【ผู้อำนวยการโรงเรียน: อัลบัส เพอร์ซิวัล วูลฟริก ไบรอัน ดัมเบิลดอร์ (ประธานสหพันธ์พ่อมดนานาชาติ, เหรียญอันดับหนึ่งแห่งภาคีเมอร์ลิน, หัวหน้าจอมเวทแห่งศาลวิสเซนกามอต)
เรียน คุณหนูเม่อลั่วเวย เม่อผู่:
เรายินดีแจ้งให้คุณทราบว่า คุณได้รับอนุญาตให้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเวทมนตร์ฮอกวอตส์
ภาคเรียนใหม่จะเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 กันยายน จึงแนบรายการสิ่งของจำเป็นสำหรับการเรียนและการใช้ชีวิตของคุณมาพร้อมกันนี้
รองผู้อำนวยการ มิเนอร์ว่า แม็กกอนนากัล ขอแสดงความนับถือ】
【นักเรียนชั้นปีที่ 1 ต้องเตรียมสิ่งต่อไปนี้:
ชุดคลุมทำงานสีพื้นสามชุด (ด้านหลังมีตัวหนังสือสีทองกำกับราคา ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ในเลเยอร์เดียวกัน) — 12 กาลเลอนทอง
หมวกปลายแหลมสีพื้น — 3 กาลเลอนทอง
ถุงมือป้องกัน — 5 กาลเลอนทอง
เสื้อคลุมกันหนาว — 6 กาลเลอนทอง
นักเรียนชั้นปีที่ 1 ทุกคนต้องเตรียมตำราดังต่อไปนี้:
《คาถามาตรฐาน (ระดับพื้นฐาน)》— 1 กาลเลอนทอง
《ประวัติศาสตร์เวทมนตร์》— 2 กาลเลอนทอง
《ทฤษฎีเวทมนตร์》— 2 กาลเลอนทอง
《คู่มือการแปลงร่างเบื้องต้น》— 1 กาลเลอนทอง
《สมุนไพรวิเศษและเห็ดราพันชนิด》— 2 กาลเลอนทอง
《ตำรายาเวทและน้ำยาเวทมนตร์》— 2 กาลเลอนทอง
《สัตว์วิเศษอยู่ที่ไหน》— 2 กาลเลอนทอง
《ศาสตร์มืด: คู่มือป้องกันตัว》— 1 กาลเลอนทอง
อุปกรณ์การเรียนอื่น ๆ
ไม้กายสิทธิ์ — 7 กาลเลอนทอง
หม้อต้มยาดีบุก — 15 กาลเลอนทอง
ชุดขวดยาแก้วขนาดเล็ก — 5 กาลเลอนทอง
กล้องส่องทางไกล — 5 กาลเลอนทอง
ตาชั่งทองเหลือง — 3 กาลเลอนทอง】
ตัวหนังสือสีทองยังอุตส่าห์ระบุค่าใช้จ่ายทั้งหมดของรายการข้างต้นไว้อย่างใส่ใจ: 74 กาลเลอนทอง
ปิดท้ายด้วยประโยคหนึ่ง — 【นักเรียนสามารถนำสัตว์เลี้ยงไปได้หนึ่งตัว เลือกระหว่างนกฮูก แมว หรือคางคก
ข้อเตือนใจพิเศษ: นักเรียนชั้นปีที่ 1 ไม่ได้รับอนุญาตให้มีไม้กวาดบินเป็นของตัวเอง】
ขณะที่เม่อลั่วเวยกำลังทำหน้าเหมือนแมวอวกาศหลุดพ้นจากโลกอยู่ จู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนภารกิจใหม่ เธอกดเครื่องหมาย【!】ที่มุมขวาบน
บนหน้าจอปรากฏภารกิจสองอย่าง —
【ภารกิจที่หนึ่ง — เริ่มต้นชีวิตใหม่: เคลียร์ฟาร์ม แล้วปลูกพืชผลชุดแรกของคุณเลย!】
【ภารกิจที่สอง — ซื้อของก่อนเข้าเรียน: หาเงินให้ได้มากพอก่อนเปิดเรียนวันที่ 1 กันยายน เมื่อทำสำเร็จจะปลดล็อก — ป้ายรถไนท์บัส】
ว้าว……
ไหนว่าเป็นฟาร์มสุขสบายไงล่ะ ความรู้สึกเร่งด่วนพุ่งใส่หน้ากันแล้วนี่นา
เธอออกจากจดหมายฉบับแรก แต่ฟองแจ้งเตือนบนกล่องจดหมายยังไม่หายไป จดหมายฉบับที่สองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอต่อทันที:
【เม่อลั่วเวย:
ถึงแม้คุณจะไปอยู่ต่างโลก แต่คุณก็จะเป็นสมาชิกของเพลิแคนทาวน์ตลอดไป ใช้ชีวิตให้ดีนะ
— หลุยส์】
ว้าว!
