อีกฟากหนึ่งของโลกที่อังกฤษ
หลิงเหิงนั่งฟังเสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุด หัวใจของเขาค่อยๆ เบิกบานขึ้น
คิดว่าจะได้เจอเธอในอีกไม่ช้า มุมปากของเขาเผลอโค้งขึ้นจนห้ามไม่อยู่
แต่เสียงเรียกเข้ายังคงดังต่อไปจนกระทั่งระบบตัดสายอัตโนมัติเพราะไม่มีคนรับ
จี๋หรานตบไหล่เขาจากด้านหลังโซฟา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเห็นใจและเวทนา
"เพื่อนเอ๋ย อย่าซื่อสิ้นดี เธอโดนหลอกแน่นอน"
ฉันไอคิว 160 นะเว้ย!" หลิงเหิงปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงใจ
"เธอไม่รับ...ต้องมีเหตุผลแน่ๆ"
"อย่าหาข้ออ้างให้คนอื่นเลย เหตุผลก็คือเธอไม่กล้าโชว์หน้าไง" จี๋หรานพูดอย่างมั่นใจ
เขานั่งลงข้างๆ หลิงเหิง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ลองคิดดูสิ นายส่งเงินให้เธอไปกี่ล้านแล้ว? ถ้าเป็นฉัน ฉันอาบน้ำในอ่างยังกล้าเปลือยรับสายนายเลย
แล้วเสียงเธอนี่ก็หวานเกินไป แถมฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ! ฉันว่าเธอใช้โปรแกรมแปลงเสียงขั้นสูงนั่นแหละ ฟังดูเหมือนคนจริงๆ
"ดังนั้นคนโกงตัวน้อยไม่กล้ารับวิดีโอคอล รับปุ๊บจับได้ปั๊บ"
"หุบปาก!" หลิงเหิงเตะโต๊ะกาแฟอย่างหงุดหงิด
หน้าตาของที่รักเขาบริสุทธิ์ขนาดนั้น เป็นคนโกงไม่ได้แน่นอน
เขากดวิดีโอคอลต่อไปอีกครั้ง
เสียงเรียกเข้าที่เพิ่งเงียบไปกลับดังขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนกำลังเล่นกับประสาทที่อ่อนไหวของเฉียวซูถัง
เธอตื่นตระหนกสุดขีด
ถ้าไม่รับ ก็จะทำให้เขาโกรธแน่นอน ถ้าเขาเริ่มสืบหาตัวเธอ ความจริงก็จะถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว
ถ้ารับ ก็กลัวพูดผิดไปมากกว่า และโดนจับได้เร็วขึ้น...
เสียงเรียกเข้ายังคงดังไม่หยุด เหมือนเสียงเรียกวิญญาณ
เฉียวซูถังร้อนใจมาก จึงเคาะหัวเฉียวซิงเยี่ยไม่ยั้ง
บอกให้ใช้รูปฉันหลอกคน! บอกให้แกล้งเป็นนักเรียนมัธยมหญิง!
เฉียวซิงเยี่ยเอามือกุมหัว กลัวจนไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว
เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเรื่องที่แอบใช้รูปรุ่นพี่ไปคุยกับคนบนเน็ตล่ะ ถูกเปิดโปงได้ยังไงกัน?
และก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยืนยันจะวิดีโอคอลขนาดนี้
Zero—: [รับ]
เฉียวซูถังเห็นว่ามีแค่ตัวเดียว ก็อดสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้
เป็นน้ำเสียงออกคำสั่ง ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
แค่มองผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชาบนใบหน้าของอีกฝ่าย และความอดทนที่ใกล้จะหมดลง
เฉียวซูถังปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วผลักเฉียวซิงเยี่ยไปที่หน้าประตู
ตามแผนฉัน
จากนั้นก็กดปุ่มรับสายอย่างเด็ดเดี่ยว
บนหน้าจอโทรศัพท์ของหลิงเหิงปรากฏใบหน้า"รักแรก"ที่บริสุทธิ์ ผิวขาวผ่อง เปล่งประกาย ดวงตาโต มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มเขินอาย
หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกตะขอเล็กๆ ที่มองไม่เห็นเกี่ยวอย่างแรง
เป็นเธอที่!
สวยมาก!
