ทุกครั้งที่หลินเวยและท่านเจี่ยงได้พบปะกัน พวกเขามักจะพูดคุยกันได้นานเป็นพิเศษ ราวกับมีหัวข้อสนทนาไม่มีวันหมดสิ้น
ไล่ตั้งแต่เรื่องเล็กอย่างยุทโธปกรณ์ประจำกายของทหาร ไปจนถึงเรื่องใหญ่อย่างการวิเคราะห์สถานการณ์ทั้งในและต่างประเทศ ท่านเจี่ยงรู้สึกว่าตนได้พบกับหลินเวยช้าเกินไป แนวคิดหลายอย่างของหลินเวยสอดคล้องกับความคิดของท่านโดยไม่ต้องนัดหมาย
สุดท้ายเป็นหวังซื่อเหอที่ต้องเอ่ยปากเตือนท่านเจี่ยงว่า อีกสักครู่ช่วงเที่ยงจะต้องเข้าพบกับเหออิงชินที่เพิ่งบินกลับมาจากเมืองหนานชาง ท่านเจี่ยงจึงยกข้อมือซ้ายขึ้นดูเวลา แล้วกล่าวกับหลินเวย
"เยวี่ยนซาน วันนี้เราคุยกันแค่นี้ก่อน หากมีเรื่องอะไรก็โทรศัพท์มาที่ห้องเสนาธิการเพื่อพูดกับซื่อเหอได้เลย"
เมื่อเห็นท่านเจี่ยงลุกขึ้น หลินเวยก็รีบลุกขึ้นยืนตามอย่างรวดเร็ว เดินตามประกบอยู่ข้างกายท่านเจี่ยงตลอดเวลา กระทั่งท่านเจี่ยงขึ้นรถ