ตอนนั้นเอง มีคนมาตบที่นอนของเขาเบาๆ
"เหล่าเจ้า ตื่นได้แล้ว"
"ไปกินข้าว"
จ้าวหย่วนลุกขึ้นมาอย่างมึนงง
ปาเข้าไปเกือบห้าโมงแล้ว
หวังเสียนนั่งอยู่ที่โต๊ะ เท้าข้างหนึ่งเหยียบขาเก้าอี้ กำลังกัดน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อย หน้ามันเยิ้ม
พอเห็นเขาตื่น ก็เลื่อนกล่องข้าวให้
"ซื้อมาให้ด้วย"
"หมูสามชั้นตุ๋นชิ้นสุดท้ายในโรงอาหาร เกือบไม่ทัน"
จ้าวหย่วนลงจากเตียงไปล้างหน้า
น้ำเย็นสาดโดนหน้า เขาถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
หลายวันมัวแต่หมกตัวอยู่ในร้านเน็ต แม้ช่วงเวลาเรียนจะได้นอนชดเชย แต่ก็ยังรู้สึกโทรมๆ
กลับมาที่โต๊ะ เขาเปิดกล่องข้าว
ไอร้อนยังไม่จางหาย
หมูสามชั้นตุ๋นมันวาว กลิ่นหอมโชยออกมาทันที
จ้าวหย่วนหยิบตะเกียบขึ้น
"ขอบใจเว้ย"
หวังเสียนส่ายมือ
"เกรงใจอะไร"
"คราวหน้าแกช่วยซื้อให้ฉันบ้างก็แล้วกัน"
จ้าวหย่วนยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้ากินข้าว
ฝ่ายหวังเสียนกัดน่องไก่พลางสำรวจเขาอยู่พักหนึ่ง แล้วส่ายหัว
"พูดตรงๆ เลยนะเหล่าเจ้า"
"ช่วงนี้แกดูเพี้ยนๆ ไปหน่อยนะ"
จ้าวหย่วนเงยหน้า: "เป็นอะไร?"
"หลายวันมานี้หาแกไม่เจอเลย" หวังเสียนทำเสียงจิ๊จ๊ะ "กลางวันไม่เห็นหน้า กลางคืนก็ไม่เห็นตัว"
"คนอื่นเขาเรียนมหาวิทยาลัยกันก็ไปเดต เล่นเกม เข้าชมรม"
"ส่วนแก"
"มัวแต่วิ่งเข้าออกร้านเน็ต"
จ้าวหย่วนยิ้มบางๆ
"อีกไม่นานก็เสร็จแล้วล่ะ"
หวังเสียนกลอกตา
"ไม่รู้แกไปวุ่นวายอะไรอยู่"
ทว่าในตอนนั้นเอง
"เอี๊ยด——"
ประตูหอพักถูกผลักเปิด
เจียงเฉิงหลงเดินเข้ามาท่าทางทะมัดทะแมง มือถือถุงเครื่องดื่ม
"พวกเราทุกคน——ฉันกลับมาแล้ว!"
เขาโยนถุงเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ สีหน้าภูมิใจ
"เครื่องดื่ม! หยิบกันได้เลย!"
พอเห็นจ้าวหย่วน เขาก็เดินมานั่งใกล้ๆ จ้องใบหน้าที่อิดโรยนั้น แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าท่าทางแบบ"ผู้ใหญ่สั่งสอน"ทันที
"เหล่าหก ฟังพี่พูด"
"ที่ร้านเน็ตนั่นไปน้อยๆ หน่อย"
เขาตบไหล่จ้าวหย่วน
"ว่างๆ มากับพี่ได้ พี่จะพาไปรู้จักสาวๆ"
จ้าวหย่วนได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจ
——คนคนนี้ ชอบโม้ ชอบวางท่า ชอบเป็นหัวโจก
แต่ก็แค่นั้นแหละ
………
หอพักมีทั้งหมดหกคน ความสัมพันธ์ไม่ซับซ้อนนัก แต่ก็ไม่ได้เรียบง่ายอะไร
จ้าวหย่วนเป็นคนสุดท้อง เป็นน้องเล็กสุด
พี่ใหญ่เจียงเฉิงหลง เป็น"ผู้นำหอพัก"โดยแท้จริง ปกติชอบโม้ ชอบวางมาด ชอบอวดรวย ว่ากันจังหวะจะโคนก็มีความรู้สึกว่าตัวเอง"เคยผ่านโลกมามาก" แต่แท้จริงแล้วฐานะครอบครัวก็ธรรมดาๆ
พี่รองหลิวหยาง ฐานะบ้านไม่ค่อยดีนัก แต่คนค่อนข้างกลมกล่อม คอยติดตามเจียงเฉิงหลงตลอด เป็นพวก"สายเชียร์" แต่ความสัมพันธ์กับคนอื่นในห้องก็ดี
