เฉียวซูถังใช้ไม้บรรทัดเคาะหลังเฉียวซิงเยี่ย
"ยืดหลังให้ตรงหน่อย"
เฉียวซิงเยี่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นใช้สองมือบีบติ่งหู กองหนังสือบนหัวเอียงจะล้มอยู่แล้ว
หนุ่มน้อยวัย 16 ร้องไห้เหมือนเด็ก 6 ขวบ: "พี่ครับ ผมรู้แล้วว่าผิด ขอโทษทีเถอะ"
"ผิดตรงไหน?"
"ผมไม่ควรแกล้งเป็นผู้หญิง ไม่ควรใช้รูปพี่ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจนะ เขาเอาเงินมาโยนใส่ผม โยนแรงมาก ใครจะต้านทานไหว?"
เฉียวซูถังกำลังจะเถียง มือถือก็เด้งข้อความเข้ามา
Zero—: [อยู่ไหม?]
Zero—: [โอนเงิน 50,000 หยวนให้แล้ว]
(*$_$*)
เธอกัดริมฝีปากแน่น
ใช้กำลังสุดชีวิตต้านทานแรงสั่นไหวในร่างกาย
เฉียวซิงเยี่ยกล้าบ้าบิ่นเอามือช่วยประคองหนังสือบนหัว แล้วโน้มตัวมาดู
"เห็นไหม ตอนแรกเขาก็ล่อผมแบบนี้แหละ" น้ำเสียงราวกับจับขโมยได้พร้อมหลักฐาน
เฉียวซูถังกระแอม: "พูดน้อยๆ ลง สารภาพปัญหาของตัวเองมาดีๆ สารภาพดีผ่อนหนักเป็นเบา ดื้อด้านเจอดี"
เฉียวซิงเยี่ยรู้สึกว่าโกหกต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
นับตั้งแต่ปีที่แล้วพ่อแม่ติดคุกคดีอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ ทำให้ตระกูลเฉียวล้มละลาย ชีวิตที่ร่ำรวยของพี่น้องทั้งสองตกต่ำลงมาก ต้องย้ายมาอยู่บ้านยาย อาศัยเงินบำนาญน้อยนิดของยายประทังชีวิต
ครึ่งปีก่อน เกมที่เฉียวซิงเยี่ยเล่นจัดกิจกรรมประกวดความงาม ผู้เล่นหญิงอัพรูปสวยๆ คะแนนสามอันดับแรกได้รับเงินรางวัลหมื่นหยวน
เขาก็อัพรูปของเฉียวซูถังขึ้นไป
ผลปรากฏว่าคะแนนทิ้งห่างอย่างสิ้นเชิง คว้าแชมป์มั่นคง
Zero คนนี้เป็นหัวหน้าแก๊งระดับสูงสุดในเกม เป็นเศรษฐีที่ทุ่มเงินมหาศาล แม้แต่ชื่อเซิร์ฟเวอร์ก็ตั้งตามไอดีของเขา
"เขาชอบหน้าตาพี่ ถามผมว่ายอมเป็นเมียหัวหน้าแก๊งไหม จะใช้ไอดีหลักพาผมอัพเลเวล เลี้ยงผมในเกม"
"พี่ครับ การแต่งงานในเกมมันธรรมดามาก ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไร"
"ต่อมาผมเข้ากลุ่มวีแชทของแก๊ง ก็เลยคุยกันทางวีแชท"
"พี่วางใจได้ ผมสมัครวีแชทไว้อีกแอคเคาท์ ไว้สำหรับแอดเพื่อนในแก๊งเท่านั้น ไม่มีทางเปิดเผยตัวตนแน่นอน"
เฉียวซูถังเอาเข็มขัดคาด: "เลี้ยงในเกมก็ช่างเถอะ ในชีวิตจริงห้ามรับเงินเขามากกว่าล้านหยวน"
"เอ้อ อย่าเพิ่งดุผมสิ" เฉียวซิงเยี่ยทำหน้าน้อยใจ เลื่อนดูบันทึกการสนทนาขึ้นไปด้านบนสุด "ดูสิ ครั้งแรกที่โอนเงิน ผมล้อเล่นว่าโอนมา 50 ให้ดูความสามารถหน่อย เขาก็โอนมา 50 หมื่นทันที"
"คนนี้โง่มีเงิน ไม่ใช่ความผิดผมใช่ไหม?"