เขากำลังจะเอ่ยทักทาย จู่ๆ หญิงสาวก็หันหน้าหนีอย่างตื่นตระหนก จากนั้นกล้องก็หมุนอย่างรวดเร็ว ถูกหนังสือเล่มหนึ่งปิดไว้
ได้ยินเพียงเสียงลูกบิดประตูหมุน
จากนั้นก็เป็นเสียงผู้หญิงสูงวัยที่ใจดี
"เรียนเหนื่อยแล้วใช่ไหม? พักผ่อนหน่อย กินผลไม้ก่อนนะ"
จากนั้นก็เป็นเสียงหญิงสาวที่ฟังดูตื่นตระหนกเล็กน้อย
"ขอบคุณคุณยาย"
"อื้ม...คุณยายคะ คุณยาย...คราวหน้าเข้าห้องหนูได้เคาะประตูก่อนไหมคะ?"
"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลย อยู่บ้านดีๆ จะปิดประตูทำไม?"
"เฮ้ย เธอแอบมีแฟนหรือเปล่า? ระวังโดนเด็กตี๋ตี๋หลอกนะ!"
"คุณยายคะ หนูไม่ได้มีแฟน"
"ไม่ได้มี? งั้นเอาโทรศัพท์มาให้ฉันดูหน่อยสิ"
จากนั้น ก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาในกล้อง แล้ววิดีโอก็ถูกตัดสายไปอย่างรวดเร็ว
หลิงเหิงถอนหายใจ แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกาแฟ
แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสองเม็ดเพื่อระบายอากาศ เผยให้เห็นแนวอกที่ชัดเจน
ทำไมหน้าถึงร้อนๆ แบบนี้ เหมือนกำลังเป็นไข้?
โชคดีที่มีจี๋หรานคอยสาดน้ำเย็นใส่
"ได้แค่เห็นแป๊บเดียวเหรอ? นี่มันสุดยอดกลโกงเลยนะ! คนพวกนี้น่าจะเป็นดาวเด่นของแก๊งคอลเซ็นเตอร์ที่เมียนมาเลยล่ะ เฮ้ ฉันได้ยินว่าที่เมืองจีนมีแอปป้องกันการโกง ฉันโหลดให้เพื่อนเอง"
จี๋หรานยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของหลิงเหิงบนโต๊ะกาแฟ แต่ถูกเขาจับข้อมือแน่น
จี๋หรานเจ็บจนหน้าเบ้
นี่ยังถือว่าหลิงเหิงไว้หน้า เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ยังไม่ลงไม้ลงมือเต็มที่
หลิงเหิงพูดช้าๆ ชัดๆ ทีละคำว่า "เธอไม่ใช่คนโกง!"
"โอเค โอเค เธอไม่ใช่คนโกง" จี๋หรานหมุนข้อมือไปมา พร้อมทำหน้าเยาะเย้ยแล้ววิ่งหนี "ฉันยอมกินขี้สดๆ"
หลิงเหิงชำเลืองมองเขาอย่างเอาเรื่อง
เขาดึงบุหรี่ออกมาจากซอง
จุดไฟ
สูดเข้าไปลึกๆ ให้ควันเข้าเต็มปอด
"เธอยังเด็ก พอผู้ใหญ่เดินเข้ามากะทันหัน ก็ต้องตกใจแน่นอน"
"อย่างน้อยตอนนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่ารูปนั้นคือตัวเธอจริงๆ"
ไม่ใช่อย่างที่จี๋หรานคาดเดาไว้ว่าคนโกงขโมยรูปคนอื่นมาใช้
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความด้วยความตื่นเต้น
Zero—: [ที่รัก พอยายออกไปแล้วเราค่อยวิดีโอต่อนะ]
จี๋หรานใช้นิ้วโป้งจับจุดกึ่งกลางระหว่างจมูกกับริมฝีปากบน
"ถึงแม้เฉียวน้อยคนนั้นจะเป็นสาวสวยจริงๆ ก็เป็นแค่พวกหาผลประโยชน์ ใครกันที่ชอบให้แฟนโอนเงินให้ทุกวัน"
"เมื่อสองปีก่อนคนชื่อซินซินคนนั้น ไล่สามีตัวเองจนฆ่าตัวตาย เธอก็สวยเหมือนกัน"
"นายยังไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ โอนเงินให้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
หลิงเหิงแก้ไขอย่างไม่พอใจ "เมียฉันไม่เคยให้ฉันโอนเงินให้เลย ฉันเองที่อยากโอนเอง"
แล้วก็พึมพำว่า "แล้วมันก็เป็นเงินเล็กน้อยด้วยซ้ำ รวมกันยังซื้อรถไม่ได้คันเดียว"
"มาๆๆ" จี๋หรานยิ้มแหยๆ แล้วเดินไปที่กำแพงสีขาว "กล้าทำตามฉันไหม"
เขายันพื้นด้วยมือทั้งสองข้าง ยกขาอย่างคล่องแคล่ว แล้วปีนกำแพงหกสูง
หลิงเหิงไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ก็ทำตามด้วยการหกสูงข้างๆ เขา
"ท่านี้ยากอะไร?"
