ผู้คนมากมายตั้งตารออยู่ขนาดนี้ จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงโกหก
เพราะว่า
ในชาติก่อน พูดต่อหน้าผู้คนหลายร้อยคนยังประหม่าจนเหงื่อแตกพลั่กที่หน้าผาก แล้วตอนนี้ที่นี่มีตั้งหลายพันคน จะให้ไหวได้อย่างไร?
แต่ว่า มีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้ว่า
โลกนี้เป็นเกมของผู้กล้า และก็เป็นเช่นนี้ในเวลานี้เอง
เป็นไปตามคาด
แอนน์·เฮธาเวย์ เผยรอยยิ้มอันบางเบา เสียงเยือกเย็นแต่แฝงไปด้วยความพอใจดังขึ้น
“ดี สมกับเป็นเชื้อสายขุนนาง”
คำชมหนึ่งคำเอ่ยออกมา
สายตาของผู้คนในที่นั้น ไม่ว่าจะเป็นความอิจฉา หรือความเลื่อมใส
ก็มีสายตาแห่งความริษยาปนอยู่ด้วย
ไม่ต้องพูดถึงมากความ
ในเวลาเดียวกัน ก็มีเชื้อสายขุนนางคนอื่น ๆ เริ่มออกมา เหตุผลที่ไม่เป็นคนแรก
ก็เพราะบทเรียนในอดีต
คนที่ทดสอบพรสวรรค์เป็นคนแรก มักจะตกอยู่ใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน ถ้าพรสวรรค์ดีก็แล้วไป
แต่ถ้าพรสวรรค์ไม่ดี
เฮอะ ๆ นั่นแหละ รับมือได้ยากหน่อย
แต่เวย์นรู้ดีถึงจุดนี้ ยังกล้าออกมาเป็นคนแรก ก็เพราะเขามีความมั่นใจ
ไม่ว่าจะพรสวรรค์ดี
หรือพรสวรรค์ไม่ดี
สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต เมื่อเทียบกับผลเสียของพรสวรรค์ที่ไม่ดี ผลตอบแทนจากการเป็นคนแรก
บวกกับพรสวรรค์ระดับสูงสุด
ผลประโยชน์ย่อมมากขึ้น และนี่เกี่ยวกับแผนการในภายหลังของเขา
เหมือนประโยคหนึ่งในการแข่งกีฬาในชาติก่อน
‘ไม่มีใครจำรองแชมป์ได้’
ถึงจะดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่ก็ใช้กับที่นี่ได้เช่นกัน
เวย์นยืนเป็นคนแรกอย่างไม่แปลกใจ จนกระทั่งเชื้อสายขุนนางทั้งห้าร้อยกว่าคนเข้าแถวเรียบร้อย
เหล่านักเวทและอัศวินทั้งสองฝ่าย
ยืนหันข้าง
เว้นทางเดินตรงกลางไว้ มาร์ควิสกุหลาบและนักเวทกับอัศวินผู้แทนหอแห่งการตื่น
พร้อมกันหันหลัง
เดินเข้าไปในหอแห่งการตื่น ขณะที่เวย์นและคนอื่น ๆ เดินตามหลังไปติด ๆ
———
ครู่ต่อมา
ผู้คนเดินเข้าไปในหอแห่งการตื่นซึ่งกินพื้นที่ประมาณเท่าสนามฟุตบอลมาตรฐานหนึ่งสนาม เวย์นมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้
เพราะว่า
เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาที่นี่ ที่ผ่านมาเพียงแต่ยืนดูอยู่ด้านนอกลานกว้างเท่านั้น
ในศูนย์กลางของพื้นที่อันกว้างใหญ่ มีลูกแก้วคริสตัลเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรสองลูกอยู่ซ้ายขวา
ในเวลาเดียวกัน
ข้างลูกแก้วคริสตัลทั้งสอง มีทั้งอัศวินและนักเวทยืนอยู่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคือผู้ตรวจสอบและบันทึกผล
และด้านหน้าด้านบนของหอประชุมใหญ่
มีแท่นสูงขนาดใหญ่ มาร์ควิสกุหลาบทั้งสามคนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับคำพูดของมาร์ควิสกุหลาบ
“เริ่มได้ ไปทดสอบที่ลูกแก้วคริสตัลทั้งสองข้างตามลำดับ”
สิ้นเสียง
เวย์นภายใต้การนำของนักเวทคนหนึ่ง เดินไปยังลูกแก้วคริสตัลทางขวา เดินไปจนถึงใต้ลูกแก้วคริสตัล
เมื่อเวย์นวางมือลงบนลูกแก้วคริสตัล
ลูกแก้วคริสตัลเริ่มส่องแสง
จนกระทั่งแสงสว่างจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
ในเวลานี้
เสียงหนึ่งดังขึ้น
“พรสวรรค์ทางจิตระดับสูงสุด พรสวรรค์ทางกายระดับสูง”
สิ้นเสียง
ใบหน้าเวย์นเผยรอยยิ้มแห่งความดีใจ เหตุผลก็ไม่ใช่อื่นใด แผนการของเขาสำเร็จไปเกินครึ่งแล้ว
โลกนี้พรสวรรค์แบ่งออกเป็นสามประเภท
คือ พรสวรรค์ทางจิต พรสวรรค์ทางกาย และพรสวรรค์ทางธาตุ
จิตตรงกับนักเวท
กายตรงกับอัศวิน
และพรสวรรค์แบ่งออกเป็นสี่ระดับ คือ ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง ระดับสูงสุด
และการจะไปศึกษายังสถาบันที่สูงที่สุดในเมืองหลวงของจักรวรรดิ
พรสวรรค์สามด้าน
อย่างน้อยต้องมีด้านใดด้านหนึ่งอยู่ในระดับสูง
และในเวลานี้ นักเวทผู้ตรวจสอบเผยสายตาแห่งการชื่นชมและอิจฉา
“ยินดีด้วย เด็กน้อย
เจ้ามีพรสวรรค์ทางเวทระดับสูงสุด เจ้าชื่ออะไร?”