เฉียวซูถังดูเวลาของบันทึกการสนทนา ก็เข้าใจทันที: "งั้นเงิน 50 หมื่นที่เอาไปใส่ขดลวดหัวใจให้ยาย ไม่ใช่ป้าส่งมาให้?"
เฉียวซิงเยี่ยพยักหน้า: "ตอนนั้นป้าบอกว่าจะไปหาทาง แต่ก็ไม่มีข่าวคราว ผมกลัวยายรอนานไปจะเป็นอันตราย ก็เลย..."
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ทำไมถึงขอเงินเขาบ่อยจัง?"
"พี่ จำได้ไหมเรื่องที่ก่อนหน้านี้พี่ใช้เครื่องสำอางราคาถูก เกือบหน้าพัง"
เขาพูดถึงครั้งที่เฉียวซูถังแพ้ครีมบำรุงผิว
ตอนที่ตระกูลเฉียวยังรวย เฉียวซูถังกินอยู่อย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ครีมบำรุงผิวก็ใช้ยี่ห้อแพงที่สุดเสมอ
พอตกอับ เธอเปลี่ยนมาใช้ครีมราคาถูก ที่มีสารหนักเกินมาตรฐาน ทำให้หน้าขึ้นผื่นแดงเต็มไปหมด
รักษาอยู่เดือนกว่าๆ ถึงจะกลับมาเป็นปกติ
"งั้นครีมที่เธอเอากลับมาบ้านทีหลัง ไม่ใช่ที่ซือซือฝากมาให้เธอเหรอ?"
ลั่วซือซือเป็นเพื่อนบ้านเก่าของพวกเขา และเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเฉียวซิงเยี่ย สมัยก่อนตระกูลเฉียวเคยช่วยเหลือตระกูลลั่วไว้มาก
เฉียวซิงเยี่ยบอกว่าครีมที่บ้านลั่วซือซือใช้ไม่หมด เก็บไว้ก็เสียเปล่า เธอก็เชื่อ
"อือ แล้วก็เสื้อผ้า กระเป๋าพวกนั้น ผมซื้อเองทั้งหมด เพราะกลัวพี่ไม่กล้าใส่ แล้วเอาไปขายเป็นเงิน เลยบอกว่าเป็นของขวัญจากซือซือ"
พี่น้องทั้งสองลองเทียบข้อมูลกัน เฉียวซูถังตกใจพบว่าเงิน 1.36 ล้านหยวนที่หลิงเหิงโอนมา ครึ่งหนึ่งใช้ไปกับตัวเธอเอง
เธอต่างหากที่เป็นลูกหนี้ตัวจริงของหลิงเหิง
เฉียวซูถังขยี้ขมับ
"เราคืนเงินเขา แล้วเลิกกับเขา ให้จบกันให้สะอาด"
เฉียวซิงเยี่ยส่ายหน้าแบบกลองตุ๊กแก
"พี่ เงินที่เหลือติดอยู่ในตลาดหุ้น จะเอาที่ไหนไปคืน? แถมผมว่าก็ไม่จำเป็นต้องคืนด้วย"
"เขาในชีวิตจริงรวยมาก โอนเงินแต่ละครั้งก็เร็วมาก ถ้าเลิกกันจริงๆ คงไม่คิดจะทวง รู้สึกเหมือนลูกชายโง่ๆ ของเจ้าของที่ดิน..."
"เฉียวซิงเยี่ย!" เฉียวซูถังดุเขาอย่างเข้มงวด "หลอกเงินคนอื่นยังมีเหตุผลอีกเหรอ? ใครสอนให้คิดแบบนี้?"
อีกอย่างเขาเป็นคนบ้าๆ วิธีคิดคาดเดาไม่ได้ ใครจะรู้ว่านี่คือจุดอ่อนของเขาหรือเปล่า?