จี๋หราน "ไม่ยากหรอก แค่ดูว่านายจะเอาน้ำในหัวออกมาได้ไหม"
"ไอ้เด็กเวร อยากโดนตี!"
เพื่อนสนิททั้งสองคนก็มีการปะทะร่างกายที่ดุเดือดแต่เป็นมิตร จนกระทั่งหมดแรง จึงนอนแผ่หราไปบนพื้นไม้
โทรศัพท์บนโต๊ะกาแฟดังติ้งขึ้นมาเป็นเสียงข้อความ
หลิงเหิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนปลาคาร์พกระโดด ยื่นแขนยาวไปหยิบโทรศัพท์
ดวงตาที่สดใสเหมือนไพลินฉับพลันก็หม่นลง
"เป็นจดหมายเชิญงานหมั้นจากพี่ชายแก เดือนหน้า เร็วเกินไปหน่อยนะ"
จี๋หรานนั่งย่อเข่าอย่างสบายๆ บนพื้น แล้วขยี้ผมที่เปียกเหงื่อ
"อ้อ ใช่ ฉันลืมบอกนาย พี่ชายฉันชอบสาวเด็ก ไปจีบแฟนที่อายุน้อยกว่าตัวเอง 4 ปี"
หลิงเหิงเลิกคิ้วที่คมอย่างสนใจ
"ห่างกัน 4 ปีก็เรียกว่าชอบสาวเด็กแล้วเหรอ?"
ปีนี้เขาอายุ 20 ก็โตกว่าเฉียวน้อย 4 ปีเหมือนกัน
แล้วนั่นจะเรียกว่าอะไร?
"ก็เพราะเธอเป็นสาวสวยระดับโลกไงล่ะ ฉายาเฉียวใหญ่แห่งเมืองหลวง ลองคิดดูว่าเธอจะสวยขนาดไหน?"
หลิงเหิงส่งเสียง "เชอะ"
"แล้วทำไมเธอไม่เรียกว่าซือซี เตียวเสียน หรือหยางกุ้ยเฟยล่ะ?"
จี๋หรานพลางค้นหารูปในโทรศัพท์ พลางตอบ "ก็เพราะเธอแซ่เฉียว ชื่อเฉียวซิงเยว่ เป็นรองชนะเลิศและมิสโฟโตเจนิกจากการประกวดนางงาม"
"นี่ไง รูปคู่ของเธอกับพี่ชายฉัน"
หลิงเหิงเหลือบตามอง งดงามสดใส สวยกว่าดาราสาวทั่วไปจริงๆ
"แต่งหน้าหนาเบอร์นั้น ใครจะรู้ว่าถอดเครื่องสำอางออกแล้วจะหน้าตาเป็นยังไง?"
ไม่เหมือนเฉียวน้อยของเขา แต่งหน้าเบาๆ ก็สวยแล้ว
จี๋หรานพูด "พี่ชายฉันเคยเห็นเธอตอนอาบน้ำเสร็จ บอกว่าไม่ต่างกันมาก"
หลิงเหิงตอบกลับ "พี่ชายแกเป็นบ้าไปแล้ว จะเชื่อได้ยังไง?"
จี๋หรานยักไหล่ "เอาน่า ก่อนงานเลี้ยงเราไปดูที่ห้องแต่งหน้ากันก็ได้"
"ได้ยินว่าในตระกูลฝั่งเธอมีสาวสวยอยู่เยอะ ตอนนั้นให้พี่สะใภ้ฉันแนะนำให้ก็ได้ รับรองว่าดีกว่า" เขาชี้ไปที่โทรศัพท์ของหลิงเหิง "เฉียวน้อยปลอมของนาย"
หลิงเหิงปลุกหน้าจอโทรศัพท์ ยังไม่มีข้อความใหม่เข้ามา
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เฉียวน้อยของเขากำลังทำอะไรอยู่นะ?