิ เห็นดอกไม้แห่งเมืองฉางอานได้ภายในวันเดียว’
คนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมพรสวรรค์สูง ก็เหมือนกับผู้สอบได้ในยุคเก่า
ได้รับการประกาศชื่อ!
ส่วนงานคุ้มกันสามวันนั้นก็ยิ่งน่าสนใจ
ในยุคปัจจุบันนี้
ไม่มีเรื่องมนุษย์เป็นภัย และไม่มีองค์กรหรือกลุ่มพลังใดจะกล้าไปลอบสังหารผู้มีพรสวรรค์สูง
ยิ่งกว่านั้นที่นี่คือศูนย์กลางของอาณาเขตกุหลาบ ยิ่งเป็นไปไม่ได้
แม้แต่กลุ่มพ่อมดดำในหมู่พ่อมด ก็เป็นสมาชิกภายใต้หอคอยแห่งสัจจะ
เหตุผลที่มีการคุ้มกันสามวัน
ส่วนใหญ่
ก็เพื่อให้เจ้าได้เรียนหนังสืออย่างสบายใจ!
พูดอีกนัยหนึ่ง ราชาผู้กลับมา ถึงเวลาต้องเอาคืนแล้ว!
เช่นลูกนอกสมรส
เช่นถูกกลั่นแกล้ง ฯลฯ นี่คือการพลิกชนะ ให้เจ้าจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อย แล้วค่อยไปเรียนหนังสืออย่างสบายใจ
คิดถึงตรงนี้เวย์นก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจ
เหมือนกับฉากในนิยายที่เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก
ไม่กี่ปีก่อนเขาเคยเห็นกับตาตัวเอง
แน่นอน
เวย์นก็รู้สึกขำๆ เหมือนกัน เรื่องแบบนี้ดูโง่ๆ แต่ทุกปีก็มีตัวอย่างแบบนี้
ทำไมล่ะ?
ก็เพราะพวกเขาเสี่ยงดวง คนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมพรสวรรค์สูงนั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย
ไม่ผิดที่คาด
เวย์นเห็นเพื่อนวัยเดียวกันที่ตื่นพรสวรรค์สูงแล้วยิ้มอย่างโหดเหี้ยม เมื่อเห็นตรงนี้
เวย์นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาให้กับตระกูลนั้น ไม่ใช่เพราะสงสารคนพวกนั้น แต่เพียงรู้สึกทึ่งกับโชคแบบนี้
ไม่ใช่ความหรูหราไปหรือไง?
คิดในใจเงียบๆ
แบบนี้ก็เจอได้อีก นี่มันโชคอะไรกัน?
สาเหตุที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่ดูโง่ๆ แบบนี้ ส่วนใหญ่ก็คือ
อย่าดูถูกชายหนุ่มที่ยากจน
อย่าดูถูกชายวัยกลางคนที่ยากจน
อย่าดูถูกชายแก่ที่ยากจน สุดท้ายคนตายแล้วเรื่องใหญ่!
คนที่โชคร้ายแบบนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ คิดในใจว่าจะพลิกชนะสักครั้ง
สุดท้ายอาจจะตื่นพรสวรรค์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
เอ่อ
คิดแล้วก็รู้สึกทั้งไร้สาระและสมจริง!
———
รอจนกระทั่งผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงทั้งหมดเลือกอัศวินและจากไป
มาร์ควิสกุหลาบจึงพูดต่อ
“ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุด สามารถเลือกหัวหน้าหน่วยอัศวินหนึ่งคนพร้อมกองร้อยอัศวินหนึ่งร้อยนาย เป็นผู้คุ้มกันภายในสามวัน”
พูดไปก็หยุดไปเล็กน้อย
น้ำเสียงเริ่มตื่นเต้น “ไปเถอะ เด็กๆ
ไปสนุกกับช่วงเวลาของพวกเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดสิบหกคนที่เหลือ แม้แต่เวย์นที่เกิดมาสองชาติ ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
เมื่อเทียบกับอัศวินหนึ่งคนที่คุ้มกัน
พวกเขามีคนเป็นร้อย ขบวนแห่ใหญ่โตแบบนี้ แค่คิดเวย์นก็ตื่นเต้น
เพราะไม่ว่าชายหรือหญิง
ชาตินี้ก็มีชีวิตอยู่เพื่อสี่คำ “ช่วงเวลาเปล่งประกาย”!
ไม่กี่ปีก่อนทำได้แค่มอง
ท่ามกลางฝูงชนด้วยสายตาอิจฉา ตอนนี้โอกาสมาถึง
‘ถึงตาฉันแล้ว!’
ยังไม่ทันตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องรอบข้าง ผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดสามคนวิ่งออกไปก่อน
เวย์นเห็นเช่นนั้นก็รีบก้าวตาม
แต่เท้ายังไม่ทันก้าวลง เสียงของมาร์ควิสกุหลาบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เวย์น เจ้าไม่ต้องไปกับพวกนั้น!”
เวย์นหันกลับมาด้วยสีหน้าสงสัย เห็นเพียงมาร์ควิสกุหลาบส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ ยังไม่ทันที่เวย์นจะพูดอะไร
มาร์ควิสกุหลาบก็พูดอีกครั้ง
“เจ้าจะตามข้ากลับด้วยมังกร พรสวรรค์แบบเจ้า กองร้อยอัศวินหนึ่งร้อยนาย
ไม่คู่ควรกับเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เวย์นก็ยิ้มกว้าง
“ฮ่าๆ จริงเหรอ?”
มาร์ควิสกุหลาบก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วพยักหน้าด้านข้าง
“แน่นอน ข้าอยากให้เจ้าจดจำวันนี้ไว้ตลอดไป
แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เมื่อหวนคิด
ท่ามกลางช่วงเวลาอันยาวนานในการแสวงหาความจริง
ช่วงเวลานี้
เมื่อเจ้ามองย้อนอดีต มันจะยังคงเป็นหนึ่งใน
จุดเด่นที่เปล่งประกายที่สุดในความทรงจำของเจ้า!”