ฟังเสียงที่คุ้นเคย
เวย์นมองไปที่มาร์ควิสกุหลาบซึ่งยืนอยู่บนแท่นสูง
เอ่ยชื่อของตัวเองออกมาอย่างแน่วแน่
“เวย์น”
มาร์ควิสกุหลาบพยักหน้าเล็กน้อย: “ไปทดสอบพรสวรรค์ทางธาตุเถอะ
เด็กน้อย ขอให้พรสวรรค์ของเจ้ายังคงดีเช่นเดิม”
เวย์นพยักหน้าเล็กน้อย เดินไปยังลูกแก้วคริสตัลลูกถัดไป และตลอดทางที่เห็นเพื่อนวัยเดียวกันห้าร้อยกว่าคนต่างจ้องมองเขาด้วยความสนใจ
เวย์นรู้สึกได้ว่าอารมณ์เหมือนกับได้กินไอศกรีมในฤดูร้อนอันร้อนระอุ ช่างสดชื่นยิ่งนัก
เขายอมรับว่ามีส่วนของการเดิมพัน
แต่เขาชนะ ไม่ใช่หรือ?
เพราะว่า ตอนนี้นักเขียนนิยายที่ยอดตกแบบไหนถึงจะเขียนเรื่องเริ่มต้นเป็นตัวละครไร้ความสามารถ?
เดินมาถึงหน้าลูกแก้วคริสตัลลูกถัดไป
ผู้คนต่างก็จ้องมองด้วยความอยากรู้
เมื่อเวย์นวางมือลงไป แสงสีทองเปล่งประกายขึ้นมา ปล่อยกลิ่นอายอันแหลมคมและเฉียบขาด
“ธาตุทองคำระดับสูงสุด”
พร้อมกับคำประเมินพรสวรรค์ที่ดังขึ้น หัวใจที่แขวนอยู่ของเวย์นก็วางใจลงอย่างสมบูรณ์
เพราะว่าบทนำของแผนการเขา
สำเร็จครบถ้วน ต่อไปก็แค่รอให้เป็นไปตามธรรมชาติเท่านั้น
และในเวลานี้
เวย์นลอยขึ้นสูงโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ตอนแรกยังตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าตัวเองบินไปทางแท่นสูง
ก็ relaxed ลง
เมื่อลงสู่พื้นอีกครั้ง ก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้ามาร์ควิสกุหลาบแล้ว
“เด็กน้อย ขอแสดงความยินดีด้วย เจ้าจะมีสิทธิ์ไปศึกษายังสถาบันอันสูงส่งใจกลางเมืองหลวง และพรสวรรค์ของเจ้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า
บนเส้นทางแห่งนักเวท
เดินไปได้ไกลยิ่งขึ้น และราบรื่น!”
เวย์นโค้งคำนับเล็กน้อย: “เวย์น
ขอบคุณท่านสำหรับคำอวยพร”
มาร์ควิสกุหลาบพยักหน้าอย่างพอใจ: “ยืนรออยู่ข้าง ๆ ก่อน
จนกว่าวันแห่งการตื่นจะสิ้นสุดลง”
เวย์นพยักหน้า เดินไปยืนข้าง ๆ และมองดูการตื่นครั้งต่อไปด้วยความสนใจ
“พรสวรรค์ทางจิตระดับสูง พรสวรรค์ทางกายระดับต่ำ พรสวรรค์ทางธาตุระดับสูงสุด!”