เธอไม่อยากเล่นเกมผาดโผนบนเขื่อนอีกครั้ง
และไม่อยากให้พี่ชายถูกใครดูถูกจนซึมเศร้า
ตัดขาดให้จบๆ ปลอดภัยที่สุด
เฉียวซิงเยี่ยก้มหัวต่ำจนมองไม่เห็นหน้า มีแต่หูทั้งสองข้างแดงก่ำ
เฉียวซูถังรู้ว่าเขารู้สึกอับอาย
ใจอ่อนลง: "ลุกขึ้นเถอะ"
เฉียวซิงเยี่ยค่อยๆ ปีนโต๊ะขึ้นมา รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างชาเหมือนโดนไฟฟ้าแรงสูง
หนุ่มน้อยสูดน้ำมูกแดงๆ พึมพำ: "แต่เมื่อกี้พี่ก็หลอกคนเหมือนกัน"
ตั้งแต่เปิดวิดีโอ เฉียวซูถังแบ่งเป็นสองบทบาท เล่นละครยายมาคอยตรวจการบ้าน ยังให้เขาส่งเสียงเปิดประตูให้เข้ากับบท จนผ่านไปได้อย่างเนียน
"และหลอกได้เนียนมาก ฝีมือระดับมืออาชีพ"
เฉียวซูถังถูกเขาพูดจนอึกอักไปชั่วขณะ
เธอเป็นนักศึกษาเอกการกระจายเสียงและพิธีกรของมหาวิทยาลัยซี เก่งอันดับหนึ่งด้านพากย์เสียง เฉียวซิงเยี่ยตั้งใจจะชมว่าฝีมือพากย์ของเธอชั้นหนึ่ง แต่ในบริบทแบบนี้ ฟังดูเหมือนชมว่าฝีมือหลอกลวงชั้นหนึ่ง
"พี่ เธอตอบสนองเก่ง แสดงก็เก่ง เราสองคนร่วมมือกัน ยังไงก็ไม่โดนจับได้" เฉียวซิงเยี่ยไม่อยากยอมแพ้ Zero เครื่องถอนเงินอัตโนมัติคนนี้จริงๆ
เฉียวซูถังพูดอย่างจริงจัง: "ใกล้แม่น้ำบ่อยๆ รองเท้าจะไม่เปียกได้ยังไง? อีกอย่างฉันอยู่ปีสองแล้ว ยังต้องแกล้งเป็นนักเรียนม.ปลายปีสอง เล่นไม่ดีก็พังเอาง่ายๆ เธออย่าได้คิดลุ้นโชค"
"ต่อไปวีแชทชื่อเสี่ยวเฉียวนี้ฉันจะดูแลเอง เธอห้ามยุ่งเรื่องนี้อีก ห้ามเล่นเกม ต้องตั้งใจเรียน ถ้าสอบปลายภาคไม่ได้ที่หนึ่ง ดูฉันจะจัดการเธอยังไง"
เฉียวซิงเยี่ยแลบลิ้น กลับห้องไปอ่านหนังสืออย่างเซ็งๆ
Zero—: [?]
เฉียวซูถังกำลังคิดว่าจะตอบยังไง ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ วิ่งตามไปที่ห้องเฉียวซิงเยี่ย
"เสี่ยวเย่ คืนนี้ปาร์ตี้ของเธอมีใครไปบ้าง?"
ถึงไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงถาม แต่เห็นสีหน้าเธอจริงจัง ก็ไม่กล้าถามมาก
"ก็เพื่อนสนิทในห้องสองสามคน พี่คะ นอกเหนือจากซือซือแล้ว พี่คงไม่รู้จักใครอีก"
เขาหยิบรูปรูปวันเกิดในวีแชทของซือซือให้พี่ดู
ตำแหน่งตรงกลางคือลั่วซือซือกำลังอธิษฐานหน้าเค้กวันเกิด
ซ้ายขวาแต่ละข้างยืนเด็กหนุ่มสาวสามคน อายุ 16 ปี ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มใสซื่อ
แล้วใครกันที่เป็นคนแอบบอก?
เดี๋ยวก็รู้เอง
เฉียวซูถังกำหมัดแน่น
"จำไว้ ห้ามบอกใครเรื่องความรักออนไลน์เด็ดขาด"
"รู้แล้ว"
เฉียวซิงเยี่ยมองแผ่นหลังของพี่สาวที่เดินจากไปแล้วพึมพำ
เด็กมหาลัยระวังตัวขนาดนี้เลยเหรอ?
คนต่อคนไม่มีความเชื่อใจพื้นฐานกันบ้างหรือไง?
--
ที่รัก ช่วยเพิ่มหนังสือเข้าชั้นวางหน่อยนะ( ¯ ³¯)♡