ถึงดูจากคำพูดของหลุยส์แล้ว ฟาร์มของเธอน่าจะไม่ได้อยู่ในเพลิแคนทาวน์แล้วก็เถอะ แต่แบบนี้~เพื่อนบ้านเก่าดูเหมือนจะไม่ได้แค่จำฉันได้ ยังเป็นห่วงฉันด้วยนะเนี่ย~
เม่อลั่วเวยออกจากจดหมายด้วยความดีใจเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ แตะอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะเริ่มสำรวจหน้าจอระบบอย่างจริงจัง
เมื่อกดไอคอน【ทักษะ】อันที่สองจากด้านบน ใต้ตัวละครพิกเซลตัวจิ๋วที่กำลังกะพริบตาของเธอก็มีชื่อของเธออยู่ สถานะ【มือใหม่】เปลี่ยนเป็น【พ่อมดฝึกหัดที่ยังไม่ได้เข้าเรียน】 ส่วนถังขยะข้าง ๆ ก็ยังอยู่
ทักษะทั้งห้าเปลี่ยนเป็นหกอย่าง ได้แก่ สมุนไพรศาสตร์, ปรุงยา, คาถา, แปลงร่าง, พยากรณ์ และสัตว์วิเศษศึกษา
ยังคงเป็นระดับ 1-10 เหมือนเดิม โดยระดับ 5 และ 10 ต้องเลือกอาชีพ
แต่ช่องสังคมกลับกลายเป็น【???】ทั้งหมด
หมายความว่ายังไง? ทุกคนเป็นเอ็นพีซีลึกลับหมดเลยเหรอ?
เม่อลั่วเวยเปิดแผนที่ ทั้งแผนที่มองเห็นเพียงฟาร์มของเธอตรงมุมซ้ายบน ส่วนที่อื่นเป็นสีเทาทั้งหมด และมีจุดสถานที่รูปดาวสีเทาอีกเก้าจุด ดูท่าแล้วน่าจะต้องปลดล็อกให้สว่างขึ้น
ในช่องประดิษฐ์มีของน้อยจนน่าสงสารเหมือนตอนเริ่มเกมสตาร์ดิววัลเลย์ มีรั้ว กล่อง คบเพลิง ทางเดินไม้ ทางเดินหิน และกองไฟ
ตอนนี้อยู่ในโลกเวทมนตร์แล้ว หวังว่าต่อไปจะปลดล็อกของที่มีประโยชน์บ้าง
ส่วนช่องไอเท็มพิเศษกับความสามารถ และช่องของสะสม ไม่ต้องเสียเวลาตรวจดูเลย มีแต่ช่องว่างกับ【???】
แต่เธอสังเกตเห็นว่า ด้านซ้ายของหน้าจอมีไอคอนรูปดาวเพิ่มขึ้นมา พอกดเข้าไปดูก็พบชื่อที่คุ้นหูอยู่หลายชื่อ —
【ร้านเมล็ดพันธุ์เวทมนตร์ของปิแอร์】
【โรงงานเวทมนตร์ของโรบิน】
【ร้านออนไลน์ของเจ้าของแผงหนังสือ】
“……” เม่อลั่วเวยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเข้า【ร้านเมล็ดพันธุ์เวทมนตร์ของปิแอร์】อย่างไม่ลังเล แบบนี้ต้องเข้าไปดูสักหน่อยสิ
ไม่ดูก็ไม่รู้ พอได้เห็นแล้วเม่อลั่วเวยถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
ในร้านเมล็ดพันธุ์เวทมนตร์มีเมล็ดพันธุ์ให้เลือกถึงยี่สิบสามสิบชนิด ชื่อคุ้น ๆ มีอยู่แค่ไม่กี่ชื่อ ที่เหลือแปลกประหลาดไปหมด
【คำพูดติดปากของปิแอร์: อ๊ะ~ ชาวนาเม่อลั่วเวยนี่เอง~ เมล็ดพันธุ์เวทมนตร์ปลูกได้ทุกฤดูกาล แวะมาอุดหนุนบ่อย ๆ นะ~】
เมล็ดดิตทานีที่เธอมีอยู่ในมืออยู่เป็นรายการแรก ราคาเมล็ดละ 2 ซิลเวอร์ซิค
เม่อลั่วเวยไม่ค่อยรู้ราคาสินค้าในโลกเวทมนตร์ จึงกด【?】ข้างช่องเงินแล้วถึงได้รู้ว่า — 1 กาลเลอนทอง = 17 ซิลเวอร์ซิค, 1 ซิลเวอร์ซิค = 29 คอปเปอร์นัท
ใครเป็นคนตั้งอัตราแลกเปลี่ยนแบบนี้กัน? ตั้งใจแกล้งเธอชัด ๆ!
