ช่วงนี้เวลามีเลี้ยงสังสรรค์กันในห้อง เขาก็ไปด้วย แต่พูดน้อยมาก ส่วนใหญ่ก็นั่งกินเงียบๆ ระหว่างที่คนอื่นคุยกันอย่างคึกคัก ในหัวเขาก็ยังคิดถึงระบบจัดการร้านเน็ตของตัวเอง หรือไม่ก็โปรเจกต์ที่สอง
ไม่นานนัก ก็เริ่มมีเสียงพูดถึงเขาในห้อง
"พวกเธอสังเกตไหม? จ้าวหย่วนดูเหมือนจะไปร้านเน็ตทุกวันเลย ไปติดเกมหรือเปล่านะ?"
"ใช่สิ ฉันเห็นเขาเข้าไปในร้านเน็ตหลายรอบตอนกลางคืน ดูเหมือนจะติดเกมหนักเลยล่ะ"
กระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังเรียกเขาไปที่ห้องทำงาน เพื่อเตือนด้วยความหวังดีว่า "จ้าวหย่วน เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ปีแรกเป็นช่วงปูพื้นฐาน อย่าไปมัวแต่หมกตัวอยู่ในร้านเน็ตเลย เรียนเสียเวลาไปเปล่าๆ"
จ้าวหย่วนได้แต่พยักหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร
หลายเรื่อง ต่อให้พูดไป คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อ
สู้เอาเวลามาทำระบบให้เสร็จดีกว่า—เมื่อถึงวันที่พวกเขาได้เห็นผลลัพธ์ เสียงนินทาทั้งหมดก็จะหายไปเอง
............
โปรแกรมเริ่มทำงาน
บนหน้าจอมีข้อความเด้งขึ้นมาตามลำดับ: เชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์สำเร็จ ไคลเอนต์ตอบสนองปกติ......
ทุกฟังก์ชันทำงานเป็นปกติ!
จ้าวหย่วนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจยาวๆ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งสัปดาห์ได้ผ่อนคลายลงในที่สุด ความเหนื่อยล้าในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความดีใจ มุมปากเผยอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกาย—ตลอดทั้งสัปดาห์ที่อดหลับอดนอนหลายคืน ในที่สุดระบบจัดการร้านเน็ตชุดนี้ก็ทำเสร็จ!
เขาทดสอบอย่างง่ายๆ: ดูจำนวนคอมพิวเตอร์ที่เปิดใช้งาน รีโมตควบคุมเครื่องใดก็ได้ อัปเดตเกมทั้งหมดด้วยคลิกเดียว คืนค่าระบบทั้งร้าน......
ทุกฟังก์ชันลื่นไหลมาก ดีเกินกว่าที่คิดไว้ด้วยซ้ำ
จ้าวหย่วนนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง—ระบบจัดการที่ร้านเน็ตนี้ใช้อยู่ตอนนี้ เขาได้ยินว่าซื้อมาราคาสองพันกว่า แต่ฟังก์ชันไม่เพียงพอยังพังบ่อยอีกด้วย
เขามองหน้าจอตัวเอง แล้วมองไปที่เจ้าของร้านที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ ยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ ว่า
"ได้เวลาคุยกับเจ้าของร้านแล้วล่ะ"
ถ้าเจ้าของร้านยอมซื้อระบบนี้ ยอมเป็นลูกค้ารายแรกของเขา—
นั่นก็จะเป็นจุดเริ่มต้นของเงินก้อนแรกในชีวิตเขา!
จ้าวหย่วนปิดหน้าจอ ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายคอที่แข็งทื่อ ขยี้ตาที่เมื่อยล้า แล้วหยิบซองบุหรี่จีนที่เตรียมไว้เป็นพิเศษออกมาจากกระเป๋า เดินไปที่เคาน์เตอร์
"เจ้าของร้าน"
เขาส่งบุหรี่ให้เจ้าของร้านหนึ่งมวน
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้น รับบุหรี่ไป มองเขาแล้วถามว่า "มีอะไร? ต่อเวลาอีกเหรอ?"