คนต่อไป………
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้ที่ตื่นพรสวรรค์ระดับสูงสุด รวมกับเวย์นด้วยแล้วก็มีเพียงเจ็ดคน
ส่วนที่เหลือที่ตื่นพรสวรรค์ระดับสูงก็มีสามสิบหกคน
และ
มีเพียงเวย์นคนเดียวเท่านั้นที่ตื่นพรสวรรค์คู่ระดับสูงสุด
คนอื่น ๆ
ไม่ก็พรสวรรค์ทางกายระดับสูงสุด
หรือไม่ก็พรสวรรค์ทางธาตุระดับสูงสุด มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เหมือนกับเวย์น ที่มีพรสวรรค์ทางจิตระดับสูงสุด
และในเวลานี้
เชื้อสายขุนนางทั้งหมดตื่นเสร็จสิ้นแล้ว มาร์ควิสกุหลาบมองไปที่เด็ก ๆ ที่ตื่นแล้วคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า:
“ผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างน้อยหนึ่งด้านในระดับสูงให้อยู่ต่อ
คนอื่น ๆ
ออกจากหอแห่งการตื่นไปได้ การจัดการของพวกเจ้าจะส่งไปแจ้งที่บ้านภายในสามวัน
อีกทั้ง เตรียมการตื่นรุ่นต่อไปด้วย”
เมื่อคนเหล่านั้นจากไปแล้ว นักเวทผู้ดูแลหลักของหอแห่งการตื่นก็ถอนหายใจด้วยความทึ่ง: “ไม่คิดว่าเด็ก ๆ ที่ตื่นในปีนี้
จะมีผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นมากมายขนาดนี้”
อัศวินผู้ดูแลหลักได้ยินดังนั้นก็หันไปมองมาร์ควิสกุหลาบแล้วหัวเราะเสียงดัง:
“มาร์ควิสกุหลาบ
ขอแสดงความยินดีด้วย ปีนี้เด็กกลุ่มนี้ส่งไปยังสถาบันในเมืองหลวง ท่านจะได้รับทรัพยากรเพิ่มมากขึ้น”
มาร์ควิสกุหลาบเผยรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว ไม่คิดว่าปีนี้จะได้ผลตอบแทนมากมายขนาดนี้”
ระหว่างพูด
ฟังบทสนทนาของพวกเขา เวย์นรู้สึกสงสัย จึงถามด้วยความอยากรู้
“ท่านมาร์ควิส คนห้าร้อยกว่าคนตื่นพรสวรรค์ระดับสูงได้แค่สี่สิบกว่าคน
มากหรือ?”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา มาร์ควิสกุหลาบเก็บรอยยิ้ม แล้วให้คำตอบอย่างเรียบเฉย
“มากหรือ?
เอาคำว่าหรือออกไป ไม่มากหรือ?
ก็มากจริง ๆ นั่นแหละ
ปีก่อน ๆ เชื้อสายขุนนางก็ประมาณจำนวนนี้ ได้ยี่สิบคนก็ถือว่าดีแล้ว
ปีนี้นับว่าเป็นปีที่ได้ผลตอบแทนมาก
ดูประชากรทั่วทั้งอาณาเขตกุหลาบประมาณหนึ่งพันล้านคน
จัดได้ว่ากว้างใหญ่ผู้คนหนาแน่นน้อย
และผู้ที่สามารถตื่นพรสวรรค์ได้ ทั้งหมดในอาณาเขตกุหลาบรวมกัน แต่ละปีประมาณสามหมื่นถึงห้าหมื่นคน
ผู้ที่สามารถไปศึกษายังสถาบันในเมืองหลวงได้ ก็แค่สามร้อยถึงห้าร้อยคนเท่านั้น
และส่วนใหญ่เป็นพรสวรรค์ระดับสูง
ผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับสูงสุด หากคิดเป็นหนึ่งในสิบของจำนวนนั้นได้ ก็ถือว่าสวรรค์โปรดปรานแล้ว”
พูดไปก็หยุดไปครู่หนึ่ง
“ทุกคนที่สามารถตื่นพรสวรรค์ได้ ถึงแม้จะเป็นพรสวรรค์ระดับต่ำที่สุด ก็เป็นผู้ที่โดดเด่นในหมู่คนนับหมื่น นี่คือความสำคัญของพรสวรรค์
เจ้าคิดว่าน้อย
ก็เพราะคนห้าร้อยกว่าคนตื่นพรสวรรค์ระดับสูงได้สี่สิบกว่าคน และที่เหลือ ไม่มีใครตื่นล้มเหลวแม้แต่คนเดียว
แต่นี่เป็นกรณีพิเศษ
เพราะพวกเจ้าเป็นเชื้อสายขุนนาง หรือพูดอีกอย่างก็คือ พ่อแม่ของพวกเจ้าล้วนเป็นนักเวทหรืออัศวิน
ดังนั้นพวกเจ้าถึงไม่มีความล้มเหลวในการตื่น
ความเป็นจริงที่แท้จริง
ตอนนี้เจ้าดูได้ด้วยตัวเอง”