พี่สามหวังเสียน ปากจัด พูดตรงๆ พูดจาไม่อ้อมค้อม คิดยังไงก็พูดอย่างนั้น บ้านค่อนข้างดี ว่ากันว่าลุงยังเป็นรองนายอำเภอ เลยพูดจาไม่ค่อยเกรงใจใคร เขากับเจียงเฉิงหลงไม่ถูกกันมานาน แข่งกันตลอดทั้งที่เปิดเผยและลับๆ ใครก็ไม่ยอมใคร
พี่สี่โจวไข่ เป็นคนที่รักการเรียนที่สุดในห้อง โดยเฉพาะสนใจสิ่งใหม่ๆ อยากลองไปหมด ชาตี่แล้วจ้าวหย่วนจำได้ เขาเข้าไปทำงานบริษัทอินเทอร์เน็ตใหญ่ๆ รวยไม่น้อย
พี่ห้าเฉิงเสียง พูดน้อย ฐานะบ้านธรรมดา แต่คนขยัน อดทน และมีความภูมิใจในตัวเอง เป็นพวกที่ไม่ค่อยโชว์ตัว แต่เป็นกลุ่มที่มั่นคงที่สุด
ส่วนจ้าวหย่วน——
ชาตินี้ เขายังคงเป็น"คนไม่ค่อยมีตัวตน"บ้านจน มาจากต่างจังหวัด เป็นน้องเล็กสุดคนเดิม
เพียงแต่ ไม่มีใครรู้ว่า เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
หลายคนกินข้าวเสร็จ เก็บของกันเล็กน้อย ก็พากันเดินไปที่ตึกเรียน
คาบเช้าเป็นวิชาเลือกเรียนรวม จัดในห้องประชุมใหญ่จุคนได้หลายร้อย คนในคณะแทบจะมาครบหมด เบียดเสียดกันเต็มห้อง เสียงดังวุ่นวาย
จ้าวหย่วนเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ความง่วงก็เริ่มแผ่ซ่าน
หลายคืนติดกันที่นอนดึก พลังงานถูกใช้จนเกือบหมด สมองเริ่มหนักอึ้ง เปลือกตาถ่วงลงเรื่อยๆ ตั้งใจจะฝืนสักหน่อย แต่ฟังอาจารย์สอนไปได้ไม่กี่นาที ความตั้งใจในใจก็พังทลาย
เนื้อหาที่สอนมันพื้นฐานเกินไป
ขนาดบอกได้เลยว่า——ไร้ค่า
ฟังไปอีก ก็เสียเวลาเปล่าๆ
"ไม่เอาละ"
จ้าวหย่วนพึมพำ แล้วก้มลงกับโต๊ะ หลับตาลงทันที
ไม่นาน ก็หลับไป
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน มีมือหนึ่งวางบนไหล่เขาเบาๆ
"จ้าวหย่วน"
เสียงไม่ดัง แต่จริงจังมาก
จ้าวหย่วนลืมตาขึ้นอย่างมึนงง เผลอเงยหน้าโดยไม่รู้ตัว
วินาทีต่อมา เขาก็หายง่วงทันที
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคืออาจารย์ที่ปรึกษา
อาจารย์เผิง
เด็กจบใหม่ไม่กี่ปี ยังเป็นนักศึกษาปริญญาโท ปกติจะดูแลพวกนักเรียนที่กระตือรือร้น แต่สำหรับคน"นอกสายตา"อย่างจ้าวหย่วน ความประทับใจไม่ค่อยดีนัก
ตอนนี้สีหน้าของเขาไม่ค่อยสวยนัก
"เมื่อวานไปร้านเน็ตอีกเหรอ?"
"เปล่าครับ อาจารย์"
"แล้วนอนทำไม?"
บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดทันที เมื่อก่อนยังพอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนๆ แต่ตอนนี้เงียบสนิท
"พ่อแม่ส่งแกมาโรงเรียน ให้มานอนต่อหรือไง?"
จ้าวหย่วนนิ่งไปครู่หนึ่ง: "ขอโทษครับ อาจารย์"
อาจารย์เผิงจ้องเขาไปสองวินาที ไม่พูดอะไรเพิ่ม เดินขึ้นไปบนเวที
แต่สีหน้ายังไม่ดี
"นักศึกษาทุกคน"
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่กดดันมาก
"พ่อแม่ส่งพวกคุณมาเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อให้พวกคุณมาเรียนรู้"
"ไม่ใช่ให้พวกคุณหมกตัวอยู่กับอินเทอร์เน็ต ใช้ชีวิตไปวันๆ"
ในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูด
"ในโรงเรียน ขอความมีระเบียบวินัยหน่อยได้ไหม?"
"โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องให้คนอื่นคอยจ้องตามอยู่ตลอดหรือไง?"
พูดมาถึงตรงนี้ เขากวาดสายตามองรอบห้อง
สุดท้ายก็หยุดที่จ้าวหย่วน
"จ้าวหย่วน"
"เลิกคาบแล้วมาที่ห้องอาจารย์หน่อย"
จ้าวหย่วนพยักหน้า: "ได้ครับ อาจารย์"
เขานั่งลงใหม่
ในวินาทีนั้น เขารู้สึกได้ชัดเจน——
สายตาทั่วทั้งห้องเรียน ต่างจับจ้องมาที่เขา
มีทั้งความอยากรู้ การเยาะเย้ย และรอดูเรื่องสนุก
บางคนยังกระซิบกระซาบกัน
จ้าวหย่วนยิ้มขื่น
"เอาล่ะ"
"คราวนี้ดังจริงๆ ด้วย"
ในห้องที่จุคนหลายร้อยคน
โดยรวม ถือว่า"โดนประกาศทั้งคณะ"เป็นที่เรียบร้อย
ในสายตาพวกเขา เขากลายเป็นตัวอย่างของคนไม่เอาถ่าน หมกมุ่นอยู่กับร้านเน็ต
แต่……
จ้าวหย่วนก็ไม่แยแส
สายตาแบบนี้ สำหรับเขาในตอนนี้ ไม่มีความหมายอะไรเลย
เขาไม่ได้นอนต่อ
แต่ก็ไม่ได้ฟังอาจารย์เหมือนกัน
แค่นั่งพิงพนักเก้าอี้ สายตาลอยไปไกล
"คาบนี้...น่าเบื่อจริงๆ"
ในใจเขารู้ดี
ถ้ายังเรียนแบบนี้ต่อไป มันคือการเสียเวลาเปล่า
"ต้องรีบหาเงิน"
"ซื้อคอมฯ สักเครื่องก่อน"
"อย่างน้อยตอนเรียนก็ยังทำธุระของตัวเองได้"
ความคิดของเขา เปลี่ยนไปที่เรื่องสำคัญกว่าในทันที
โปรเจกต์
หาเงิน
ต่อไปต้องทำอะไร?
ในหัว มีทิศทางต่างๆ ผุดขึ้นมา——
แพลตฟอร์มเกมเล็กๆ แบบเว็บสี่สามเก้าเก้าเหรอ?
นิยาย เว็บไซต์วิดีโอ?
หรือเน็ตเวิร์กในมหาวิทยาลัย บริการชีวิตในท้องถิ่น?
ทุกอย่างทำได้หมด
และเขาก็มีแนวคิดอยู่แล้ว
แต่ปัญหาคือ——
ทำอันไหนก่อน
จ้าวหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ต้องเลือกอันที่เริ่มได้เร็ว คืนทุนไว"
"เอาเงินก้อนแรกมาก่อน"
รอให้ได้เงินจากร้านเน็ตเพิ่มอีกนิด...
เขาก็เริ่มเดินหน้าได้เลย
จดทะเบียนบริษัท รับพนักงาน เริ่มทำโปรเจกต์จริงๆ
คิดมาถึงตรงนี้ สายตาของเขาค่อยๆ มุ่งมั่นขึ้น
โดยไม่รู้ตัว
เสียงกริ่งเลิกคาบก็ดังขึ้น
จ้าวหย่วนเพิ่งจะรู้สึกตัว
"เหล่าหก"
หวังเสียนตบไหล่เขา พลางยิ้มเยาะ
"ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
เจียงเฉิงหลงพูดเสริมพร้อมรอยยิ้ม: "พวกพี่ไปสำรวจที่ชมรมก่อนนะ"
"ออกมาแล้วค่อยมาเจอกัน"
หลิวหยางพยักหน้าข้างๆ: "ใช่ ชมรมกีตาร์ฝั่งนั้นมีสาวๆ เยอะ อย่ามาสายล่ะ"
หลายคนทำหน้าตาลุ้นระทึก
จ้าวหย่วนลุกขึ้นยืน ยิ้มเล็กน้อย
"โอเค"
"พวกนายไปก่อนเถอะ"
"ฉันไปห้องอาจารย์ที่ปรึกษาก่อน"
พูดจบ ก็หันหลังเดินออกจากห้องเรียน
การไปห้องอาจารย์ครั้งนี้——
คงไม่สบายตัวนัก ยังต้องโดนอบรมอีก