จ้าวหย่วนส่ายหน้าเล็กน้อย: "ไม่ใช่ ผมอยากคุยเรื่องธุรกิจกับคุณ"
เจ้าของร้านงงไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้: "ธุรกิจ? นักเรียนอย่างเธอ จะมาคุยธุรกิจอะไรกับฉัน?"
น้ำเสียงของจ้าวหย่วนไม่เปลี่ยน: "ผมทำระบบจัดการร้านเน็ตขึ้นมา อยากให้คุณลองดู"
เจ้าของร้านไม่แม้แต่จะเงยหน้า: "ระบบอะไร?"
จ้าวหย่วนชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ด้านหลัง: "ระบบจัดการร้านเน็ต ดีกว่าระบบที่คุณใช้อยู่ตอนนี้มาก"
เจ้าของร้านขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด: "อย่ามาล้อเล่น ระบบของฉันซื้อมาสองพันกว่าตั้ง อย่ามากวนฉันตอนนี้ ฉันกำลังทำบัญชีอยู่"
จ้าวหย่วนไม่ได้เถียง แค่ยิ้มบางๆ: "ระบบที่คุณใช้อยู่ เครื่องแฮงก์บ่อยใช่ไหมล่ะ?"
เจ้าของร้านชะงักไปเล็กน้อย: "เธอรู้ได้ยังไง?"
"คอมพิวเตอร์มีปัญหา อัปเดตเกมต้องทำทีละเครื่อง ลำบากมากใช่ไหม?"
ครั้งนี้เจ้าของร้านเงียบไป
จ้าวหย่วนยิ้ม: "ยังไงล่ะ ให้ผมสาธิตให้ดูไหม? วางใจได้ ถ้าทำระบบหรือคอมพิวเตอร์ของคุณพัง ผมชดใช้ให้ ข้อมูลบัตรประชาชนคุณก็มีแล้ว กล้าลองไหมล่ะ?"
เจ้าของร้านมองเขา เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า: "ได้ ฉันจะดูหน่อยว่าเธอทำอะไรไว้"
ไม่นานนัก ด้วยความร่วมมือของเจ้าของร้าน คอมพิวเตอร์สองสามเครื่องก็ติดตั้งระบบเสร็จ
ทั้งคู่กลับมาที่เครื่องแม่ข่าย
จ้าวหย่วนเปิดหน้าหลังบ้าน—
อินเทอร์เฟซสะอาดตา เรียบร้อย สถานะของทุกเครื่องแสดงชัดเจน: จำนวนเครื่องที่เปิดใช้งาน ระยะเวลาการใช้งาน....
ดวงตาของเจ้าของร้านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
จ้าวหย่วนคลิกเปิดเครื่องหนึ่ง—หน้าต่างรีโมตคอนโทรลเด้งขึ้นมาทันที เมาส์ของอีกเครื่องขยับเองราวกับมีคนกำลังควบคุม
เจ้าของร้านเห็นได้ชัดว่าตะลึง
"ดูอันนี้ต่อ"
จ้าวหย่วนคลิก "อัปเดตเกม"
แถบความคืบหน้าด้านหลังบ้านวิ่งทันที
"คอมทุกเครื่องอัปเดตพร้อมกันได้ ไม่ต้องติดตั้งทีละเครื่อง"
สายตาของเจ้าของร้านเริ่มเปลี่ยนไป
"แล้วก็อันนี้—คืนค่าระบบ กู้คืนได้ในคลิกเดียว ต่อให้โดนไวรัสก็ไม่ต้องกลัว"
จ้าวหย่วนสาธิตไปอธิบายไป น้ำเสียงไม่เร็ว แต่ชัดเจนเป็นระบบ
เจ้าของร้านไม่ได้พูดอะไร ตลอดเวลาจ้องหน้าจอ แล้วก็มองจ้าวหย่วน สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ
นานทีเดียว เขาจึงเอ่ยปาก: "นี่...เธอทำคนเดียวเหรอ?"
"ครับ"
"ใช้เวลานานแค่ไหน?"
