คนในห้องประชุมต่างทยอยออกไปทีละคนแล้ว ซ่งจื่อเหวินเห็นหลินเวยยืนอยู่คนเดียวจึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างถือวิสาสะ
“น้องเยวี่ยนซาน ท่านเจี่ยงกลับไปแล้วหรือ”
หลินเวยจึงได้สติ เงยหน้าขึ้นสบตาซ่งจื่อเหวินแล้วตอบว่า
“ท่านรัฐมนตรีซ่ง ท่านเจี่ยงเพิ่งกลับไปเมื่อครู่”
ซ่งจื่อเหวินล้วงซองบุหรี่อูฐที่เหลืออยู่ครึ่งซองจากกระเป๋ากางเกง ดึงออกมามวนหนึ่งส่งให้หลินเวย
จากนั้นเจ้าตัวก็ดึงอีกมวนคาบไว้ในปาก หลินเวยเห็นอีกฝ่ายล้วงหาตามเนื้อตัวอยู่พักใหญ่ก็หาไฟแช็กไม่เจอ จึงรีบหยิบไฟแช็กตัวเองออกมาจุดให้ซ่งจื่อเหวินด้วยความกระตือรือร้น
ซ่งจื่อเหวินสูดควันเข้าเต็มปอด แต่กลับสำลักจนไอไม่หยุด
“เยวี่ยนซาน จากนี้เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่ารัฐมนตรีซ่งโน้นรัฐมนตรีซ่งนี่ให้เกรงใจอีก ต่อไปนี้เวลาส่วนตัวเราเรียกกันพี่น้องดีกว่า ข้าอายุมากกว่าเจ้าสองสามปี เจ้าเรียกข้าว่าพี่จื่อเหวินก็พอ”