ซ่งจื่อเหวินหยิบตั๋วแลกเงินแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสาร ส่งใส่มือหลินเวย
หลินเวยรับมาดู ด้านหน้าเช็คเขียนตัวอักษรชัดเจนว่าห้าแสนหยวน
เมื่อเผชิญกับเงินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ จะบอกว่าไม่หวั่นไหวก็คงหลอกตัวเอง แต่เขาข่มจิตใจให้มั่นคง เงยหน้ามองซ่งจื่อเหวิน เอ่ยถามเสียงทุ้ม
“เงินเป็นสิ่งดี ไม่มีใครไม่รัก เพียงแต่บุญคุณต้องสนอง พี่จื่อเหวินให้ข้าห้าแสนนี้ด้วยเหตุใด”
ซ่งจื่อเหวินเห็นเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย
“เยวี่ยนซาน อย่าได้คิดมาก เงินจำนวนนี้ไม่ใช่ของส่วนตัวที่ข้าให้เจ้า แต่เป็นเงินเดือนล่วงหน้าสองเดือนของหน่วยที่ข้าจ่ายแทนกระทรวงการคลัง การขึ้นเหนือครั้งนี้ไม่รู้เมื่อไรจะได้กลับ เส้นทางไกล ทั้งคนทั้งม้าต้องกินต้องใช้จ่าย พี่ชายอย่างข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ ถ้าเจ้าไม่วางใจ ก็เขียนใบรับมาให้ข้าใบหนึ่งก็พอ”