"ไม่กี่เดือน"
เจ้าของร้านอึ้งไปเลยตาโต: "ไม่กี่เดือน? เธอทำคนเดียว ยังดีกว่าระบบที่ฉันซื้อมาสองพันกว่าอีกเหรอ?"
จ้าวหย่วนปิดระบบอย่างใจเย็น แล้วเข้าประเด็นทันที:
"เจ้าของร้าน อยากลองเปลี่ยนมาใช้ระบบของผมไหม?"
เขาไม่ได้พูดพล่ามอะไร แต่อธิบายถึงพื้นที่ในการอัปเกรดและฟังก์ชันเสริมในอนาคตอย่างคร่าวๆ
เจ้าของร้านเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ถาม:
"ราคาเท่าไหร่?"
หัวใจของจ้าวหย่วนเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงเยือกเย็น:
"สามพัน"
เจ้าของร้านขมวดคิ้ว เปิดระบบเดิมขึ้นมาเทียบเคียง เห็นได้ชัดว่ากำลังชั่งน้ำหนัก
ไม่กี่วินาทีต่อมา—
"หนึ่งพัน"
จ้าวหย่วนมองเขา น้ำเสียงไม่เปลี่ยน: "สามพัน ราคาต่ำสุดแล้ว"
เจ้าของร้านยิ้มแห้ง: "อย่างมากก็สองพัน"
จ้าวหย่วนหยุดไปเล็กน้อย แล้วก็ผ่อนปรนลงบ้าง:
"คุณเป็นลูกค้ารายแรกของผม สองพันห้าร้อย แล้วก็วางมัดจำก่อนได้ ลองใช้สามวัน พอใจค่อยจ่ายเต็ม ไม่พอใจผมคืนเงินให้"
เจ้าของร้านจ้องเขาไม่กี่วินาที สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว:
"เอางั้นก็ได้"
จ้าวหย่วนยิ้ม: "วางใจได้ รายได้แค่วันสองวันของคุณเอง ไม่ขาดทุนหรอก"
สุดท้าย เจ้าของร้านจ่ายมัดจำเจ็ดร้อยห้าสิบบาท
จ้าวหย่วนปรับระบบที่ร้านจนเรียบร้อย สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกไป
เขาอยากกลับไปนอนให้เต็มอิ่ม
พอตื่นขึ้นมา—ร้านเน็ตที่สอง ที่สาม ยังรอเขาอยู่
ตีห้า เขาลากร่างกายที่แทบจะทรงตัวไม่ไหวกลับมาถึงหอพัก
ในทางเดินมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีเหลืองนวลจากเสาไฟนอกหน้าต่างลอดผ่านม่านเข้ามา พอส่องทางให้เห็นรำไร
พอเปิดประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงกรนสนั่นหวั่นไหวทันที
"คร่อก—คร่อก—"
เสียงดังเป็นระลอก คล้ายฟ้าร้อง
ไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็นใคร
หวังเสียน
จ้าวหย่วนยืนอยู่หน้าประตู ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้
ที่นอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืนที่ร้านเน็ต ตอนนี้เขารู้สึกแน่นหน้าอก ร่างกายเหมือนถูกดูดจนว่างเปล่า
เขาเดินเบาๆ เข้าไป แปรงฟันง่ายๆ ล้างหน้า ล้างเท้า
ทำเสร็จก็แทบจะทรุดลงบนเตียง
หัวถึงหมอนเท่านั้น สติก็จมหายไปทันที
คืนนี้เขาหลับลึกมาก
พอตื่นขึ้นมาอีกที แสงแดดนอกหน้าต่างก็ส่องก้นแล้ว
แสบตา
จ้าวหย่วนขมวดคิ้ว ขี้เกียจแม้แต่จะลืมตาขึ้นเต็มๆ
"ไม่อยากลุก......"
เขาพึมพำเบาๆ
แต่พอคิดว่าบ่ายนี้มีเรียน เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มเยาะตัวเอง:
"ช่างเถอะ ไปนอนในห้องเรียนก็ได้ แล้วยังต้องไปขายระบบของฉันต่ออีก"