แค่จะซื้อเมล็ดพันธุ์สักเมล็ดยังต้องนั่งนับนิ้วคำนวณตั้งนาน
เธอกวาดตาดู【ร้านเมล็ดพันธุ์เวทมนตร์ของปิแอร์】คร่าว ๆ แล้วกดเข้า【โรงงานเวทมนตร์ของโรบิน】ต่อ แต่คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะยังเป็น【???】ที่ต้องปลดล็อกเหมือนกัน
【คำพูดติดปากของโรบิน: เฮ้ เม่อลั่วเวย ฉันกำลังคิดโปรเจกต์เวทมนตร์ใหม่ ๆ อยู่ ไว้ค่อยแวะมาดูใหม่นะ】
ก็ได้ งั้นลองดู【ร้านออนไลน์ของเจ้าของแผงหนังสือ】แล้วกัน
คราวนี้มีรายชื่อหนังสือปรากฏขึ้นมาบ้าง
《บัญชีราคา》— 300 กาลเลอนทอง (แสดงราคาของไอเท็มที่ซื้อได้)
《วิถีแห่งสายลม》— 300 กาลเลอนทอง (ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้นถาวร +1)
《เบื้องต้นของการผูกมิตร》— 300 กาลเลอนทอง (ค่าความชอบของสัตว์วิเศษ +10%)
《กำแพงทองแดงป้อมปราการเหล็ก》— 300 กาลเลอนทอง (พลังป้องกันเวทมนตร์เพิ่มขึ้นถาวร +1)
《คู่มือความปลอดภัยเวทมนตร์》— 300 กาลเลอนทอง (ความเสียหายจากระเบิด/ไฟ -10%)
《คัมภีร์ดาวเวทมนตร์》— 15000 กาลเลอนทอง (ทักษะทั้งหมดได้รับ 250 XP ในครั้งเดียว)
อืม……ดูเหมือนจะขาดเลขศูนย์ไปตัวหนึ่งนะ แต่ถ้าดูตามราคาสินค้าแล้วก็ยังแพงเหมือนเดิม
กล่องส่งของของฟาร์มก็ยังอยู่ เป็น“ประตูอัตโนมัติ”แบบเดิม พอเธอเดินเข้าไป ฝาหีบก็เปิดออกเอง
เอาล่ะ สถานการณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าอยากได้ข้อมูลเพิ่มก็คงต้องค่อย ๆ สำรวจไปทีละขั้น
เธอมองเวลาบนหน้าจอ ตอนนี้สิบโมงแล้ว รีบทำงานเถอะ ถ้าเหลือเวลาก็ยังออกไปเดินดูรอบ ๆ ได้
เม่อลั่วเวยหยิบเคียวจากช่องเก็บของออกมา แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำตัวเป็นชาวนาแก่ของเธอ
ฟัน ฟัน ฟัน ฟัน ฟัน ฟัน
เอ๊ะ? ทำไมไม่มีใยตกเลยล่ะ?
เปลี่ยนเป็นขวาน ฟัน ฟัน ฟัน
จะว่าไป การคลิกด้วยเมาส์กับการถือขวานฟันเองนี่ ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันจริง ๆ แฮะ
เธอฟันอย่างตั้งอกตั้งใจไปสิบครั้ง ต้นไม้ก็ส่งเสียง “กร๊อบ” แล้วล้มลง บนพื้นเหลือเพียงตอไม้สูงประมาณสองในสามของตัวเธอ
ไม่คิดเลยว่าพอกลับมาอายุสิบเอ็ดปี รูปร่างของเธอจะสูงพอ ๆ กับตัวละครพิกเซลจริง ๆ
เม่อลั่วเวยมองของที่ตกลงมาหลังจากโค่นต้นไม้……กิ่งไม้เหรอ?
เธอเดินไปเก็บของที่ตก แล้วเห็นว่าเป็น — 【กิ่งไม้มาราธอนเวทมนตร์】×3
???
เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือหัวเม่อลั่วเวยไม่หยุด
งั้นนี่ก็คือ【ไม้】ของโลกเวทมนตร์สินะ?
ก็ได้……แต่ทำไมอัตราดรอปมันต่ำขนาดนี้ล่ะ?
ในหัวของเม่อลั่วเวยเหมือนกำลัง“ย่างบาร์บีคิว” แต่มือก็ยังทำงานไม่หยุด ฟันต้นไม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานนักเธอก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย
ดูเหมือนแถบพลังงานที่ไม่มีอยู่จริงของเธอใกล้จะหมดแล้วล่ะ ยังไงตอนนี้เธอก็อายุแค่สิบเอ็ดปีเอง